گزارش

شنبه صبح در حالی که داشتم از میزان رطوبت هوا در ساری خفه می شدم به سمت تهران راه افتادیم.بعدازظهر دو سه تا خانه دیدیم. یکی از دندون هام شدیدا سوراخ شد و نمی تونستم زیاد غذا بخورم. یکشنبه 20 تا بنگاه رفتیم. نتایج وحشتناک بود.هیچ جایی پیدا نشد. همون روز به شددت پریود شدم و با هزار تا قرص دردم کم نشد. شب پدرم بامبول درآورد که خسته شدم برگردیم. همان شب می خواستم برگردم شهرمان و همه ی راههای آمده را خراب کنم. اس ام اس ها قطع بود و موبایل آنتن نداشت. روزها از بی کاری تمام جدول های روزنامه باطله ها را حل کردم! دوشنبه صبح دو سه تا بنگاه دیگر رفتیم. لبم به شددت تبخال زد و پدرم سرم فریاد کشید و من توی ماشین آروم آروم گریه کردم، طوری که پدرم صدای گریه نشنود و اعصابش از اینی که هست، خراب تر نشود. بدترین و ناراحت کننده ترین روزهای این ماه بودند.
نتیجه: یک خونه 65 متری اجاره کردیم بالاخره!
سه شنبه در حالی که مامان اینا داشتند حرص قولنامه نوشتن را می خوردند آرام با موبایلم بازی کردم و نگاهشان هم نکردم. غروب وقتی پدرم می خواست ساختمان میلاد نور را پیدا کند درحالی که بلد بودم از کدام اتوبان باید برود، بهش نگفتم و کل دو ساعتی که توی اتوبان ها گم شده بود و از 200 نفر آدرس درست را می پرسید جیکم در نیامد. آخرش که پیدا شدیم و خریدهایش را کرد کلی توی ماشین معطل ش کردم و ذرت مکزیکی و آب پرتقال خوردم و بهش خندیدم و از آزار دادن پدرم لذت بردم! اما آزار دادن او کجا و مال من کجا! ولی به هم می رسیم. چهارشنبه مطمئن شدم که به کسی که جانم را بالا می آورد احترام نمی گذارم، حتی اگر پدرم باشد.