صندلی آخر ون، اون ته ته دنج ترین جای یک شهر است. وقتی سرت را به پنجره تکیه داده ای و باد با موهایت بازی می کند، همه ی تصاویر تند از جلوی چشم ت می گذرند ... میدون ولیعصر بودیم، چشمامو باز کردم دیدم آقای بغل دستی م می زنه رو شونه ام: خانوم رسیدیم پاشو پاشو!

حس مردن

برقا رو خاموش می کنی، لپ تاپو خفه می کنی، یاهو و جی تاکو می بندی، موبایلتو می ذاری رو سایلنت، قرص خواب می خوری و می غلتی زیر پتو. خوشحال و مطمئن باش که حداقل برای 5 ساعت واقعا مرده ای.

فرار از زندان

من آدم ساده ای می باشم. هیچ وقت هم درمان نشده ام. در نگاه اول آدمها خالص و بی خرده شیشه به نظرم می رسند. فکر می کنم اگر آدمها خوب به نظر بیایند، زندگی خوب و خوشحال کننده تر است. این تنها امیدم به زندگی ست. من راجع به آدمها یک جور قشنگی حرف می زنم. با ادبیات خالص و بکر. بعد در برخوردهای بعدی معلوم می شود زهی خیال باطل، همه چیز با ذهنیت من زمین تا آسمان فرق می کند. مرحله ی بعد این است که برای خوشحالی و سادگی خودم دلم بگیرد.

من آدم احساساتی ِ رادیکالی هستم. زود تصمیم می گیرم و زود هم تصمیم ام عوض می شود. احساساتم را دعوا می کنم و کتک می زنم، زندانی شان می کنم. بعضی موقع ها می گذارمشان بروند هوا خوری و زود برگردند. یک روز فرار می کنند ، یک روز از هوا خوری دیگر بر نمی گردند ، یک روز سرم گول می مالند. همان روزی که دوباره جلوی آینه می ایستم و به خودم می گویم دیدی چقدر زندگی خوب و خوشحال کننده است؟!

اگر در 3 ساعت اول نیمه شب تپش قلب و بی خوابی داشته باشی و 3 ساعت آخر صبح، وحشت و از خواب پریدگی، اگر زیر دوش حمام اینقدر به فکر فرو می روی تا آب سرد شود و اینقدر به غذای روی گاز زل می زنی که می سوزد و مجبور می شوی همه ی مراحل را تکرار کنی آن وقت تو آدمی هستی که برای خوابیدن و دوش گرفتن و غذا خوردن ( و مطلقا هیچ کار دیگری) یک شبانه روز را کم می آوری.

همه آدمای زندگی تو ریموو کنی به جاش چند نفر دیگه ادد کنی

یک اتفاق خوب
مثل لحظه ی ورود به کلاس 202 ، لحظه ی نمایش رنگ ها و طرح های دخترونه است از مانتوی صورتی، دستبند سنگی، موهای هایت لایت شده، لب های هلویی و چشم های سایه روشن آبی .
مثل نشستن صندلی عقب تاکسی و آواز خوندن توی ذهن ت ، تکیه دادن سر به پنجره و فرو رفتن به فکر
مثل قدم زدن تو خیابون شریعتی و لذت بردن از هوای گرم و لباس های سبک خودت
مثل گپ زدن، خندیدن از ته ته ته دل با همکلاسی هات تو سالن غذا خوری

حال بهار تهران خوب است یعنی توی پارک پردیسان بادبادک هوا کنی و از زیر پل سیدخندان برا خودت گل بخری

درون مایه وبلاگو به گه کشیدم، خودم اطلاع دارم.

بلد نیستم آدم جدیدی به زندگی ام راه بدهم.تابلوی خطر ریده شدن

باید یک انجمی درست کنند مثلا انجمن دامپ شدگان!، یا همان شکست خوردگان عاطفه و روان

تو که معتقدی زندگی ات مثل قبل خوش رنگ و خوشحال نیست و لحظه های نفس گیر و باشکوه کم دارد ..... توهم داری.

از صبح تا شب نشسته باشی پای ای دی اس ال ، بعد نصف شب با جی پی آر اس داغون همراه اول وبلاگ بنویسی.

.شايد فردا همون شنبه اي باشه که ادم زندگي شو سرو سامون ميده و خوش اخلاق مي شه

اگه زندان اينترنت پر سرعت داشته باشه حاضرم برم!

شروع مجدد مشکلات خواب:|

خواستم بگم مردم عشق خنده ای هستیم

تو یک پاساژی بودیم ، شب شده بود ، در پاساژو قفل کرده بودند. مردم یکی یکی جمع شدن، فکر کردم خبریه، دیدم یکی رفته نگهبانو صدا کرده که کجایی پس؟ مردم اغتشاش کردن! نگهبانه هم دستش یه روزنامه بود لوله کرد گفت زود باشین برین الان می زنمتون! در رو باز کرد گفت قول بدین زود برین خونه ها! آقاهه برگشت زد رو شونه نگهبانه که آقا خیلی باحالی بعد هار هار هار همه زدن زیر خنده