صدای مغزم وقتی خودم تنهام:
صبح ها: دیش دیریم دارام دیریم دیش دیریم دیم دیم دارام
ظهرها: لای لای لالای لالای لالالایی
شب ها: هوم هوم هام هووووم ایییییی هییییی هااااام

صدای مغزم وقتی بابام اینجاس:
هیس هیس هیس هیس هیس هیس هیس هیس هیس هیس هیس هیس
هیس هیس هیس هیس هیس هیس هیس هیس هیس هیس هیس هیس
هیس هیس هیس هیس هیس هیس هیس هیس هیس هیس هیس هیس

شما هم فکر می کنید آدمی که بعد از چند بار ماکارونی پختن هنوز روغن زیاد می ریزد ، نمک کم و ته ش را می سوزاند و بعد از 12 جلسه کلاس ریدینگ هنوز 23 تا غلط دارد ، نباید بشیند گریه کند؟!

صندلی آخر ون، اون ته ته دنج ترین جای یک شهر است. وقتی سرت را به پنجره تکیه داده ای و باد با موهایت بازی می کند، همه ی تصاویر تند از جلوی چشم ت می گذرند ... میدون ولیعصر بودیم، چشمامو باز کردم دیدم آقای بغل دستی م می زنه رو شونه ام: خانوم رسیدیم پاشو پاشو!

حس مردن

برقا رو خاموش می کنی، لپ تاپو خفه می کنی، یاهو و جی تاکو می بندی، موبایلتو می ذاری رو سایلنت، قرص خواب می خوری و می غلتی زیر پتو. خوشحال و مطمئن باش که حداقل برای 5 ساعت واقعا مرده ای.

فرار از زندان

من آدم ساده ای می باشم. هیچ وقت هم درمان نشده ام. در نگاه اول آدمها خالص و بی خرده شیشه به نظرم می رسند. فکر می کنم اگر آدمها خوب به نظر بیایند، زندگی خوب و خوشحال کننده تر است. این تنها امیدم به زندگی ست. من راجع به آدمها یک جور قشنگی حرف می زنم. با ادبیات خالص و بکر. بعد در برخوردهای بعدی معلوم می شود زهی خیال باطل، همه چیز با ذهنیت من زمین تا آسمان فرق می کند. مرحله ی بعد این است که برای خوشحالی و سادگی خودم دلم بگیرد.

من آدم احساساتی ِ رادیکالی هستم. زود تصمیم می گیرم و زود هم تصمیم ام عوض می شود. احساساتم را دعوا می کنم و کتک می زنم، زندانی شان می کنم. بعضی موقع ها می گذارمشان بروند هوا خوری و زود برگردند. یک روز فرار می کنند ، یک روز از هوا خوری دیگر بر نمی گردند ، یک روز سرم گول می مالند. همان روزی که دوباره جلوی آینه می ایستم و به خودم می گویم دیدی چقدر زندگی خوب و خوشحال کننده است؟!

اگر در 3 ساعت اول نیمه شب تپش قلب و بی خوابی داشته باشی و 3 ساعت آخر صبح، وحشت و از خواب پریدگی، اگر زیر دوش حمام اینقدر به فکر فرو می روی تا آب سرد شود و اینقدر به غذای روی گاز زل می زنی که می سوزد و مجبور می شوی همه ی مراحل را تکرار کنی آن وقت تو آدمی هستی که برای خوابیدن و دوش گرفتن و غذا خوردن ( و مطلقا هیچ کار دیگری) یک شبانه روز را کم می آوری.

همه آدمای زندگی تو ریموو کنی به جاش چند نفر دیگه ادد کنی

یک اتفاق خوب
مثل لحظه ی ورود به کلاس 202 ، لحظه ی نمایش رنگ ها و طرح های دخترونه است از مانتوی صورتی، دستبند سنگی، موهای هایت لایت شده، لب های هلویی و چشم های سایه روشن آبی .
مثل نشستن صندلی عقب تاکسی و آواز خوندن توی ذهن ت ، تکیه دادن سر به پنجره و فرو رفتن به فکر
مثل قدم زدن تو خیابون شریعتی و لذت بردن از هوای گرم و لباس های سبک خودت
مثل گپ زدن، خندیدن از ته ته ته دل با همکلاسی هات تو سالن غذا خوری

حال بهار تهران خوب است یعنی توی پارک پردیسان بادبادک هوا کنی و از زیر پل سیدخندان برا خودت گل بخری

درون مایه وبلاگو به گه کشیدم، خودم اطلاع دارم.

بلد نیستم آدم جدیدی به زندگی ام راه بدهم.تابلوی خطر ریده شدن

باید یک انجمی درست کنند مثلا انجمن دامپ شدگان!، یا همان شکست خوردگان عاطفه و روان

تو که معتقدی زندگی ات مثل قبل خوش رنگ و خوشحال نیست و لحظه های نفس گیر و باشکوه کم دارد ..... توهم داری.

از صبح تا شب نشسته باشی پای ای دی اس ال ، بعد نصف شب با جی پی آر اس داغون همراه اول وبلاگ بنویسی.

.شايد فردا همون شنبه اي باشه که ادم زندگي شو سرو سامون ميده و خوش اخلاق مي شه

اگه زندان اينترنت پر سرعت داشته باشه حاضرم برم!