یکی از شانس های بزرگی که هر کسی می تواند در زندگی ش داشته باشد این است که موقع پریود شدگی در خانه تنها باشد. امروز روز سومی است که تلفن و در نتیجه اینترنت خانه مان قطع است و من هم تنها هستم و دچار سندرم پی ام اس. وقتی که وجود آدم دارد از درون خالی می شود، تنهایی بزرگترین شفاست. بتوانی تا هر ساعتی که خواستی در تخت ت بمانی، صبحانه را در حالی بخوری که صدای نامجو دارد دیوانه ات می کند و پتو روی ات کشیده ای. اتاق ت را به هم بریزی و لباس ها و کتاب هایت را پرت کنی وسط اتاق. راحت ترین لباس هایت را بپوشی و ساعت ها روی تختت متمرکز به سریال دیدن، کتاب خواندن یا فکر کردن باشی. ظهر توی آشپرخانه درحالی که بی اشتهایی سعی کنی چیزهای مختلف را امتحان کنی. وقتی موقع آشپزی کردن انگشت دستت را رنده کردی، روی زمین آشپزخانه بشینی و گریه کنی. کسی نباشد حرفی بزند یا حتی برایت آشپزی کند. باید اینقدر در این وضعیت بمانی تا تصمیم بگیری بلند شوی. دنبال چسب زخم بگردی و یک شب مهتاب فرهاد بذاری و دوباره شروع کنی به پیاز رنده کردن. تمام کارها با کندی و خستگی زیاد پیش می روند ولی در عوض تو آرامی و می توانی هندل ش کنی. در حالی که روی تختت نشسته ای و دورت پتو کشیده ای تا نلرزی، غذا بخوری و سریال ببینی. بعدازظهر یک مشت قرص مسکن بخوری و موبایل ت را بگذاری روی سایلنت. آیفن را قطع کنی و چند ساعتی در خلوت و آرامش بخوابی. سه ساعت بعد که بیدار شدی به جای پاچه گرفتن و دعوا راه انداختن، از خودت راضی ای و لبخند روی لب ت داری.