یادم باشد دفعه ی دومی که وارد دانشگاه می شوم دیگر آن دخترک حساس ، بلند پرواز و باانگیزه ای نیستم که در مواجهه با اولین وضع نابسمان لازم باشد از داروخانه قرص سردرد بخرد. این بار اتفاقا توی مود همینه که هست، چه کار می شه کرد، به اونجام ، به اونجاش، به گور باباش خندید است، فقط گه گاه که بی کار می شود در خلوت خود نطق می کند!

فرصت جدیدی ست که در تهران تنها باشم ، دل کندن را تجربه کنم، به ترسم غلبه کنم، کتاب های نخوانده و خاک گرفته ام را از سر بگیرم، آدم های جدید را ملاقات کنم، فرصت های شغلی جدید را امتحان کنم، زبان انگلیسی ام را سرو سامان بدهم، آشپزی یاد بگیرم و اشک و آه را کنار بگذارم، فرصتی مهم و دوست داشتنی ای که با تلاش های شبانه روزی ام بوجود آمده است. تنها یک مزاحم چسب دارم که به علت روابط پیچیده و مزخرف فامیلی مجبورم کنار خودم تحمل اش کنم، بدتر از همه این است که باید تمرین کنم بد باشم تا حقم نابود نشود، بهر حال بسیار از بهم خوردن خلوت و حریم خصوصی ام ناراحت می باشم.

روزی بلند شدیم با دوست عزیزی ملاقات کرده و به چند خیابان تهران سرک کشیدیم که همه چیز خوب بود ، خیابان ها شلوغ نبودند ، مردم مهربان بودند و دیدار بسیار خاطره انگیزی شد، گفتم حیف است این روز زیبا وسط غرولندهای تمام نشدی این صفحه ثبت نشود!
مچکرم

آیا من واقعا هیچ وقت عاشق ش بودم؟ یا آیا به درد کشیدن عادت کرده بودم؟ درد شدید خواستن کسی که دست نیافتنی ئه.
تگ: مونولوگهای سـ کـ ـس اند دِ سیتی

دانشگاه آزاد علوم تحقیقات مثل یک معجزه منو از حس سرگردونی و بدبختی نجات دادی.
قبول شدم و دیگه لازم نیست کنکور بدم .اسمائیلی در پوست خود نمی گنجد

عاشق صبح هام.درست وقتی که چشمهایت را باز می کنی و از شر کابوس یا رویا آزاد می شوی، وقتی آب خنک می پاشی روی صورتت و تو آینه دستشویی با چهره ات ادا در می آوری. وقتی که دکمه ی چای ساز را زده ای و داری دنبال شلوار و مانتویت می گردی. وقتی آب پرتقال می ریزی توی لیوانی که کنارش لیوان آب داغ ت هست با چایی کسیه ای و کیک. صبح های زود وقتی که در خانه را هنوز باز نکرده ای، وقتی که هنوز کابوس و رویای "حقیقی" آغاز نشده است، وقتی هنوز راننده تاکسی صد تومن کرایه اضافه نسلفیده است، هنوز دخترک لاغر 6 ساله دعا فروش را پشت قرمز ندیده ای، هنوز اخبار رادیوی تاکسی را نشنیده ای، وقتی هنوز هیاهو آغاز نشده است ، با استادت دهن به دهن نشده ای، خشن نشده ای، ملول نشده ای، افسرده نشده ای، چرکین نشده ای . صبح ها وقتی دنبال کلاسورت می گردی و کفش هایت را دستمال می کشی خوشحال باش، تو هنوز ویریجین هستی و تا عفونت مجاری قلب ات هنوز یک ساعت دیگر باقی مانده است.

پاییز برنخواهم گشت ساری. از الان چک و چک بارون و بوی نم و ابرای عصبانی سیاهشو حس می کنم.

یه عالم اشکو برای حفظ کلاس و شوآفو این صحبتا قورت دادم ، از یه مجرای باریکی رفته تو مغزم . اونجا پیوندهای آب و نمک جای همدیگرو تنگ کردن حسابی دعواشون شده، با قرص استامینفن هم آروم نمی شن.

سیستم تحقیرکننده به چه نوع سیستمی می گویند؟
به آن سیستم سنجش آموزشی ای که دوستان تو را با اندکی تلاش منجر به آفریدن شگفتی های بزرگ می کند و باوجود تلاشی مضاعف و انتخاب رشته بسیار حداقلی و انتخاب تمام دانشگاههای گند آب کشور عزیز جلوی نام تو کلمه ی پرهیبت ِ "مردود" را نقش می بنداند!
بسیار مچکرم

فقط لازم است آخر هر مطلبی که می خوانید و می فهمید و برای خودتان خلاصه برمی دارید یک بار به خودتان بگویید که چی؟ همه اینا رو بلدن. به جایگاه علمی من دست پیدا می کنید!

گیریم فرمولی یافتم که در آن اصطحکاکم با محیط سیستم به کمترین حد ممکن برسد، تو بگو با خیسی دور چشمان این نیمه شب هایم چه کنم؟

ای پونزده دقیقه تنفس وسط کلاسهای 4-5 ساعته! عاشقانه دوستتان دارم

از اون دوره هاس تو زندگی که توانایی تشخیص فرق بین کار درست و کار غلط رو از دست دادم..

اولی: داری به چی فکر می کنی؟
دومی : به اینکه چطور قانون طبیعت بهم خورده، طبق قانون اول ترمودینامیک قرار نبود هیچ انرژی ای از بین بره، قرار بود فقط به شیوه کار و گرما منتقل بشه. ولی من که هرچی انرژی برا کنکور گذاشتم همش از بین رفت، به هیچ کاری هم نیومد

this is life all about

دو حالت داره: اگه جزوه ها و دست نوشته هاتو بدی به رفیق های کلاس کنکورت، اساتید برترو معرفی کنی، تجربیات ارزشمندتو در اختیارشون بذاری احساس حماقت بهت دست می ده. ینی این همه زحمت و تلاش رو داری دو دستی تقدیم رقیبت می کنی. اگه جزوه هاتو به کسی ندی، اگه بپیچونی شون ، احساس عذاب وجدان و خودخواهی و حسادت در وجودت فوران می کنه.
باید انتخاب کنی و گریزی هم نیست

پیچ خطرناک

رابطه ها در خطر سستی
اشتیاقِ تازگی در خطر پوسیدن
امید هم در خطر مرگ