زندگی در کانون گرم خانواده ی ما یعنی اجبار. خنده ی اجباری، خوش گذرونی اجباری، غم و غصه ی اجباری، بازار رفتن ِ اجباری، مهمانی رفتن اجباری، دوست داشتن ِ اجباری، احترامِ اجباری، درک کردن متقابلِ اجباری و تحمل کردنِ اجباری.
پ.ن: بی فایده ست. هر چقدر هم خودم را به تنهایی عادت دهم ، هرچقدر هم به دوستان تک و توکم دل خوش کنم و پیش خودم بگویم خب بعضی ها با خانواده حال می کنند بعضی ها با دوست و رفیق، مهم حال کردن است، باز هم بی فایده ست. چه خوشت بیاید چه نیاید خانواده اصل و اساس توست، ژنتیک توست، اخلاق و رفتار توست، وقتی شغلی نداری منبع پول توجیبی توست. در مهم بودن ش نمی توان تردید کرد. فقط بعضی ها شانس ِ داشتن خانواده ی خوب را دارند بعضی ها ندارند. به همین سادگی، به همین بی انصافی.
پ.ن: بی فایده ست. هر چقدر هم خودم را به تنهایی عادت دهم ، هرچقدر هم به دوستان تک و توکم دل خوش کنم و پیش خودم بگویم خب بعضی ها با خانواده حال می کنند بعضی ها با دوست و رفیق، مهم حال کردن است، باز هم بی فایده ست. چه خوشت بیاید چه نیاید خانواده اصل و اساس توست، ژنتیک توست، اخلاق و رفتار توست، وقتی شغلی نداری منبع پول توجیبی توست. در مهم بودن ش نمی توان تردید کرد. فقط بعضی ها شانس ِ داشتن خانواده ی خوب را دارند بعضی ها ندارند. به همین سادگی، به همین بی انصافی.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر