۱۳۹۱ آبان ۲, سه‌شنبه

از صدا افتاده تار و کمونچه یا خارج بد است



توی مستندی که بی بی سی اخیرا از شعر و آواز سیما بینا تهیه کرده، چیزی هست که هر دفعه هوس می کنم ببینم ش، بغض م می گیرد. امروز بعد از مدت ها سریال دیدن و تمرین انگلیسی دلم یک برنامه فارسی خواست، دوباره بازش کردم و یادم افتاد که بیایم اینها را اینجا بنویسم که واقعی بودن تمام آن چیزی ست که می خواهم در زندگی ام باشم. چند روز پیش که داشتیم با دوستم پشت سر خانواده هامان حرف می زدیم، که چقدر همه چیزشان تصنعی و خسته کننده است، یهو یادمان افتاد که خوشحالیم که ما واقعی هستیم. همان موقع لبخندی زدم و با خودم گفتم یادم باشد بیایم این چیزها را بنویسم. 

این روزها که تماما مشغول انگلیسی خواندن هستم، تمام تعلقاتم را به این کشور دارم از دست می دهم. نه کاری دارم نه دانشگاهی. نه تلویزیون تماشا می کنم. نه ارتباطی با مردم دارم. نه حتی زیاد از خانه بیرون می روم . من از این فرهنگ متنفرم. از این مردم متنفرم. از خودمان بیزارم. من معتقدم فرهنگ ما کثیف و احمق است. تحولات سیاسی-اجتماعی مان مبتذل است. همه ی طناب های باقی مانده برای چنگ زدن پوسیده یا پاره شده اند. من دیگر احترام نمی ذارم. من معتقدم که بعد از سال 88 به بعد ما هیچ حرفی نداریم. ما خالی شدیم و تمام.

اما من اینجا واقعی ام. هر چه سعی کنم از اینجا ببرم، ریشه هایم از اینجا جدا نمی شوند. من اینجا می توانم از ته دل باشم. من اینجا- اگر باشم- باید یک معترض باشم. یک معترض به هر راهی که فکرش را می کنید. توی زندان سیاسی، یک افسرده ی روان پریش خانه نشین، یک ژورنالیست ناآرام یا فیلم ساز یاغی. واقعیت من اینجا تنها شکایت است. 

ما که عادت کرده ایم بین بد و بدتر انتخاب کنیم. یک روز نشستیم با خودمان تصمیم گرفتیم و بد را انتخاب کردیم. یک روز تصمیم گرفتیم که دیگر از ته دل نباشیم چون انگار چاره ای نیست. تصمیم بر هدر نرفتن است. اوج گرفتن و کنده شدن. وقتی واقعی بودن ات همه ش به گند کشیده شدن باشد، باید تصمیم ت را بگیری. یک روز سر فرصت. در همان صحنه ی آخر فیلم فرهادی وقتی کارگردان پشت در دادگاه متنظر شماست، باید تصمیم بگیری. 

من تصمیم م را گرفته ام هر چند اگر مستند بی بی سی موی تنم را سیخ کند، هر چند اگر تجربه کردن ش جانفرسا باشد. من تصمیم گرفتم و محکومم به این که بهایش را بپردازم.

و همچنین این نوشته تقدیم به تمام کسانی می شود که به من می گویند "فکر می کنی خارج خبریه؟"

۱ نظر:

  1. همه ما به امید هوایی تازه تر در تلاشیم...باشد که هر چه زودتر به هوایی برسیم، پناهی، رفاهی، آرامشی، از هر نوعی... :)

    پاسخ دادنحذف