باز که من شدم شبیه موجودی که افتاده ته چاه بعد داره رو درو دیوار چاه یادگاری و خاطره و شعر و ک.س شعر می نویسه. اون وقت دوست داره بدون هیچ گونه چک و چونه و دعوا و بحث و جدل و دلخوری با هرگونه مادر و خواهر و پدر واسه خودش از خونه بره بیرون فقط و نگن عجب بچه ی بی چشم و روییه. پ.ن: دلم نمی خواد دیگه اون موجود تنهای غم انگیزه گریهوی چس ناله نویس باشم.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر