لپ تاپ روی زمین، کمرم درد می کند، موهایم را دم اسبی بسته ام. اینجا تهران، همه چیز همان طور که فکر می کردم پیش رفته است. چقدر آمدم بنویسم 22 سالم تمام شده بود، دست های همدیگر را گرفته بودیم، هوا خوب بود، آسمان روشن تر بود، خوشحال بودم. یادم باشد. چقدر آمدم بنویسم که یادم نرود.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر