و زندگی وقفه های کوتاه مدت و دیربه دیر ِ عاشقانه، دلبرانه، سکرآور، خواستنی، هیجان انگیز ، زنده و پویایی ست در میان دریایی از جان کندن ها، غصه خوردن ها، بغض کردن ها ، خاکسترشدن ها، ثابت شدن ها و گندیدن ها.

آدم ممکنه تو پختن زرشک پلو مرغ چند بار دچار سوتی بشه ؟ مثلا پیاز رو با سیر اشتباه بگیره؟ بعد یعنی ندونه چقدر باید پیازو پوست کنه؟ چون هر چی پوست می کنه بازم پوست داره! بعد برنجو که خیس خورده داره می ذاره تو پلوپز هم روغن یادش بره بریزه هم نمک! حتی وسط کار وقتی می بینه درجه ی اتوماتیک پلوپز داره به سمت آف می ره ، به شددت به فکر فرو بره و حتی خیال کنه خونه جن داره و درجه ی پلوپز رو برگردونه سر جاش! بعد فک کن که مثلا موقع حل کردن زعفرون تو آب مرغ، از کارد استفاده کنه! بعد حتی می شه تصور کرد روغنو تو تابه بریزه بدون اینکه در روغن رو برداره....
با تشکر و قدردانی از گوگل و جمعی از دوستان که ما را تهیه این برنامه یاری دادند!

به من گفته: تو که قبلا اینقدر ترسو نبودی. حتی گفته از دوره دبیرستان که می شناسمت خیلی شجاع بودی. الان از خیابونم می ترسی رد بشی!

امشب اینترنت حالش از همیشه بهتر است،امروز برگه کنکور را که دادند دستم باورم نمی شد این همه بلد باشم و این همه درس خوانده باشم. زیر چشم چپ م یک گود کوچک افتاده از بی خوابی و اضطراب تمام نشدنی ِ این روزها و شب ها. 

امشب قلبم آرام گرفته، اما خوابم نمی برد همچنان، نمی دانم به تست هایی که احتمالا غلط زده ام فکر کنم یا تست هایی که احتمالا درست زده ام! یا به هیچ کدام و به فردا و پس فردا ، به تو و عشق فک کنم.

امروز بعد از 10 روز از خانه بیرون آمدم. آفتاب را دیدم. باران را دیدم. آدمها را دیدم. با خودم فکر کردم زندگی ام می تواند اینقدر تلخ و سرد و تنها نباشد.

حتی فکر کردم قدرتمندتر شده ام و می توانم کمتر گریه کنم و بیشتر بخندم. 

من امروز بعد از یک ماه نیم زندگی بی موسیقی با آهنگ دم دستی و مبتذل ضبط ماشین پر شدم از شادی .

فردا و پس فردا و روز بعدش در این خانه جشنی برپاست.

تو را من، 

               چشم در راهم

مچکرم

زندگی نکبت یعنی برای اینکه به مادرت ثابت کنی مهمانی که به خانه دعوت خواهی کرد، پسر نیست و دختر است مجبور شوی با تلفن خودت تماس بگیری و با صدای بوق بوق حرف بزنی و مکالمات ساختگی ات را تکرار کنی!

دلشوره دارم.

بعضی مواقع بدجوری می افتی به جان خودت و زندگی ات...اما درست وقتی که ذهن ت انفجاری ست از مطالب بیوشیمی و ژنتیک و با هر نگاهی به کاغذ خلاصه نویسی، آه را نهادت بلند می شود...

وعده ی ما؛30 بهمن!

بارللها! خودت حتی شاید بدانی خیلی هم شایستگی فوق لیسانس گرفتن را نداریم، حتی به تریپمان هم نمی آید شاگرد زرنگ ها زنگ بزنند به موبایلمان اشکال درسی بپرسند، ولی باراللها خودت ما را توی کشوری دنیا آوردی که از هر آنچه شایستگی اش را داشتیم منع مان کردند و چشم غره هم رفتند، یک تو دهنی هم زدند بهمان ، به قول دوستی سهمیه ی منطقه محروم برایمان حساب کن! یه معجزه ای رخ بنما و ما را در امتحان الهی ت قبول کن! راه دوری نمی رود!

سکــــــــوت ممتد، ژنتیک؛از کلاسیک تا ژنومیک، جزوه های درهم و برهم ، مخلوطی از پوست موز-گوشی موبایل-برگه های چـرک نویس، آب سرد حمام ، افسردگی ِ بعد از خـ ـودارضـ ـائی، مبحث مهندسی ژنتیک، سکــــوت، لب و لوچه ی آویزان.

ینی تا چند وقت دیگه از غصه دق خواهم کرد ؟

می خواهم زنده بمانم

سوزش سر معده دارم. بچه ها گفتند از استرس و این چیزهاست. مامان می گوید زیاد فست فود می خوری.

همه ی تست های زیست سلولی مولکولی و بیوشیمی را همین الان تمام کردم. کاش هیچ نکته ی ریزی آن وسط مسط ها از دستم در نرفته باشد.

بابا دیشب قهر کرد از پیشمان رفت. ترافیک تهران وقتی باران می آید چیز غیرقابل تحملی می شود. سر کلاس بودم. بهشان گفتم آژانس می گیرم. بابا با اصرار احمقانه ای از سر کلاس کشاندم بیرون و به مادرم گفت باید بچه ات را تحویل ت بدهم! بعد هم رفت. گفت برنمی گردم. ولی مطمئنم چند روز دیگر سرو کله ش پیدا می شود.

از الان تا کنکورم هر راهی بلدم به کار می گیرم تا از درس هایمان هیچ چیز نباشد که بلد نباشم.

یک روز بارانی پر از اضطراب و بغض ، تا اطلاع ثانوی از خیابانهای تهران خداحافظی کردم.

زندگی ام شده است روزهای پر تنش و شبهای رخوتناک. ای کاش زنده بمانم.

خیر! این تصویر زلزله زدگان هایتی نیست! اتاق یک عدد پشت کنکوری را مشاهده می کنید!

فقط تو می توانی پا به پای من، تا دیروقت بیدار باشی و کتاب رفرنس درسی ام را بخوانی و هر چه فهمیدی برایم توضیح بدهی و تست هایم را حل کنی و بهم امیدواری بدهی که حتما قبول می شوم. بعد هم دخترخاله جون صدام کنی.

فقط تو می توانی، نه به خاطر اینکه خیلی چیزها می دانی و روشنفکری و فکر می کنی باید آدم مثبتی باشی یا از خود گذشتگی کنی و این چیزا. فقط چون واقعا خوبی؛ و هیچ چیز نمی تواند آن را توصیف کند.

دوستت دارم و ببخشید که وقت نشد از این عاشقانه تر بنویسم!

خرخونی هم عالمی دارد برای خودش. از بس که نمی فهمی کِی ناهار خوردی و کِی کابوس دیدی و کِی رفتی کلاس، برگشتی و کِی تست زدی و هیچ یادت نیست از آخرین باری که جزوه های فلان درس را پاک نویس کردی و خلاصه برداشتی چند روز گذشته و اصلا امروز چندم است و چه ماهی ست و ما در کدام دوره تاریخی زندگی می کردیم و امروز و دیروز و پریروز و روز قبل ش و روز قبل ترش چه فرقی با هم داشته اند و وقت نداری اصلا فکر کنی آیا هیچ اتفاق وبلاگنویسی-لازمی پیش آمده که باید بنویسی اش اینجا؟
خیلی هم بد نیست اتفاقا، زندگیِ یک بعدی آن هم روی دور تند! برای یک هدف مشخصِ خنده دار. حداقل برای یکی مثل من که حافظه و ذهن ِ کمی تا قسمتی عوضی ام پاک شده فعلا و به حالت تعلیق در آمده است ، خیلی هم بد نیست ، حتی گاهی می بینی خوش خوشانم هم می شود!

"اون دوره ما هم بودیم دیگه، تاپ می پوشیدیم و دامن کوتاه ولی مثل دخترای امروزی نبودیم که چشما رو بکنیم این هوا، ابروها رو تاتو کنیم اینقدر بره بالا، لبا رو بکنیم دو برابر، قرمزِ قرمز... والله اون دوره جوونا حداقل نجیب بودن!"

مهم نیست که با زبان آفت زده نمی شود غذا خورد یا زیاد حرف زد، مشکل اینجاست که با دور لب های زخمی نمی شود خندید.

چیزیم نیست، یه کمی غمگینم، یکمی تنهام، یکمی دلم گرفته....فقط