چی شد که این جوری شد ؟!

امروز رفتم کتاب زیست شناسی سوم دبیرستانم را باز کردم و دیدم در مورد هر کدام از این پاراگراف ها بنده دو واحد درسی توی دانشگاه گذرانده ام و حالا اگر بخواهم اینها را درس بدهم چه مدل معلمی می شوم؟ کتاب را که نگاه کردم رفتم به آن سالها. سالهایی که مانتو شلوار سرمه ای تنم می کردم با کفش قرمز. معلم زیست ام حالم را به هم می زد، با آن مقنعه جلو آمده تا نوک بینی و جدی و خشک و سخت گیر بودنش. هر روز ازمان درس می پرسید و ما مثل برده های بی پناه دوران جنگ مجبور بودیم به حرف هایش گوش کنیم. اسممان را که از دفتر نمره صدا می زد انگار منظورش این بود که نوبت شکنجه تو رسیده ، خودت را آماده کن. رنگ دیوارها سفید بی روح بود و پنجره هم میله داشت. هیچ وقت سر کلاس ش درس گوش ندادم و دوست داشتم خفه ش کنم و بگویم همه این زر زرهایی که می زنی توی کتاب نوشته خودمان سواد داریم بخوانیم. کتاب را ورق زدم ، زیر هر صفحه با مداد "نکته ی خارج از کتاب" نوشته بودم. چقدر دلم می خواست به همه شان دهن کجی کنم و بگذرم. نیم ساعت بعد دیدم حتی یک خط از کتاب را نخوانده ام و همه ش رفته ام توی خیالات. هنوز یکی لازم است بهم بگوید وقتی یک جمله را می خوانی حواس ت را جمع کن و تمرکز داشته باش! یعنی من با این وضعم می خواهم بروم به بچه ها درس یاد بدهم؟! قدیم ترها فکر می کردم بی عرضه ترین آدم ها می روند لیسانس یک رشته ای را می گیرند و دوباره همان ها را به یک آدم های دیگر یاد می دهند. بعد پیش دانشگاهی عاشق دبیر زیست کنکورم شدم و ناگهان به درجه ای از شهود علمی دست یافتم که آه... زیست شناسی آن دنیای شگرف و باشکوهی ست که من دنبال ش بوده ام و رشته ای از این هستی شناسانه تر و فیلسوفانه تر در دنیا نیست ، زیست یعنی همه آنچه با تجربه و آزمایش ثابت شده ، یعنی حقیقت محض! ولی خب ترم سوم دانشگاه فهمیدم اشتباه آمده ام اینجا! من که همیشه دلم می خواسته فیلم ساز و ژورنالیست و نویسنده شم چرا به این وضع دچار شدم آخر؟!
نه ، آخرش باید یک کتاب 150 صفحه ای بنویسم در باب اینکه دقیقا چی شد که این جوری شد؟! انتخاب بود یا حادثه؟!