دارم می رم

ما یک زمانی بحث می کردیم، یک زمانی 17 ساله بودیم، می نوشتیم، برای مجله ی جوانان می نوشتیم، یک روزهایی بحث این بود که اگر مجلس فلان قانون را تصویب کند چی به سر ما و اطرافیانمان می آید؟ یک روزهایی می خواندیم و حرف می زدیم و شک می کردیم. آقای عزیز، شما امروز آمده ای به من می گویی "تو زیادی عقبی چون هر چی بهت می گن باورت می شه؟ و سر 24 سالگی به من می گویی: "قوانین ایران مردسالارانه نیست و من نباید با این قطعیت حرف بزنم؟"

آخه آقا جان! من زخم خورده ی این جامعه ام، تو این جامعه بهم تجاوز شده، اینجا بدترین توهین ها بهم شده، بدترین سرخوردگی ها رو تجربه کردم برای تغییر وضع سالها با تمام وجود تلاش کردم... چطور می شود نتایج ش مثل روز برایم روشن نباشد؟ اصلا این بحث ها مال امروز نیست. زیادی کهنه اس. پرونده ی این بحث ها خیلی وقته بسته شده و روی جلدش نوشتن: تعلیقی!

ما بدبختانه آدمایی شدیم که دیگه نمی تونیم بحث کنیم. دیگه نمی تونیم به نظر طرف مقابل احترام بذاریم، ما نمی تونیم بپذیریم که مردم دارن آزاد فکر می کنن. ما خیلی درگیرتر این حرف هاییم. ما اینقدر تو کثافت فرو رفتیم که دیگه فکر می کنیم آب مرداب هم تمیزه. من اینجا رو ترک می کنم چون ایت دازنت ورک دیگه. اینجا رو ترک می کنم چون دیگه این بحث کثافت ِ "قوانین مردسالار ازدواج؛ دلایل، اثرات و آسیب ها" رو با یک هم وطن تکرار نکنم. ما دیگه زیادی مبتذل شدیم، زیادی دم دستی شدیم، زیادی درجا می زنیم. من احتیاج دارم که اوج بگیرم.من اینجا رو ترک می کنم.