این پست طولانی ای که نوشته بودم راجع به آدمهای اطرافم را حذف کردم. به نظرم زیادی پراکنده و غیرقابل فهم آمد. بحث را روزی مفصل تر توضیح می دهم. امشب مرض وبلاگ نویسی ام گرفته است یعنی هزار تا سوژه همزمان شروع می کنند به هجوم آوردن و دست از سرم بر نمی دارند. امشب از همان شب هاست که با صدای غمناک موسیقی رفته ام توی خیالاتم. می دانی، بالاخره آرزوهای آدم گم می شوند. نمی دانم کجا، یک جایی لابه لای زندگی. دیر یا زود. اما من مثل احمق ها دائم مقاومت می کنم و فکر می کنم با مخالف کردن با روزمرگی کار جدید و جالبی می کنم. به جای اینکه فکری کنم و طرحی نو دراندازم دائم فکر می کنم چه کارهایی می شد بکنم که نکردم و نشستم گوشه ی اتاقم غصه خوردم. به طرز خنده داری سر 23 سالگی هنوز نفهمیدم چه برنامه ای مناسب زندگی من و شرایط امروز است، یعنی نگاه می کنم آدم ها در این موقعیت سه گزینه پیش رو دارند: یا فوق لیسانس شرکت می کنند یا می روند آزاد دنبال یک رشته ای، یا می روند سر کار لابد. اما خب من فقط لازم است دفترچه ی ارشد را باز کنم و رشته ها را بالا پایین کنم تا ببینم من واقعا به ادبیات علاقه مندم. سینما را می پرستم. از تدوین و فیلم برداری لذت می برم. عاشق روزنامه نگاری هستم. زیست شناسی سلولی مولکولی به نظرم مهم ترین دانش دنیاست. بعد خودم را تصور کنم که توی این کارها رفته ام، برای هرکدام شان داستان بسازم، سناریو بنویسم، فکر سوژه ی فیلم باشم، موسیقی متن ش ، اسم فیلم چی باشد؟! بعد به خودم می آیم که تو الان اینجا چه می کنی؟ باید تمام کتابهایی که توی کتابخانه برای تزئین گذاشته ای بخوانی، نصف نیم کاره ها را تمام کنی، فیلم ببینی، مقاله بنویسی، کار پژوهشی ات را شروع کنی، زبان انگلیسی را تمام کنی، ترجمه کنی.... بعد در همین فکر و خیالات صدای مادرم در می آید که کدام اینها برایت نون و آب می شود اخر؟ پیش خودم می گویم راست می گوید. باید برم دنبال یه رشته ای که کارش خوب باشد که خب با درآمد کم می خواهم چه غلطی کنم. بعد می بینم رفته ام توی قسمت مدیریت ها هی داستان های عجیب برای مدیریت می سازم و اخرش هم بعد از خواندن دو تا مقاله ی بلند، نمی فهمم اصلا مدیریت ام بی ای چه فرقی با مدیریت اجرایی دارد و اصلا اینها چه کوفتی هستند ؟! بعد می بینم که خوابم برده است روی مبل و همه ش خیالات بافته ام و هیچ تصمیم تخمی ای برای زندگی ام نگرفته ام. بعد که خب روزنامه نیازمندی های همشهری قسمت کار و سرمایه را نگاه می کنم و برای شغل ها داستان می سازم بعد می بینم همه جا نوشته با سابقه کار. فکر می کنم من بروم بهشان بگویم سابقه کار که ندارم، هنوز مدرک کذایی ام را هم نگرفته ام از دانشگاه. یعنی حتی از صفر کیلومتر هم آن ورتر! بعد همه را می بندم می آیم پشت لپ تاپ به گودرخوانی و وبلاگ نویسی که همه چیز را فراموش کنم. خب مثل این می ماند که جرات غرق شدن در لذت واقعی را نداشته باشی و دائم بیایی تو وبلاگ ت با خودت خودارضایی کنی. دقیقا مثل همین است. موجود احمق ِ بی خودی که منم. متنفرم از همه چیز.