با این تی شرت صورتی و شلوارک صورتی و لاک سرخابی و موهای ژولیده و بغضِ آماده در گلو درست مثل بچه ها شده ام. دیشب خواب دیدم که دادگاه خانواده تشکیل داده ایم و من فاتحانه دارم از خودم دفاع می کنم. آن وقت کسی به من گفت بی روح، بی عاطفه، کسی گفت خودخواه. هیچ کس نمی فهمد شب ها چقدر من ترسو می شوم و آسیب پذیر. از اتاق من همیشه سر و صدای بوق ماشین ها می آید، گاهی پرده را کنار می زنم ببینم آن پایین چه خبر است، خیابان خالی از آدم هاست و تنها ماشین هایی دیده می شوند که ویراژ می دهند و سریع می گذرند. وقتی که دراز کشیده باشی و مستقیم به سقف نگاه کنی، نور ماشین ها می افتد توی چشمت. شب ها بدترین موقع شبانه روز اند. نمی دانم چرا من همش خیال می کنم بالاخر یکی از این شب ها زلزله می آید و سقف می ریزد و همه زیر آوار دفن می شویم. وقتی بلند می شوم دقیقا مثل یک بچه ی کوچکی هستم که اجازه نمی دهد مادرش موهایش را شانه بزند.می دانید، من دیروز فهمیدم چقدر از پدرم بدم می آید و به این نظرم وحشتناک است. دیدم که پر از خشم و نفرت ام و حاضر نیستم از کنارش رد شوم یا جواب ش را بدهم. نصف شب یهو خودم را می بینم که زل زده ام به مادر و پدرم و دلم برای مادرم می سوزد که چطور این مرد را در بستر تحمل می کند. بعد تمام روز یا سر کامپیوترم یا کتاب به دست توی تخت خوابم وانمود می کنم هیچ حرفی را نمی شنوم. من دیگر به آینده و اینکه چه کسی حق دارد فکر نمی کنم. فقط برای خودم نگرانم که سرانجام این همه خشم و نفرت را کجا می خواهم خالی کنم؟ چه کارش باید بکنم اصلا؟ نگرانم و درمانده.
پی نوشت: کتاب فیلم نامه "حقایق درباره ی لیلا دختر ادریس" اثر بیضایی را امتحان کنید. تحسین برانگیز است. هر پلان ش را توی ذهن تان تصور کنید. چه فیلم محشری می توانست باشد. من دوستش می داشتم حتما.
پی نوشت بعدی: داریم میاییم تهران. یعنی می شه ببینمت؟