دختر لیسانسه

اینجانب دختری می باشم که امروز با گرفتن نمره ی 10 و 75، مطمئن شد تا احتمال 95 درصد لیسانس ش را گرفته است ! و سپس بعد از یک ماه خونه نشینی به آرایشگاه مراجعه کرده و حالا دارد وسایل ش را جمع می کند همراه باباهه ش برود تهران.:)

یار مهربان!

دیشب یک دفعه بابت نمایشگاه کتابهایی که امسال رفته ام دچار عذاب وجدان شدم! یعنی عذاب وجدان نه به خاطر دروغی که به مادر و پدرم گفتم و نگفتم در اصل می خواهم بروم تهران پیش یک آقا پسری که به چشم ها و خنده هایش نگاه کنم، دستهایش را بگیرم، لبهایش را ببوسم و اصرار کنم بغلم کند! و با عجله چند تا کتاب هم خریدم که به عنوان مدرک به مادرم اینها نشان بدهم! به خاطر این کتابهای بیچاره ی فلک زده! دیشب کنار قفسه کتابم دیدمشان و با خودم گفتم خدا را خوش نمی آید با شما این چنین رفتار ظالمانه ای داشته باشم و دلم برایشان سوخت! همه شان را دسته کردم. حالا توی رخت خواب و کنار کامپیوتر و توی تاکسی و روی میز صبحانه افتاده ام به جانشان، بعد از این همه مدت کتاب نخوانی به خاطر درس هایم و آلرژی نسبت به همه کتابهای عالم، دارم باردیگر به یار مهربان علاقمند می شوم! تصمیم گرفتم هر کس زنگ زد به من که دارای چه غلطی می کنی توی زندگی ات؟! بگویم دارم کتاب می خوانم. بعد هم گوشی را قطع کنم!

این روزهای بدِ تنهایی یک دلیل برای خوشحالی پیدا کردم. صبح ها هر ساعتی خواستم بلند می شم و همش به خودم می گم نفس بکش که هیچ درس سخت و کتاب و جزوه ای در انتظارت نیست. اون وقت دیگه از ساعت نمی ترسم و زل می زنم بهش و ساعت 10 صبح بهش می گم هر چقدر که دلت خواست لنگاتو باز کن و ببند و پز بده. ساعت 12 می گم هر چقدر که دوست داری دستاتو به هم گره بزن و بالا بگیر و واسه خودت خوشحال باش و ساعت یک ربع به 3 می گم هر چقدر که خواستی راحت دراز بکش و دستاتو بذار زیر سرت و دل منو آب کن که خوابم میاد ولی نباید بخوابم. ساعت 6 بهش می گم اینقدر با اون قد و قوارت سیخ وایسا به من نگاه کن و دستور بده که برو درس بخون، دیرت می شه که عقده هات خالی بشه! این روزها من یک دلیل برای خوشحالی دارم که خیالم آسوده ست که می توانم نفس بکشم ولی نگران نباشم که دیر می شود...

یک جایی خونده بودم ، توی گودر بود- الان لینکش گم شده- یه آمریکایی زیر عکسایی که ملت از تظاهرات این روزا می گیرن کامنت گذاشته بود که آفرین بر شما! چندسال پیش بوش هم با تقلب رای ما رو به نام خودش کرد، ولی ما هیچ اعتراضی نکردیم. مردم ایران خیلی باهوش اند و آگاه اند و این حرفا...
می خواستم بگم همون جا که به نظر من این موج عظیم مردم که به تقلب آشکار تو انتخابات دارن اعتراض می کنن، صدالبته که جای تحسین داره ولی هیچ ربطی به شعور و هوش و حس آزادی خواهی و وطن پرستی و انسان دوستی مردم نداره. یادمون نره اینجا کشوریه که حاکمان ش علاوه بر فاسد بودن در دستگاه اقتصادی و سیاسی ، دائم تو مسائل خصوصی مردم سرک می کشن. در واقع این رسالت آخوندا و ملاها بوده که در مورد رنگ لباس و رشته ی تحصیلی و شستن کون و مسائل تو شرت مردم تصمیم بگیرن و قانون براشون بنویسن! همینه که مردم ایران اینقدر با مسائل حکومتی درگیراند و همیشه به اصطلاح سیاسی اند و از تو تاکسی ها بگیری تا مهمونی ها تا صف ماست و شیر بحث سیاسی داغ ترین موضوع صحبت مردمه. در واقع باید به همون خانوم یا اقایی که تو امریکا زندگی می کرده گفت که اگر تو هم توی مملکتی زندگی می کردی که با عوض شدن رئیس جهمور قراره شیوه ی مدیریتی ای برقرار بشه که تو کارو زندگی تو از دست بدی، تفریحاتتو از دست بدی، قیمت لوازم زندگی هر ماه نجومی تر بشه، خبری از جشن نباشه و در صورت اعتراضم سریع خفه ت کنن، بگیرنت و هیچ معلوم نیس چه بلایی تو زندان سرت بیارن، درسای مسخره بیارن تو رشته ی تحصیلی ت ، دختر بچه ی 9 سالتو به زور بچپونن تو نمازخونه پشت سر پیش نماز. بی قانونی پشت بی قانونی. دروغ پشت دروغ. اون وقت که تو به چشماتم شک کردی و دیدی اینقدر نموده شدی که چیزی برای از دست دادن نداری، اون وقته که تو خودتو مجبور می کنی بری به یک کاندیدی رای بدی که قبلش صد بار از فیلتر گذشته و تو عمرا برنامه هاشو قبول نداری ولی جهت مدیریتی ش یک دهم درجه از قبلی ها بهتره. بهرحال می شینی سبک سنگین می کنی که من این همه کارایی که بهشون اعتقادی ندارم تو این مملکت دارم می کنم که فقط کارم پیش بره، این همه پارتی بازی می کنم این همه دروغ می گم این همه دور می زنم قانون رو. این همه مجبورم.مجبورم. پس یه رای دادن که هزینه ای برام نداره.اما فردا صبح که می بینی رای تو رو دزدیدن و به نفع خودشون نوشتن اون وقت مطمئن باش تو هم حتما می ریزی تو خیابونا و دستاتو بالا می گیری و شعار می دی. این احتیاج به شعور و آگاهی خیلی مهمی نداره دوست من. باور کن اگر تو هم اینقدر زیر فشار بودی به خاطر تقلب بوش می ریختی تو خیابونا. اما فرق ما با شما اینه که ما بدبختیم و جهانمون با شما فرق داره. ولی فکر کنم کمی هم خوش شانسیم که تمام دنیا به اشتباه فکر می کنن باشعور و باهوش و با فرهنگیم!

استدلالتو بخورم!

دفتر ماشین های سواری- ساری
دو هزار و پونصد تومن می ذارم رو میز اقاهه.
می گه کرایه 3000 تومنه آبجی!
-ئه؟! من دو روز پیش اومدم 2500 بود که!کی گرون کردین؟
-از همین امروز
-حالا دلیل گرون کردن کرایه چیه؟
-نوروز یادتونه؟ کرایه ها گرون شده بود 3000 تومن بود؟
-خب
-واسه انتخابات ارزون کردیم 2500 شد!
-خب
-الان انتخابات تموم شد دوباره گرون کردیم! پس الان 3000 تومنه!
-؟!!!

یعنی از این بدتر هم می شد؟

مادرم در اثر داد و بیداد های زیاد بابا و فشار اطرافیان توی شوک روانی رفته. گریه می کند و می گوید چیزها را زود فراموش می کند...

من تنها هستم با این همه اتفاق بدِ بد.

کائنات منو فراموش کردن. اتفاقات خوب یادشون رفته گاهی برا منم لازمن بیفتن...آهای... صدای منو می شنوید؟... من تو اتاقم نشستم... الو!...

مجبورم! می فهمی؟!

این چه سری ست که آدم هر چقدر هم که قیافه اش داغون باشد و کل روز را حرص خورده باشد، شب توی آینه ی دستشویی اینقدر چهره ی قشنگ و دلنشینی پیدا می کند؟! که مجبور است شب توی تخت خواب برای خودش چه خوشگل، چه خوشگل، چه خوشگل شدی امشب... را بخواند؟!

خانوم ها، آقایان! تا به سرنوشت پدر من دچار نشده اید، هرچه زودتر دیکتاتور درون تان را بکشید.

باتشکر

فکر می کردم اگر شغل مناسبی آن بیرون منتظرم نیست،اگر در این چهار سال مهارتی نیاموخته ام، اگر نمی دانم باید علاقه ام را دنبال کنم یا دنیای بی روحِ علم را،اگر نمی دانم فوق لیسانس باید بگیرم یا نه ،اگر قرار بود بیایم تهران روزنامه نگار بشوم ولی وقتی توانستم بیایم که روزنامه ای وجود ندارد دیگر،اگر تمام قرار مدارهایم به هم ریخت و آروزهایم به هوا رفت... یک عدد لیسانس دارم که هر کسی ازم پرسید چه غلطی کردی تو این همه مدت زندگی؟ بگویم لیسانس دارم! ولی...

حال کسی را می فهمید که برای آخرین امتحانِ دوران لیسانس ش زحمت کشیده باشد ولی امتحان را افتضاح داده باشد و از جلسه امتحان تا خانه اشک هایش از چشم تا مقنعه ش سرازیر شده باشد ؟!

خداحافظ تمام غروب های دلگیر دانشکده.

چهارشنبه امتحانات من تمام می شود و تا یکشنبه هم سمینارم را تحویل می دهم و درس و دانشگاه و لیسانس تمام شود می رود پی کارش. باباهه دارد ماهواره مان را جمع می کند چون می گوید الان خطرناک است و توی این خیابان یکی می رود فضولی می کند. بعد هم مطمئنم اجازه نمی دهد زیاد بروم بیرون.خطرناک است، مجبور که نیستی، بشین تو خونه! پهنای باند اینترنت هم که خیلی پایین است و رسما من فقط جی میل دارم و بلاگر و گودر. می خواستیم برویم تهران، با این 26 میلیونی که الان تو حساب هست خونه اجاره کنیم و ماشین بخریم ولی الان نمی شود تهران رفت چون شلوغ است و این حرفها. می خواستم به یک بهانه ای تنها بروم تهران، پیش دوستم که دلم تنگ نشود هی، ولی نمی شود. اس ام اس هایم هم حتی بهش نمی رسد و خط تلفن دائم اشغال است و ارور می دهد.یعنی علاوه بر اینکه دلم تنگ می شود خبر هم نمی توانم بگیرم که نگران نباشم فقط.من یک فرد در آستانه ی لیسانس گرفتن و گائیده شدن می باشم! اتاق بی روح و خانه ی بی ماهواره و اینترنت و فقط مجهز به غرغرها و عصبانیت های باباهه!، موبایل بی اس ام اس و حوصله ی سر رفته و فوران کرده و خبرهای بدِ بدِ بد از کشور... هیچ لغتی به اندازه ی گائیده شدن توصیف نمی کند این وضع را!

بعد از یک هفته خونه نشینی صرف و فقط خبر بد شنیدن دیروز بالاخره رفتم گرگان و دو تا امتحان پشت سر هم دادم.افتضاح نبود. در این شرایط روحی وحشتناک بهتر از این نمی توانم تمرکز کنم. یکی از هم کلاسی هایم را دیدم که دنبال من می گشت تا فقط حرف بزند. 4 سال است می شناسمش و می دانم چقدر نسبت به اتفاقات اطرافش بی تفاوت است.سالهای قبل که من از زندانی شدن فعالان حقوق زنان می گفتم و قوانین نابرابر و اوضاع نابسمان مملکت، گوش می داد ولی می گفت تو دلت خوشه. این حرفها به ما ربطی ندارد. می گفت من خودم را قاطی سیاست نمی کنم و یکی از مهمترین سرگرمی هایش تماشای تلویزیون ایران بود.امروز من را یک گوشه دانشکده پیدا کرد، گفت حالم بد است و شبها نمی توانم بخوابم و وقتی ا.ن سخنرانی می کند گریه می کنم و تلویزیون را همیشه خاموش می کنم و می رم خانه ی همسایه ماهواره ببینم . گفت پسرخاله من-که او را هم می شناختم کم و بیش-قرار است 7 روز لباس سیاه تن ش باشد و تا 4 سال ریاست جمهوری ا.ن دست بند مشکی اش را از دستش بیرون نیاورد....

اعترافات آخر شب

اعتراف می کنم که همیشه آدم های اطرافم را دو دسته ی روشنفکر و غیرروشنفکر تقسیم کرده ام و خودم را جز روشنفکرترین ها دانسته ام و بابت ش به همه پز داده ام.سالها به افکار سطح پایین و استدلال های سحطی دوستانم خندیده ام و بهشان فهمانده ام که من از شما عمقی تر فکر می کنم پس از شما بهتر ام.سالهاست که دنبال یک دسته ی خاصی از آدم ها می گردم و قبل از نزدیک شدن حسابی آنالیزشان می کنم و با معیارهای ذهنی ام سبک و سنگین شان می کنم.تعداد دوستانی که تا الان داشته ام از تعداد انگشتان یک دست تجاوز نمی کند. با بعضی هاشان قطع رابطه کرده ام و از دیگران هم فاصله گرفتم.گاهی به خودم می گویم حس انسان دوستی ت را از دست داده ای و دنبال خیالات و توهمات خودت هستی.کسی هست، توی وبلاگستان که بر اثر روحیه مازوخیسم وارم چند وقت در میان می روم به وبلاگ ش سرک می کشم و نظرات لوس، ابتدایی و دست پایین ش را می خوانم و به خودم ثابت می کنم که من روشنفکرم و او نیست! در حالی که گاهی دلم برایش می سوزد و می خواهم برای این همه سادگی و یک رنگی ش گریه کنم. اما گاهی به خودم می گویم مسول افکار هر کس "خودش" است. روزها با خودم درگیر بوده ام که تو مغرور شده ای. به خاطر چهار تا کتابی که آن هم تا آخر نخوانده ای و توی قفسه کتاب برای تزئین گذاشته ای و چهار تا مقاله ی تخمی فمینیستی خودت را برتر را دیگران می دانی. روزها خودم را دعوا می کردم و نتیجه اش آنکه سعی ام را می کردم با چند همکلاسی اطرافم که هیچ سنخیتی از نظر فکری با هم نداریم رابطه داشته باشم.ولی....
ولی بیاید صادق باشیم। من مغرور نیستم و دوست ندارم اطرفیانم را تحقیر کنم। من فقط شاید بیشتر از دیگران حساس باشم।بیشتر از بقیه از سطح فکری پایین دیگران آسیب ببینم و تحت تاثیرشان واقع شوم। بیشتر از بقیه خودم را بخورم و برای تغییر دادن شان تلاش احمقانه ای را شروع کنم و نتیجه ش فقط جر و بحث باشد و دلخوری و تحمل کردن یک رابطه بد ِ دوست نداشتنی که لابد آخر باید ترک ش کنم و تنهایی را برگزینم।یک روزی به الف گفته بودم هیچ کسی نیست که اندازه تو روحیاتش به من شبیه باشد و هیچ کسی نیست که به اندازه تو بخواهم دوستم باشد.آن روز در جوابم گفت آدم باید با هر جور آدمی دوست باشد و ببیند بقیه مردم چطور فکر می کنند. حرف منطقی و حساب شده ای بود ولی تا الان که برای من که نتیجه جالبی نداشته است.
امشب آمده ام با همه ی این حرف ها، در خلوت به خودم بگویم که این تنهایی چقدر آزار دهنده است. پیش خودمان بماند، ولی من بعد از 14-15 سال زندگی در این شهر، هنوز خیابان ها و کوچه پس کوچه های شهرمان را بلد نیستم.هیچ مکان خلوت و جالب و تفریحی را جز کنج اتاقم نمی شناسم و هیچ کسی نیست که آلبوم های جدید موسیقی اش یا جدیدترین فیلم ها را به من قرض بدهد یا بهترین رستوران شهر را به من معرفی کند یا یک آرایشگاه خوب اطرف خانه مان که ابروهای آدم را ناقص نمی کند نشانم دهد یا بگوید مانتو خوش دوخت ش را به کدام خیاط داده است بدوزد...
ما همسایه نداریم، خیلی کم فامیل داریم،دوست و آشنا هم که اصلا نداریم. محیط خانواده مان را هم دوست ندارم. شاید به خاطر همین است که از شهرمان نفرت دارم و می خواهم فرار کنم.
امشب آمدم این چیزها را بنویسم که به خودم یادآوری کنم این وضع نباید ادامه پیدا کند...نباید...

یکی از مسائل و دغدغه های مهمی که من در کودکی بابت ش غصه می خوردم و فکر می کردم مهم ترین مشکل زندگی آینده مه این بود که: چرا پس بچه هام دایی ندارند؟!

این عکس را که این بغل می بینید زندگی این روزهای من است.اینقدر شهوت نوشتن دارم که تا آیتم گودرم صفر می شود، نمی توانم ادیتور بلاگر را باز نکنم و خودم را خلاص نکنم.درس ها شدیدا زیاد است و وقت اندک و حرف و حدیث زیاد. بر می گردم!

خیلی وقت است برای خودم ننوشته ام. دلم برای این نق نق زدن های وبلاگی ام تنگ شده است.این روزها چقدر بدم، تلخم ، شاکی و خسته . الان کلی پِیج این زیر باز است که در آن نوشته اند مردم بالاخره از این همه ننگ به ستوه آمده اند و توی خیابان ها ریخته اند.تهرانی ها بیشتر. مردم شهر ما هم نه به آن شددت ولی کم و بیش اعترض کرده اند و کتکش را هم خورده اند. من هیچ حس پیروزی ای بهم دست نمی دهد. هیچ حس وطن پرستی. هیچ حس حماسه پروری و قهرمان سازی. چند روز است که فقط در و دیوار می بینم و تختم و کاغذهای جزوه هایم و تلویزیون بی بی سی و صدای آمریکا و وبلاگ و گودر و فیس بوک. با پدرم هم قهر کرده ایم. چون من خسته تر از آنم که حوصله استدلال های بی منطق ش را داشته ام و جوابی بدهم. من راضی ام که بین مان سکوت باشد و بابا به نشانه اعتراض ناهار نخورد. من حوصله ندارم به این رفتار گه آدم ها که تا از یک جایی ناراحت اند، عصبانیت شان را سر دیگران در میاورند، حتی فکر کنم.من خسته ام و با آدم های بی منطق کاری ندارم. روزها نشسته ام روی تختم زیر دلم را نگه نداشته ام و به خودم می پیچم و خون از دست می دهم. خودم با بدنم روی تخت قرار گذاشته ایم و برای هم حرف می زنیم اگر کسی بیاید توی اتاق داد می کشم و اشکم در می آید. حجم درس ها واقعا زیاد است. البته توی ترم درس نخوانده ام. تمام فروردین و اردیبهشت کودکانه در این فکر بودم که دو روز بتوانم بروم تهران و دستش را بگیرم و از ته دل بخندم. این تنها بهانه ی کوچک خوشبختی من بود. الان تمام درسهایم روی دستم باد کرده. تمام تلاشم را می کنم که همه را پاس کنم.عصبانی نیستم چون تمام اردیبهشت را زندگی کرده ام.زندگی نمی کردم جایش غصه می خوردم.خوشحالم که به خاطر یک مشت جفنگ که توی دانشگاه یادمان می دهند، فرصت زندگی کردن را از دست نداده ام.حالا می خواهد خنده دار باشد یا هرچی.
من تحمل کشته و زخمی شدن آدم ها را ندارم. حالا شما بگویید این اسم ش مقاومت است و تلاش است و رسیدن به دموکراسی است و آگاهی و مدنیت و فلان و بهمان. ولی هر وقت که فکر می کنم به مرگ همکلاسی ام که باعث آگاه شدن دانشجوها و حرکت اعتراضی مان شد، هر وقت به صورت غم ناک ش فکر می کنم، پیش خودم می گویم می خواهم سر سال سیاه مردم آگاه نشوند اگر بهای ش این است که تو به این وضع بمیری. هیچ پزشکی برای درمان سلول سرطانی ، خود سلول را نابود نمی کند. مردم! همه تا خرخره رفته ایم توی گه، برای بیرون آمدن ،راه ش این نیست که یکی از خودمان را به درک واصل کنیم.
کلی از وقت درسم گذاشتم بیایم این ها را اینجا بنویسم. کسی نیست این حرفها را بهش بگویم. من شنبه دو تا امتحان دارم. برای امتحان قبلی م کلی حرص خوردم و از استرس تا صبح بیدار بودم و آخرش شدم 12! یعنی من فقط امیدوارم بقیه به خیر بگذرد.فعلا خدافس.