به هرز می رویم

چقدر دیگر باید پشت این صندلی های دسته شکسته ی پایه لق بنشینیم، چند جلسه ی کلاس دیگر هی به ساعتمان نگاه کنیم و جزوه ننویسیم و پایان ترم در به در دنبال جزوه مرتب و تمیز شاگرد مثبت کلاس باشیم، چقدر دیگر هی سر کلاسهای اندیشه ی اسلامی 1 و 2 و 3 و 5 و 7 دستمان را بالا بگیریم و حاضری بخوریم و به روی خودمان نیاوریم و هی خودمان را به نشنیدن بزنیم و با موبایل بازی کنیم ، تا کی حضور پر هیبت یک انسانِ از ما داناترِ از ما بهترِ از ما جلوتر را پای تخته وایت برد تحمل کنیم و زخم زبان بشنویم، تا کی توی سرویس های دانشگاه بچپیم و از همکلاسی پسرمان متلک بشنویم و زیر لب فحش دهیم، تا کی جلوی دانشکده پیاده مان کنند و با حرکت بعدی دود اگزوز اتوبوس را بفرستند توی حلقمان، تا کی کباب کوبیده ی نپخته ی سفت با برنج دم نکشیده و گوجه ی خام را درون معده فرو ببریم و دم بر نیاوریم، تا کی کاغذ به دست از این اتاق به آن یکی، از این دانشکده به آن یکی سرگردان باشیم که طرفی که قرار است زیر کاغذ پاره مان را امضا کند عروسی پسرعمه ی نوه ی خاله اش است، تا کی حوصله ندارم حوصله ندارم ؟ تا کی جزوه ی مزخرف و بدخط را جلوی چشمانمان بگیریم و حواسمان به پرواز پشه ها دور لامپ مهتابی باشد، تا کی امتحان سخت بدهیم و جلوی اسممان بنویسند 7 ، تا کی التماس کنیم و جواب بشنویم 7 را که 10 نمی دهند،8 باشد یا 9 یک چیزی!، تا کی ذوق مان بمیرد؟تاکی روحمان توی راه روهای تنگ بین کلاسها و روی ایرکاندیشنرهای تنها، میان تیغه جدایی برادران و خواهران در سلف دانشجویی نابود شود؟ تا کی پشت این صندلی های دسته شکسته ی پایه لق کمردرد بگیریم و خلاقیت مان پیر شود، شوق آموختن مان خاکستر شود و وقت و انرژی مان به هرز رود؟ تا کی توی این محیط به اصطلاح علمی، به اصطلاح فرهنگی به هدر رویم؟تا کی پشت نقاب فرهیختگی خود را پنهان کنیم ؟ نه عزیزم، فرهیختگی مان کجا بود؟ ما فقط داریم به هرز می رویم...