متنفرم

همش تقصیر این هم کلاسی های گُه پاچه خوار آدم است. همان ها که همیشه میز اول می نشستند و همیشه شاگرد اول می شدند و توی دفتر نمره ی خانوم معلم هی 20-20 ردیف می کردند. از اول تقصیر خودشان بود که بهشان جایزه اسباب بازی قشنگ و عروسک می دادند و دل آدم آب می شد و کتاب را می زد توی سر خودش که حتما 20 بگیرد. آخر اگر همه شاگردها 20 بگیرند پس 19 و 17 و 12 مال چه کسی باشد؟! پس اگر همه شاگرد اول باشند شاگرد دوم و هشتم دوازدهم و سی ام چه کسانی باشند؟ مگر آدم نیستند که هی تحویل شان نمی گیرند ؟که بعد گریه کنند زار زار که چرا پس من حواسم را جمع نکردم نمازگزار را با "ز" بنویسم و نه با "ذ" که نمره ی املائم 20 شود، بعد بهشان بگویند اشکال نداره، گریه نکن، 19 هم برادر بیسته! این بار حواستو جمع کن. این بار باز مسئله ریاضی را بلد نباشی حل کنی یعنی سر جلسه به فکرت نرسد چیزی. بعد دوباره مجبور شوی گریه کنی که لابد بگویند 18 مادر و خواهر 20 است! بابا جان من دلداری نمی خواستم، من عروسک قشنگ می خواستم، من اعتماد به نفس می خواستم، من توجه می خواستم، من یکی را می خواستم که افتخار کند به من.
متنفرم از مملکتی که اگر پول و پارتی نداری باید درس خوان باشی تا به حساب ت بیاورند. خدایا شکرت که هیچ کدام شان را ندارم و نداشته ام هیچ وقت. فقط وبلاگی دارم که می توانم بیایم بنویسم از این وضع متنفرم،متنفرم،متنفرم. گر گل نبود نصیب ما، خار بس است. دوباره خدایا شکرت لابد!