عاشق صبح هام.درست وقتی که چشمهایت را باز می کنی و از شر کابوس یا رویا آزاد می شوی، وقتی آب خنک می پاشی روی صورتت و تو آینه دستشویی با چهره ات ادا در می آوری. وقتی که دکمه ی چای ساز را زده ای و داری دنبال شلوار و مانتویت می گردی. وقتی آب پرتقال می ریزی توی لیوانی که کنارش لیوان آب داغ ت هست با چایی کسیه ای و کیک. صبح های زود وقتی که در خانه را هنوز باز نکرده ای، وقتی که هنوز کابوس و رویای "حقیقی" آغاز نشده است، وقتی هنوز راننده تاکسی صد تومن کرایه اضافه نسلفیده است، هنوز دخترک لاغر 6 ساله دعا فروش را پشت قرمز ندیده ای، هنوز اخبار رادیوی تاکسی را نشنیده ای، وقتی هنوز هیاهو آغاز نشده است ، با استادت دهن به دهن نشده ای، خشن نشده ای، ملول نشده ای، افسرده نشده ای، چرکین نشده ای . صبح ها وقتی دنبال کلاسورت می گردی و کفش هایت را دستمال می کشی خوشحال باش، تو هنوز ویریجین هستی و تا عفونت مجاری قلب ات هنوز یک ساعت دیگر باقی مانده است.

پاییز برنخواهم گشت ساری. از الان چک و چک بارون و بوی نم و ابرای عصبانی سیاهشو حس می کنم.

یه عالم اشکو برای حفظ کلاس و شوآفو این صحبتا قورت دادم ، از یه مجرای باریکی رفته تو مغزم . اونجا پیوندهای آب و نمک جای همدیگرو تنگ کردن حسابی دعواشون شده، با قرص استامینفن هم آروم نمی شن.

سیستم تحقیرکننده به چه نوع سیستمی می گویند؟
به آن سیستم سنجش آموزشی ای که دوستان تو را با اندکی تلاش منجر به آفریدن شگفتی های بزرگ می کند و باوجود تلاشی مضاعف و انتخاب رشته بسیار حداقلی و انتخاب تمام دانشگاههای گند آب کشور عزیز جلوی نام تو کلمه ی پرهیبت ِ "مردود" را نقش می بنداند!
بسیار مچکرم

فقط لازم است آخر هر مطلبی که می خوانید و می فهمید و برای خودتان خلاصه برمی دارید یک بار به خودتان بگویید که چی؟ همه اینا رو بلدن. به جایگاه علمی من دست پیدا می کنید!

گیریم فرمولی یافتم که در آن اصطحکاکم با محیط سیستم به کمترین حد ممکن برسد، تو بگو با خیسی دور چشمان این نیمه شب هایم چه کنم؟

ای پونزده دقیقه تنفس وسط کلاسهای 4-5 ساعته! عاشقانه دوستتان دارم

از اون دوره هاس تو زندگی که توانایی تشخیص فرق بین کار درست و کار غلط رو از دست دادم..

اولی: داری به چی فکر می کنی؟
دومی : به اینکه چطور قانون طبیعت بهم خورده، طبق قانون اول ترمودینامیک قرار نبود هیچ انرژی ای از بین بره، قرار بود فقط به شیوه کار و گرما منتقل بشه. ولی من که هرچی انرژی برا کنکور گذاشتم همش از بین رفت، به هیچ کاری هم نیومد

this is life all about

دو حالت داره: اگه جزوه ها و دست نوشته هاتو بدی به رفیق های کلاس کنکورت، اساتید برترو معرفی کنی، تجربیات ارزشمندتو در اختیارشون بذاری احساس حماقت بهت دست می ده. ینی این همه زحمت و تلاش رو داری دو دستی تقدیم رقیبت می کنی. اگه جزوه هاتو به کسی ندی، اگه بپیچونی شون ، احساس عذاب وجدان و خودخواهی و حسادت در وجودت فوران می کنه.
باید انتخاب کنی و گریزی هم نیست

پیچ خطرناک

رابطه ها در خطر سستی
اشتیاقِ تازگی در خطر پوسیدن
امید هم در خطر مرگ

درست مثل یک بازنده صحنه ی جنگ را ترک کرده ام، سوار قاطرم شده ام و زیر سایه ی درختی لم داده ایم و فکر بازگشت ِ راههای آماده خسته ام می کند، فکر رفتن و دوباره جنگیدن خسته ترم می کند. فقط کمی بی خیالی به خودم بدهکارم، کمی فکر نکردن و تصمیم جدید نگرفتن و حقه سوار نکردن و دور نزدن . زندگی که برنامه ریزی سرش نمی شود، درست در روزهایی که قرار بود بیشتر از هر وقتی پیشرفت کنم و خودم را تغییر بدهم و تکانی به ذهن و روحم بدهم، نشسته ام دم رودخانه با جریان آب کند و به قاطرم زل زده ام و تصمیم دارم کمی دیگر هم کون گشاد و تنه لش بمانم!

یک استاد عنی دارم که شیمی فیزیک تدریس می کند و انصافا هم خوب می فهمد و هم خوب مفاهیم را منتقل می کند. اما از آن دسته از ناسیونالیست های بی مغز است که معتقد اند خیلی از کلمه ها ریشه ی ایرانی دارند یا باید برای اصطلاحات علمی معادل فارسی پیدا کنیم و به وطن مان افتخار کنیم و این جور مزخرفات.حیف است که آدم اینقدر می رود دوره فوق دکترا می بیند و اینقدر از علم سرش می شود و دید بازی نسبت به آزمایش و تحقیق و حقیقت محض دارد آن وقت اینقدر عن بماند و نتواند تعصبات احمقانه اش را از خود دور کند. البته من همیشه میز اول می شینم و خودکارم را همیشه به استاد قرض می دهم و از درس دادنش لذت می برم ولی اصلا حوصله ی کل کل با عقاید تهوع آورش را ندارم. فقط خواستم اشاره کنم آدم خوب است تلاش کند از میزان عن بودن خود بکاهد.مرسی

هر وقت که با تی شرت رنگ و رو رفته و شلوار تا زده دارم خونه جدیدی را تمیز می کنم، به زاویه های جدید دقت می کنم. به سقف، به مدل آهن های دزدگیر پنجره و چیزهایی که بعدا از روی عادت دیگر نمی بینم شان.
سطل آب و کف تاید ، طِی و جارو، اسباب های بسته بندی شده همیشه مرا به هیجان می آورند. من عاشق اسباب کشی هستم، حتی اگر خانه قبلی را خیلی دوست داشته باشم. از اولین خانه ای که در آن زندگی کرده ام جز پله های طولانی و یک عروسک و دختربچه همسایه ی پیراهن آبی چیز بیشتری یادم نیست. اما به خانه ی بعدی که اسباب کشی کردیم هفت سالم بود، دوست داشتنی ترین خانه بود؛ آن وقت ها "کف سرامیک" مد نبود اما خانه ما سرامیک بود و من می توانستم توی هال پذیرایی اسکیت بازی کنم، همسایه رو به رویی مان چند دختر و پسر کوچک داشتند که با هم بازی می کردیم و کلاس نقاشی می رفتیم. فقط یادم هست دو پیرزن و پیرمرد خشن طبقه ی پایین زندگی می کردند که همیشه می آمدند بالا به مادرم می گفتند بچه ها شما نباید زیاد بدوند چون مزاحم ما هستند. از همه ی پیرزن ها متنفر بودم. هشت سالم بود که اسباب کشی کردیم به ساری. این بار یک خونه بزرگ دوبلکس که اجازه داشتم بدوم و جیغ بزنم و باغچه پشت حیاط را بیل بزنم. بعد از سالها در 17 سالگی دوباره آپارتمان نشین شدیم. خانه 120 متر بود اما من احساس زندگی در قوطی کبریت داشتم، همسایه بغل دستی ما یک اقای چاق ِ عرق خور بود، وقتی به طبقه ی سوم می رسید صدای نفس نفس زدش را می شد شنید، اسم ش را گذاشته بودیم آقای نفس، عطسه هایش هم همچنین معروف و گوشخراش بود. همیشه پدرم را که می دید دعوتش می کرد به (لفظ خودش) شربت خوردن! خانه البته به جز آقای نفس، تفریحات دیگری هم داشت، از نظر معماری هم بد نبود، آشپزخانه بزرگ و خوش ساخت و اتاق های خوش زاویه اما سیستم گرمایی بد. سال دوم دانشگاه از آنجا هم اسباب کشی کردیم به یک واحد فسقلی تجاری که پدرم ساخته است. زندگی ما شد حمام و دستشویی یکجا، آشپزخانه کوچک، کمد دیواری پر از وسیله. تنها یک چیز که در مورد این خانه دوست دارم پشت بوم بزرگی ست که بعضی روزها در اختیار من است که لباس جدید بپوشم و از خودم عکس بگیرم.
در تهران در زمینه ی خانه عوض کردن هنوز نوعی ویرجین به حساب می آییم! اولین خانه مان پارسال قولنامه شد. آپارتمان کوچک و کمی تا قسمتی قراضه بالای کوه های شمال غرب تهران. وسایل خانه را اما با اشتیاق و عشق جدیدی خریدم ، زندگی جدید و نیمه مستقل م را آغاز کردم، در کنار دوست پسر عزیزی خوابیده ام و حالا این خانه جدید، کمی پایین تر است، کمی بزرگتر، کمی پر امکانات تر. به علاوه بالکنی که می شود دستت را روی نرده هایش بگذاری و باد را با موهایت حس کنی.
به تاریخ خونه های زندگی من خوش آمدی، طولی نخواهد کشید که دیگر با هم غریبه نیستیم.

حال ما خوب است

وسط کلاس کنکور ِ ژنتیک میون 50 تا داوطلب کنکور نشسته بودم که یکهو یک طرف صورتم-نزدیک لپ- شروع به پریدن عصبی کرد و تا آخر کلاس به این خیال خام که بتوانم متوقف ش کنم دستم روی صورتم بود.

برای رفع بیکاری و احساس بیهودگی لازم است.
برای جلوگیری از شنیدن صدای پدر و مادر در خانه توصیه می شود.
برای فراموش کردن دل تنگی و مشکلات زندگی مفید است.
برای تقویت زبان بسیار مهم است.
بر مشکل بی خوابی ِ عصر و شب درمان است.
برای داشتن حرفی مشترک با دوستانتان ضروری ست.
به تورِ سریال آمریکایی بینی ما بپیوندید!