به دور از اجتماع خشمگین

من که حرف بدی نزدم مادر جان. گفتم بزرگ شده ام انگار، می خواهم زندگی کردن را تجربه کنم. یک روز هم بگذار خودم تنها بروم دنبال کار ، یک بار هم بگذار آدرس را اشتباه بروم و توی کوچه پس کوچه ها گم شوم و از مردم کمک بخواهم، چند بار هم بگذار برنج شفته و گوشت نپخته بخورم ، بگذار لامپ روشنایی دستشویی بسوزد و من دنبال مغازه لوازم برقی بگردم و بلد نباشم چطوری عوض ش کنم، بگذار نصف شب از صدای خس خس جاروی کارگر شهرداری بیدار شوم و هزار تا فکر و خیال به سرم بزند و بلند شوم قفل در را چک کنم و از پنجره به بیرون زل بزنم و تا صبح از ترس اینکه دزد نیاید تلفن به دست چرت بزنم... راستش اینها تجربیات خیلی سخت و عجیب و غریبی هم نیست که دائم به من می گویی:تنها زندگی کردن که بچه بازی نیست. می دانی، وقتی به من می گویی یک هفته ساری کار دارم و باید همه با هم برویم و من هم در جواب می گویم:من ساری کاری ندارم و همین جا هستم، لابد دلت می شکند که جواب می دهی:من برای کار تو همیشه فداکاری می کنم تو نمی خواهی هیچ کاری برای من بکنی؟ می دانی، من همیشه با این بحث مشکل دارم که آدم به کسی که محبت کرد نباید منتظر برگشت ش باشد. یعنی محبت که حساب کتاب ندارد، این طوری می شود که جواب می دهم: تو هم فداکاری نکن، من که مجبورت نکردم. آن وقت تو در جواب می گویی: من مادرم. من مسئولیت دارم. من نمی توانم بی تفاوت باشم ولی تو می توانی اینجا افتادم دستم را نگیری و بگذاری به حال خودم بمیرم. من هم انتظار بی جایی ندارم.... خب همین طوری با یک نطق احساساتی بازی را می بری و همه را متاثر می کنی و من محکوم می شوم به بی عاطفه بودن. و همه یادمان می رود بحث اصلی چی بود؟ راستی گفتم می خواهم زندگی کردن را تجربه کنم. یادت هست؟
درست که با این نگاه گیج و چشمان بی اعتماد به نفس و بغض صدایم زیادی بچه به نظر می رسم اما چند روزی ست که 22 سالم تمام شده و از تو گله مندم. حتی اگر به بی انصافی و بی عاطفگی و بی شرمی متهمم کنی، اما من گله مندم مادر. دلخورم که چرا همیشه مرا ایزوله نگه داشتی و جسارت آن را نداشته ای که بگذاری بروم توی گود بازی و شکست بخورم یا پیروز شوم. حالا که می خواهم مثل یک گنجشک وحشت زده و آسیب پذیر از لانه ام دور شوم همچنان می ترسانی ام مبادا که توی آن اجتماع خشمگین، آسیب ببینم. غافل از این که بايد راه افتاد، مثل رودها كه بعضي به دريا مي رسند،بعضي هم به دريا نمي رسند، رفتن ،هيچ ربطي به رسيدن ندارد.*
*علی صالحی