بابا دلش می خواهد ماشین درست و حسابی داشته باشد، یک خانه ی بزرگ و جا دار و یک اتاق خواب مشترک با مامان، یک جای کوچک برای انبار کردن روزنامه هایش، کلی وسایل عجیب و حیرت انگیز که توی شبکه های تبلیغاتی نشان می دهند، یک موبایل مدل بالا و دو خط تلفن. دوست دارد یک کار راحت و بی دردسری داشته باشد که زود بیاید توی خانه، شبکه های خبری را بالا پایین کند و با یک تصمیم ناگهانی از شهر بزند بیرون.
مامان دلش می خواهد یک خانه 3 خوابه داشته باشیم. یک خانه لوکس و تر و تمیز. آشپزخانه بزرگ و یخچال ساید بای ساید. گمانم دلش جیپ می خواهد که باهاش هر جایی بتواند برود. شاید هم به مقدار کافی پول، برای جهانگردی. دوست دارد توی ورسک ویلا داشته باشیم و بتواند عید برود ایتالیا و برای "بچه هایش" سوغاتی بخرد.
خواهرم دلش می خواهد یک کیسه پول بدهند دست ش تا با مامان بروند خرید و جدیدترین مدل پیراهن ها و روی بورس ترین لوازم آرایش ها را بخرد. دسته جمعی توی کافه قهوه ترک و کنار دریا لوبیا پلو بخوریم و شب توی رستوران سوپر مگ گاز بزنیم. دلش یکی را می خواهد که همه این کارها را برایش انجام دهد و خودش فقط مثل یک موجود "زیر دست" بخرد و بخورد و خوشحال و راحت باشد.
من دلم می خواهد تنها باشم.من دلم خانه ی فسقلی می خواهد.دلم فست فودهای فروشگاه اطراف خانه م را می خواهد. کار فرهنگی داشته باشم، با حقوق کافی.دوست می خواهم، نه همخانه. هزار مدل دوست های عجیب غریب، فکر کن اکیپ آدم هایی که چند وقت درمیان جمع می شوند با هم می روند کوه و دشت و دریا و مسافرت چند روزه. دلم می خواهد تنها فیلم ببینم و کتاب بخوانم و در سکوت بخوابم و در سکوت بیدار شوم. دلم عشق می خواهد. انرژی عاشقانه ، غم زیبا و کلی خاطره و یاد آن روزهای رمانتیک می خواهم. بغل می خواهم و همین طور سکـ ـس.
چه کسی می گوید همه اعضای این خانواده به "نفع مشترک" فکر می کنند؟! اگر مامان قانع تر از همه مان است، چطور می توان نتیجه گرفت که همه خودخواه نیستیم و نیاز شخصی مان را در اولیت قرار نمی دهیم؟ و چرا اگر من می خواهم از خانواده جدا باشم ، خودخواه تر به نظر می رسم؟
من فکر نمی کنم که نیازی به پنهان کردن چیزی باشد. ادامه دادن به زندگی در خانواده، صرفا "ترجیح" شماست. من ترجیح نمی دهم با هم باشیم ولی خواسته هایمان را قربانی کنیم . بعضی ها با هم بودن را ترجیح می دهند لابد.
و نکته ی آخر:
مامان دلش خانه ی خوب، خواهرم دلش پول زیاد و من دلم تنهایی می خواهد. بابا علاوه بر همه ی موارد فوق، دلش می خواهد به ما دستور بدهد . دوست دارد همان مدلی که او می پسندد زندگی کنیم و خوشحال و راضی هم باشیم! دلش می خواهد دست ما را بگیرد و ببرد بیرون و ازمان مراقبت کند و رفتارمان را با خودش هماهنگ کند. دلش می خواهد علاوه بر رفع نیازهای شخصی اش، به همه بگوید بله! من زنم و بچه هایم را خوشبخت کردم!
حالا چه خصلتی در این بین، آزار دهنده تر است؟!
و آنگاه خانواده ای شکل می گیرد که زور باباهه ی آدم به بقیه بچربد.
به نظرم باباهه خودش نمی داند. باباهه حواسش نیست و فکر می کند باید فقط خوشبخت کند. خوشبختی به شیوه ی خودش!
مامان دلش می خواهد یک خانه 3 خوابه داشته باشیم. یک خانه لوکس و تر و تمیز. آشپزخانه بزرگ و یخچال ساید بای ساید. گمانم دلش جیپ می خواهد که باهاش هر جایی بتواند برود. شاید هم به مقدار کافی پول، برای جهانگردی. دوست دارد توی ورسک ویلا داشته باشیم و بتواند عید برود ایتالیا و برای "بچه هایش" سوغاتی بخرد.
خواهرم دلش می خواهد یک کیسه پول بدهند دست ش تا با مامان بروند خرید و جدیدترین مدل پیراهن ها و روی بورس ترین لوازم آرایش ها را بخرد. دسته جمعی توی کافه قهوه ترک و کنار دریا لوبیا پلو بخوریم و شب توی رستوران سوپر مگ گاز بزنیم. دلش یکی را می خواهد که همه این کارها را برایش انجام دهد و خودش فقط مثل یک موجود "زیر دست" بخرد و بخورد و خوشحال و راحت باشد.
من دلم می خواهد تنها باشم.من دلم خانه ی فسقلی می خواهد.دلم فست فودهای فروشگاه اطراف خانه م را می خواهد. کار فرهنگی داشته باشم، با حقوق کافی.دوست می خواهم، نه همخانه. هزار مدل دوست های عجیب غریب، فکر کن اکیپ آدم هایی که چند وقت درمیان جمع می شوند با هم می روند کوه و دشت و دریا و مسافرت چند روزه. دلم می خواهد تنها فیلم ببینم و کتاب بخوانم و در سکوت بخوابم و در سکوت بیدار شوم. دلم عشق می خواهد. انرژی عاشقانه ، غم زیبا و کلی خاطره و یاد آن روزهای رمانتیک می خواهم. بغل می خواهم و همین طور سکـ ـس.
چه کسی می گوید همه اعضای این خانواده به "نفع مشترک" فکر می کنند؟! اگر مامان قانع تر از همه مان است، چطور می توان نتیجه گرفت که همه خودخواه نیستیم و نیاز شخصی مان را در اولیت قرار نمی دهیم؟ و چرا اگر من می خواهم از خانواده جدا باشم ، خودخواه تر به نظر می رسم؟
من فکر نمی کنم که نیازی به پنهان کردن چیزی باشد. ادامه دادن به زندگی در خانواده، صرفا "ترجیح" شماست. من ترجیح نمی دهم با هم باشیم ولی خواسته هایمان را قربانی کنیم . بعضی ها با هم بودن را ترجیح می دهند لابد.
و نکته ی آخر:
مامان دلش خانه ی خوب، خواهرم دلش پول زیاد و من دلم تنهایی می خواهد. بابا علاوه بر همه ی موارد فوق، دلش می خواهد به ما دستور بدهد . دوست دارد همان مدلی که او می پسندد زندگی کنیم و خوشحال و راضی هم باشیم! دلش می خواهد دست ما را بگیرد و ببرد بیرون و ازمان مراقبت کند و رفتارمان را با خودش هماهنگ کند. دلش می خواهد علاوه بر رفع نیازهای شخصی اش، به همه بگوید بله! من زنم و بچه هایم را خوشبخت کردم!
حالا چه خصلتی در این بین، آزار دهنده تر است؟!
و آنگاه خانواده ای شکل می گیرد که زور باباهه ی آدم به بقیه بچربد.
به نظرم باباهه خودش نمی داند. باباهه حواسش نیست و فکر می کند باید فقط خوشبخت کند. خوشبختی به شیوه ی خودش!
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر