ورک شاپ اول ما در دانشگاه قزوین ساعت 8 صبح شروع می شد و ما موفق شده بودیم ساعت 8 و نیم خودمان را به ترمینال قزوین برسانیم. به دبیرخانه کنگره زنگ زدم تا آدرس دانشگاه را بپرسم.دبیر کنگره معتقد بود باید اتوبوس واحد سوار شویم! از آن همانجا تا پایان سفر دائما قزوینی ها ما را به اتوبوس سواری تشویق می کردند و اگر شهر را از بالا نگاه کنید کاملا خلوت است، تنها جایی که جمعی از مردم دیده می شوند قطعا یک ایستگاه اتوبوس است!
استاد ورک شاپ یک آدم خل وضعی بود که توان درست فارسی حرف زدن ش را از دست داده بود. یک تکیه کلام احمقانه را پنجاه بار در یک جمله تکرار می کرد. 2 ساعت سر کلاس نشستیم و هر چه پیش می رفت کمتر می فهمیدیم، دوستم هم هر چند دقیقه چرت می زد! بین اولین زنگ تفریح جل و پلاس مان را جمع کردیم و زدیم بیرون! اتاق را تحویل گرفته، وسایل را جا به جا کردیم و دو تایی بعد از مدت ها به خواب راحت و عمیق فرو رفتیم، در 4 ساعتی که خوابیدیم 16 بار تلفن م زنگ خورد و بیدار نشدم! و کثیف و لک دار بودن احتمالی پتو و ملافه هیچ تاثیری در بد خواب شدن مان نداشت! بعد از مفید ترین خواب یک ماه اخیر زندگی م ، به مسائل شکمی رسیده و از خوابگاه زدیم بیرون؛ شهر قزوین قهوه ای است. چرا؟ اولین سئوالی بود که برای من پیش آمد. به خاطر ساختمان ها؟ هوای خشک؟ باتلاق؟ زمستان؟ درخت های لخت شده؟!
قزوین یک خیابان اصلی دارد که همه از همان خیابان می گذرند! خیابان بازار تا سر خیام. خیام مکانی ست که 2 عدد مرکز خرید رخت و لباس در آن دیده می شود و جایی است که من 5-6 تا دختر هم سن و سال خودم دیدم که چادری نبودند و بچه به بغل هم نبودند! کمی در خیابان خیام قدم زدیم، همچنان همه جا قهوه ای بود. چرا قزوین دلگیر است؟ ساختمان ها؟ حجاب زنان شهر؟ باتلاق؟ خیابان های باریک؟ ماشین های خاک گرفته؟
موقع برگشت صدای جیغ و داد دختری آمد که یک کت به جای مانتو به تن داشت، دو تا آقا به زور سوار تاکسی اش کردند و دختر جیغ می زد که همراه شما نمی آیم. مردم واسطه شدند و یکی از مردها داد زد برو اون طرف! من خودم باباشم! چرا قزوین دلمرده است؟ باتلاق؟ یا جدول های خاک گرفته ؟
فردا صبح دوست سوم هم به ما پیوست. اولین روز کنگره با تاخیر زیاد و جشن احمقانه ی افتتاحیه روی اعصاب به مناسب دهه فجر شروع شد. تا بعدازظهر توی همایش می پلکیدیم و از استادها و انجمن و کارهای جدید سر در می آوردیم. توی مجله ی همشهری درباره ی مکان های گردشگری قزوین نوشته بود، آدرس حمام بلور را گرفته و راه افتادیم توی خیابان ها. از آن جا که حمام مذکور درون هزار تا کوچه پس کوچه بود، یک ماشین دربست سوار شدیم ولی همین که نزدیک تر می شدیم ترس برم داشته بود و قلبم داشت توی دهنم می آمد؛ آقای راننده یک مرد میان سال سیبیلو با کاپشن مشکی چرمی بود، ماشین پیکان درب و داغون سفید و ما سه تا دختر ماجراجو و کوچه ها یکی از یکی خلوت تر می شدند! از ماشین که پیاده شدیم از مردم سراغ حمام را گرفتیم. با تعجب می گفتند: می خواین برین حموم؟! ما که خیلی تحت فشار بودیم گفتیم دانشجوی معماری هستیم و باید راجع به نوع معماری بنا تحقیق کنیم!! متاسفانه حمام مورد نظر فقط پنجشنبه ها باز بود و ما به یک نکبتی دیگر خودمان را از آنجا بیرون کشیدیم و از مردم آدرس عمارت کلاه فرنگی را گرفتیم.
"کلاه فرنگی نداریم ! نشنیدم! کجا هست؟" دوباره داشتیم به بن بست می خوردیم که خودمان متوجه یک عمارت بزرگ در باغ وسط شهر شدیم! بعدا فهمیدیم زمان قاجار اینجا بازسازی شده و به اسم چهل ستون در آمده. با اینکه بنا در زمان صفوی ساخته شد ولی هیچ کس اسم اصلی آن را بلد نبود و نمی فهمم وقتی قزوینی ها اسامی دوران قاجار را حفظ کرده اند این همه دلیل افتحار به دوره ی صفویه چیست ؟
تا خیابان عبیدزاکانی و حمام قجر راهی نبود. اینبار در حمام باز بود و از دیدن آن حسابی لذت بردیم. وقتی از حمام بیرون آمدیم شب شده بود. کنار حمام دختر بچه ی کوچکی منتظر و مستعصل ایستاده بود ، آقایی آمد دستش را کشید و با خودش برد . دختر گفت باید منتظر پدرم باشم. آقا هم گفت پدرت من را فرستاده و دست دخترک را کشید. نگاهم را دزدیم. چرا قزوین غمگین است؟ بافت قهوه ای شهر؟ زمستان؟ باتلاق؟
سوار یک ون تاکسی شدیم. به راننده آدرس شیرینی فروشی سنتی را گفتیم. آقای راننده با لهجه ی قزوینی بامزه گفت: بیکارین می رین اونجا؟! یه شیرینی فروشی هست، خیابان فلان، برین بگین با آقای ف کار دارم ، یه آقایی هست مو فرفری، لاغر صورت، لاغر اندام.... ما که ریز ریز می خندیدم گفتیم فعلا همین شیرینی فروشی نگه دارد تا بعد آن جا را هم ببینیم. ولی خنده هایمان طول نکشید چون آقای راننده کاملا جای اشتباه پیاده مان کرد و شب توی سوز سرما در به در شدیم!
فردا صبح طبق برنامه به همایش رفتیم و بعدازظهر کلیسای کانتور را پیدا کردیم که خیلی دنج و دوست داشتنی بود ولی به دلایل نامعلوم درش را بسته بودند. بعد رفتیم خانه امینی ها که خیلی جای عجیب و حیرت انگیزی بود. یک پسر جوان آنجا زندگی می کرد، در را برایمان باز کرد، چراغ ها را روشن کرد ، یک ساعتی چرخیدیم و سئوال کردیم و عکس گرفتیم. برای رفع خستگی و سرمای زیاد قزوین در کنار سیبیل کلفت ها روی تخت قهوه خانه نشستیم و چایی خوردیم و به نگاههای متعجب محل نگذاشتیم!
موقع برگشتن خوشحال بودم. از اینکه قزوین را دیدم و لذت بردم و تجربه ی جدید کسب کردم سبک بودم ولی قزوین گردی انرژی بالایی می خواهد، تحمل و صبر زیادی می خواهد. هر وقت گذرتان به قزوین افتاد به من هم توضیح بدهید بالاخره چرا این شهر قهوه ای بود؟
استاد ورک شاپ یک آدم خل وضعی بود که توان درست فارسی حرف زدن ش را از دست داده بود. یک تکیه کلام احمقانه را پنجاه بار در یک جمله تکرار می کرد. 2 ساعت سر کلاس نشستیم و هر چه پیش می رفت کمتر می فهمیدیم، دوستم هم هر چند دقیقه چرت می زد! بین اولین زنگ تفریح جل و پلاس مان را جمع کردیم و زدیم بیرون! اتاق را تحویل گرفته، وسایل را جا به جا کردیم و دو تایی بعد از مدت ها به خواب راحت و عمیق فرو رفتیم، در 4 ساعتی که خوابیدیم 16 بار تلفن م زنگ خورد و بیدار نشدم! و کثیف و لک دار بودن احتمالی پتو و ملافه هیچ تاثیری در بد خواب شدن مان نداشت! بعد از مفید ترین خواب یک ماه اخیر زندگی م ، به مسائل شکمی رسیده و از خوابگاه زدیم بیرون؛ شهر قزوین قهوه ای است. چرا؟ اولین سئوالی بود که برای من پیش آمد. به خاطر ساختمان ها؟ هوای خشک؟ باتلاق؟ زمستان؟ درخت های لخت شده؟!
قزوین یک خیابان اصلی دارد که همه از همان خیابان می گذرند! خیابان بازار تا سر خیام. خیام مکانی ست که 2 عدد مرکز خرید رخت و لباس در آن دیده می شود و جایی است که من 5-6 تا دختر هم سن و سال خودم دیدم که چادری نبودند و بچه به بغل هم نبودند! کمی در خیابان خیام قدم زدیم، همچنان همه جا قهوه ای بود. چرا قزوین دلگیر است؟ ساختمان ها؟ حجاب زنان شهر؟ باتلاق؟ خیابان های باریک؟ ماشین های خاک گرفته؟
موقع برگشت صدای جیغ و داد دختری آمد که یک کت به جای مانتو به تن داشت، دو تا آقا به زور سوار تاکسی اش کردند و دختر جیغ می زد که همراه شما نمی آیم. مردم واسطه شدند و یکی از مردها داد زد برو اون طرف! من خودم باباشم! چرا قزوین دلمرده است؟ باتلاق؟ یا جدول های خاک گرفته ؟
فردا صبح دوست سوم هم به ما پیوست. اولین روز کنگره با تاخیر زیاد و جشن احمقانه ی افتتاحیه روی اعصاب به مناسب دهه فجر شروع شد. تا بعدازظهر توی همایش می پلکیدیم و از استادها و انجمن و کارهای جدید سر در می آوردیم. توی مجله ی همشهری درباره ی مکان های گردشگری قزوین نوشته بود، آدرس حمام بلور را گرفته و راه افتادیم توی خیابان ها. از آن جا که حمام مذکور درون هزار تا کوچه پس کوچه بود، یک ماشین دربست سوار شدیم ولی همین که نزدیک تر می شدیم ترس برم داشته بود و قلبم داشت توی دهنم می آمد؛ آقای راننده یک مرد میان سال سیبیلو با کاپشن مشکی چرمی بود، ماشین پیکان درب و داغون سفید و ما سه تا دختر ماجراجو و کوچه ها یکی از یکی خلوت تر می شدند! از ماشین که پیاده شدیم از مردم سراغ حمام را گرفتیم. با تعجب می گفتند: می خواین برین حموم؟! ما که خیلی تحت فشار بودیم گفتیم دانشجوی معماری هستیم و باید راجع به نوع معماری بنا تحقیق کنیم!! متاسفانه حمام مورد نظر فقط پنجشنبه ها باز بود و ما به یک نکبتی دیگر خودمان را از آنجا بیرون کشیدیم و از مردم آدرس عمارت کلاه فرنگی را گرفتیم.
"کلاه فرنگی نداریم ! نشنیدم! کجا هست؟" دوباره داشتیم به بن بست می خوردیم که خودمان متوجه یک عمارت بزرگ در باغ وسط شهر شدیم! بعدا فهمیدیم زمان قاجار اینجا بازسازی شده و به اسم چهل ستون در آمده. با اینکه بنا در زمان صفوی ساخته شد ولی هیچ کس اسم اصلی آن را بلد نبود و نمی فهمم وقتی قزوینی ها اسامی دوران قاجار را حفظ کرده اند این همه دلیل افتحار به دوره ی صفویه چیست ؟
تا خیابان عبیدزاکانی و حمام قجر راهی نبود. اینبار در حمام باز بود و از دیدن آن حسابی لذت بردیم. وقتی از حمام بیرون آمدیم شب شده بود. کنار حمام دختر بچه ی کوچکی منتظر و مستعصل ایستاده بود ، آقایی آمد دستش را کشید و با خودش برد . دختر گفت باید منتظر پدرم باشم. آقا هم گفت پدرت من را فرستاده و دست دخترک را کشید. نگاهم را دزدیم. چرا قزوین غمگین است؟ بافت قهوه ای شهر؟ زمستان؟ باتلاق؟
سوار یک ون تاکسی شدیم. به راننده آدرس شیرینی فروشی سنتی را گفتیم. آقای راننده با لهجه ی قزوینی بامزه گفت: بیکارین می رین اونجا؟! یه شیرینی فروشی هست، خیابان فلان، برین بگین با آقای ف کار دارم ، یه آقایی هست مو فرفری، لاغر صورت، لاغر اندام.... ما که ریز ریز می خندیدم گفتیم فعلا همین شیرینی فروشی نگه دارد تا بعد آن جا را هم ببینیم. ولی خنده هایمان طول نکشید چون آقای راننده کاملا جای اشتباه پیاده مان کرد و شب توی سوز سرما در به در شدیم!
فردا صبح طبق برنامه به همایش رفتیم و بعدازظهر کلیسای کانتور را پیدا کردیم که خیلی دنج و دوست داشتنی بود ولی به دلایل نامعلوم درش را بسته بودند. بعد رفتیم خانه امینی ها که خیلی جای عجیب و حیرت انگیزی بود. یک پسر جوان آنجا زندگی می کرد، در را برایمان باز کرد، چراغ ها را روشن کرد ، یک ساعتی چرخیدیم و سئوال کردیم و عکس گرفتیم. برای رفع خستگی و سرمای زیاد قزوین در کنار سیبیل کلفت ها روی تخت قهوه خانه نشستیم و چایی خوردیم و به نگاههای متعجب محل نگذاشتیم!
موقع برگشتن خوشحال بودم. از اینکه قزوین را دیدم و لذت بردم و تجربه ی جدید کسب کردم سبک بودم ولی قزوین گردی انرژی بالایی می خواهد، تحمل و صبر زیادی می خواهد. هر وقت گذرتان به قزوین افتاد به من هم توضیح بدهید بالاخره چرا این شهر قهوه ای بود؟
این نظر توسط یک سرپرست وبلاگ حذف شد.
پاسخ دادنحذفباتلاااااااق؟
پاسخ دادنحذفشما باید می‌رفتی «باراجین» تا می‌فهمیدی تیپ دختر پسرای هم‌سن‌و‌سالت تو قزوین چطوره. همش دور و بر مرکز شهر گشتی، بعد می‌گی چرا قهوه‌ایه؟! مرکز شهر تو همه‌ی شهرای ایران قهوه‌ایه!
مثل این می‌مونه که بری محله پامنار تهرون، بعد بگی چرا همه خانوما چادرین؟ چرا جدولا خاک‌گرفتن؟ چرا ماشینا کثیفن؟ چرا کوچه‌ها باریکن؟ بعد بگی «تهران شهریست قهوه‌ای و غمگین با کوچه‌های باریک، ماشین‌های کثیف، جدول‌های خاک‌گرفته و زنان چادری!»
ولی باتلاااااااق؟
باراجین دیگه کجاست؟ مرکز هر شهری بخشی از هویت اصلی شهر رو به دوش می کشه. من که هر جا رفتم اینجوری بود. بعدم خیام بالا شهره!!!
پاسخ دادنحذف