آقای سی و پنج درجه مدتی ست دارد از رابطه از راه دور می نویسد ، هر دفعه رفتم مطلب ش را تا آخر خواندم حرصم گرفت. پیش خودم غصه خوردم که وارد یک رابطه با مختصات ایده آل خودم هستم فقط این "دوری" هی می آید روی اعصاب. و باید کاری کرد.
ظهر با پدرم حرف خانه توی تهران شد، من اصرار کردم که با این پول نه چندان زیاد، خونه کوچکتر بگیریم. بعد دعوا شد که تو فقط به فکر خودت هستی و می خواهی مشکل خودت را حل کنی! اصلا من با تو به نتیجه نمی رسم. می خواهی بروی تنها باشی و به ما کاری نداری. منم جواب دادم که این طور نیست، من فقط گفتم با این پول، خونه 60-70 متری پیدا نمی شود. بعد بابا گفت اصلا دیگه با من کاری نداشته باشید. من گفتم تو جز این اعضای خانواده ای! نمی توانی از الان بگویی دیگر پدر نیستم! و او گفت چرا می توانم! منم گفتم پس منم دختر این خانواده نیستم! ولی این حرف را با ضعف گفتم و اگر آغوش مادرم نبود نمی توانستم وحشت ِ این چشم های پر هیبت "پدر خانواده" را تحمل کنم.
بعدازظهر دلتنگ و مچاله شده توی خودم نشسته بودم . تنها راه ارتباطی مان اس ام اس هست و بس. پنجشنبه زنگ زد که اس ام اس را تحریم کردیم که مخابرات ضرر کند به خاطر اتفاقات اخیر. توی ذوقم خورد. نمی دانستم درست است دوباره زنگ بزنم یا نه. بالاخره با گریه گفتم دلم تنگ می شود بدون اس ام اس. گفت چقدر لوسی ولی باشه به تو اس ام اس می زنم! همان جا دوباره مچاله شدم توی خودم که به تر نبود به تصمیم ش احترام بگذارم و لوس بازی در نیاورم؟ خودم را تا شب سرزنش کردم که یک رابطه را دو نفر باید با دست نگه دارند ، وای به حال روزی که یک نفر دستش شل بشود و یک نفر دیگر با چنگ و دندان بخواهد رابطه را حفظ کند، همان جاست که دیگر کاری برای درست شدن این رابطه نمی توان کرد.
شب رفتم تعلیم رانندگی. قبلش گفته بودم بابا من گواهی نامه دارم. ماشین را ببینم همه چیز یادم می آید. ولی... دیدم پاک از مغزم پریده همه چیز.حتی جای دنده ها و چراغ و این کوفت ها یادم نبود. و دوباره مثل هنرجوهای نابلد کامل نشستم آموزش دیدم. همه اعتماد به نفسم به خودم از بین رفت...
الان ساعت 10 شبه همون روزه: خب ناراحت و غصه دارم دیگه!

هفته پیش دو روز با پدرم تهران بودیم. یک شب پیش خانوم میم(دختر خاله پدرم) و شب دیگر پیش آقای ع(پسرخاله مادرم) . دو استایل متفاوت از زندگی. خانه یکی وسط شهر و خانه دیگری محله ای دور از شلوغی های مرکز شهر. زندگی این دو نفر را بخوانید، از این پس بیشتر از "تهران" خواهم نوشت.
خانوم میم حدودا 36-38 ساله ست. تنها زندگی می کند. سالها پیش دانشگاه آزاد تهران رشته روانشناسی کودکان استثنایی قبول شد، خانواده ش گفتند ما نمی توانیم خرج ت را بدهیم. کار کرد و درس خواند و فوق لیسانس گرفت و تهران خانه اجاره کرد. پدرش گفت برگرد به شهر خودت، ما هیچ پولی بهت نمی دهیم. برنگشت. از این خانه اجاره ای بلندش کردند، یک جای دیگر پیدا کرد. تا اینکه در یک شرکت شاغل شد و درآمدش بد نبود و خانه ای خرید و برای خانواده ش در آن شهر کوچک هم کمک خرج فرستاد. سالهاست به همین وضع زندگی می کند و الان دارد کلاس زبان فشرده می رود تا برای دکترا برود مالزی.خانوم میم خونسرد است و خوش اخلاق و روی آینه اتاق شخصی ش با ماژیک حرف های فلان و بهمان آدم بزرگ موفق را می نویسد.
آقای ع حدودا 54-56 ساله ست. تنها زندگی می کند. سالها پیش در ایران فوق لیسانس ش را گرفت و رفت آمریکا. پدرش یکی از پول دارهای برج ساز تهران است. در آمریکا ازدواج کرد و 4 پسر دارد. از زن آمریکایی ش طلاق گرفت و تنها 5-6 سال است که به ایران برگشته. شغلی ندارد. یک ماشین پژو آردی دارد که سوارش می شود گه گاه می آید شمال، ویلای نوشهر را رها کرده و خانه ما مهمانی می آید! توی خانه شان در تهران انواع و اقسام ساز دیده می شود، از دف و فلوت بگیرید تا کیبورد و سه تار و چند ساز عجیب و غریب.هر روز توی قهوه جوش چایی دم می کند و غذاهای عجیب می پزد و تنها جلوی تلویزیون فرانسه می نشیند و سیگار می کشد. خواهرها و پدرش از دست ش کلافه شده اند. آقای ع کمی الکی خوش است و به هر بهانه ای مسخره بازی در می آورد و قهقهه می زند. او به قول معروف توی باغ نیست! اما وقتی عصبانی می شود بد عصبانی می شود و قاطی می کند و می زند به سیم آخر.

بداخلاق تر از همیشه، دلتنگ تر و غصه دارتر و اشک آلودتر نشسته بودم روی تختم و مغزم برای اداره کردن این وضع هنگ کرده بود. با گریه خوابم برد، بیدار که شدم از خانه بیرون رفتم، توی هر مغازه لوازم آرایشی تمام رژ لب ها و خط لب ها را تست کردم روی دستم. و هی لاک های عجیب غریب به ناخنم زدم و پاک کردم. آخرش با چند قلم از همان ها به خانه برگشتم دیدم حالم خوب شده است! اهل خرید نیستم و نبوده ام هیچ وقت. اما آمده ام بنویسم هر وقت به درد و مرضی مشابه دچار شدید ، بروید پی قرتی بازی، بعد همه خریدهایتان را بگذارید روی میز توالت هی به خودتان بگویم این رنگ به این روسری می آید؟ یا این سایه به این رنگ مانتو جور است؟ بعد غر بزنید که باید دوباره بروید از این خریدها و همان ها را روی میز توالت رها کنید و هر صبح زل بزنید بهشان! اینکه می گویند خرید کردن باعث تمدد اعصاب می شود، درست است!

اولین بار بود که دور میدان آزادی تهران قدم می زدم، دوربینم را بیرون آوردم که عکس بگیرم، آقایی که توی ماشین در حال گذر بود بهم گفت: خانوم، این میدون دیگه فقط اسم ش آزادیه...

برای ادامه زندگی در این خانواده به یک گوشی کوچک احتیاج دارم که صدای باباهه نپیچد توی گوشم.

دختر لیسانسه

اینجانب دختری می باشم که امروز با گرفتن نمره ی 10 و 75، مطمئن شد تا احتمال 95 درصد لیسانس ش را گرفته است ! و سپس بعد از یک ماه خونه نشینی به آرایشگاه مراجعه کرده و حالا دارد وسایل ش را جمع می کند همراه باباهه ش برود تهران.:)

یار مهربان!

دیشب یک دفعه بابت نمایشگاه کتابهایی که امسال رفته ام دچار عذاب وجدان شدم! یعنی عذاب وجدان نه به خاطر دروغی که به مادر و پدرم گفتم و نگفتم در اصل می خواهم بروم تهران پیش یک آقا پسری که به چشم ها و خنده هایش نگاه کنم، دستهایش را بگیرم، لبهایش را ببوسم و اصرار کنم بغلم کند! و با عجله چند تا کتاب هم خریدم که به عنوان مدرک به مادرم اینها نشان بدهم! به خاطر این کتابهای بیچاره ی فلک زده! دیشب کنار قفسه کتابم دیدمشان و با خودم گفتم خدا را خوش نمی آید با شما این چنین رفتار ظالمانه ای داشته باشم و دلم برایشان سوخت! همه شان را دسته کردم. حالا توی رخت خواب و کنار کامپیوتر و توی تاکسی و روی میز صبحانه افتاده ام به جانشان، بعد از این همه مدت کتاب نخوانی به خاطر درس هایم و آلرژی نسبت به همه کتابهای عالم، دارم باردیگر به یار مهربان علاقمند می شوم! تصمیم گرفتم هر کس زنگ زد به من که دارای چه غلطی می کنی توی زندگی ات؟! بگویم دارم کتاب می خوانم. بعد هم گوشی را قطع کنم!

این روزهای بدِ تنهایی یک دلیل برای خوشحالی پیدا کردم. صبح ها هر ساعتی خواستم بلند می شم و همش به خودم می گم نفس بکش که هیچ درس سخت و کتاب و جزوه ای در انتظارت نیست. اون وقت دیگه از ساعت نمی ترسم و زل می زنم بهش و ساعت 10 صبح بهش می گم هر چقدر که دلت خواست لنگاتو باز کن و ببند و پز بده. ساعت 12 می گم هر چقدر که دوست داری دستاتو به هم گره بزن و بالا بگیر و واسه خودت خوشحال باش و ساعت یک ربع به 3 می گم هر چقدر که خواستی راحت دراز بکش و دستاتو بذار زیر سرت و دل منو آب کن که خوابم میاد ولی نباید بخوابم. ساعت 6 بهش می گم اینقدر با اون قد و قوارت سیخ وایسا به من نگاه کن و دستور بده که برو درس بخون، دیرت می شه که عقده هات خالی بشه! این روزها من یک دلیل برای خوشحالی دارم که خیالم آسوده ست که می توانم نفس بکشم ولی نگران نباشم که دیر می شود...

یک جایی خونده بودم ، توی گودر بود- الان لینکش گم شده- یه آمریکایی زیر عکسایی که ملت از تظاهرات این روزا می گیرن کامنت گذاشته بود که آفرین بر شما! چندسال پیش بوش هم با تقلب رای ما رو به نام خودش کرد، ولی ما هیچ اعتراضی نکردیم. مردم ایران خیلی باهوش اند و آگاه اند و این حرفا...
می خواستم بگم همون جا که به نظر من این موج عظیم مردم که به تقلب آشکار تو انتخابات دارن اعتراض می کنن، صدالبته که جای تحسین داره ولی هیچ ربطی به شعور و هوش و حس آزادی خواهی و وطن پرستی و انسان دوستی مردم نداره. یادمون نره اینجا کشوریه که حاکمان ش علاوه بر فاسد بودن در دستگاه اقتصادی و سیاسی ، دائم تو مسائل خصوصی مردم سرک می کشن. در واقع این رسالت آخوندا و ملاها بوده که در مورد رنگ لباس و رشته ی تحصیلی و شستن کون و مسائل تو شرت مردم تصمیم بگیرن و قانون براشون بنویسن! همینه که مردم ایران اینقدر با مسائل حکومتی درگیراند و همیشه به اصطلاح سیاسی اند و از تو تاکسی ها بگیری تا مهمونی ها تا صف ماست و شیر بحث سیاسی داغ ترین موضوع صحبت مردمه. در واقع باید به همون خانوم یا اقایی که تو امریکا زندگی می کرده گفت که اگر تو هم توی مملکتی زندگی می کردی که با عوض شدن رئیس جهمور قراره شیوه ی مدیریتی ای برقرار بشه که تو کارو زندگی تو از دست بدی، تفریحاتتو از دست بدی، قیمت لوازم زندگی هر ماه نجومی تر بشه، خبری از جشن نباشه و در صورت اعتراضم سریع خفه ت کنن، بگیرنت و هیچ معلوم نیس چه بلایی تو زندان سرت بیارن، درسای مسخره بیارن تو رشته ی تحصیلی ت ، دختر بچه ی 9 سالتو به زور بچپونن تو نمازخونه پشت سر پیش نماز. بی قانونی پشت بی قانونی. دروغ پشت دروغ. اون وقت که تو به چشماتم شک کردی و دیدی اینقدر نموده شدی که چیزی برای از دست دادن نداری، اون وقته که تو خودتو مجبور می کنی بری به یک کاندیدی رای بدی که قبلش صد بار از فیلتر گذشته و تو عمرا برنامه هاشو قبول نداری ولی جهت مدیریتی ش یک دهم درجه از قبلی ها بهتره. بهرحال می شینی سبک سنگین می کنی که من این همه کارایی که بهشون اعتقادی ندارم تو این مملکت دارم می کنم که فقط کارم پیش بره، این همه پارتی بازی می کنم این همه دروغ می گم این همه دور می زنم قانون رو. این همه مجبورم.مجبورم. پس یه رای دادن که هزینه ای برام نداره.اما فردا صبح که می بینی رای تو رو دزدیدن و به نفع خودشون نوشتن اون وقت مطمئن باش تو هم حتما می ریزی تو خیابونا و دستاتو بالا می گیری و شعار می دی. این احتیاج به شعور و آگاهی خیلی مهمی نداره دوست من. باور کن اگر تو هم اینقدر زیر فشار بودی به خاطر تقلب بوش می ریختی تو خیابونا. اما فرق ما با شما اینه که ما بدبختیم و جهانمون با شما فرق داره. ولی فکر کنم کمی هم خوش شانسیم که تمام دنیا به اشتباه فکر می کنن باشعور و باهوش و با فرهنگیم!

استدلالتو بخورم!

دفتر ماشین های سواری- ساری
دو هزار و پونصد تومن می ذارم رو میز اقاهه.
می گه کرایه 3000 تومنه آبجی!
-ئه؟! من دو روز پیش اومدم 2500 بود که!کی گرون کردین؟
-از همین امروز
-حالا دلیل گرون کردن کرایه چیه؟
-نوروز یادتونه؟ کرایه ها گرون شده بود 3000 تومن بود؟
-خب
-واسه انتخابات ارزون کردیم 2500 شد!
-خب
-الان انتخابات تموم شد دوباره گرون کردیم! پس الان 3000 تومنه!
-؟!!!

یعنی از این بدتر هم می شد؟

مادرم در اثر داد و بیداد های زیاد بابا و فشار اطرافیان توی شوک روانی رفته. گریه می کند و می گوید چیزها را زود فراموش می کند...

من تنها هستم با این همه اتفاق بدِ بد.

کائنات منو فراموش کردن. اتفاقات خوب یادشون رفته گاهی برا منم لازمن بیفتن...آهای... صدای منو می شنوید؟... من تو اتاقم نشستم... الو!...

مجبورم! می فهمی؟!

این چه سری ست که آدم هر چقدر هم که قیافه اش داغون باشد و کل روز را حرص خورده باشد، شب توی آینه ی دستشویی اینقدر چهره ی قشنگ و دلنشینی پیدا می کند؟! که مجبور است شب توی تخت خواب برای خودش چه خوشگل، چه خوشگل، چه خوشگل شدی امشب... را بخواند؟!

خانوم ها، آقایان! تا به سرنوشت پدر من دچار نشده اید، هرچه زودتر دیکتاتور درون تان را بکشید.

باتشکر

فکر می کردم اگر شغل مناسبی آن بیرون منتظرم نیست،اگر در این چهار سال مهارتی نیاموخته ام، اگر نمی دانم باید علاقه ام را دنبال کنم یا دنیای بی روحِ علم را،اگر نمی دانم فوق لیسانس باید بگیرم یا نه ،اگر قرار بود بیایم تهران روزنامه نگار بشوم ولی وقتی توانستم بیایم که روزنامه ای وجود ندارد دیگر،اگر تمام قرار مدارهایم به هم ریخت و آروزهایم به هوا رفت... یک عدد لیسانس دارم که هر کسی ازم پرسید چه غلطی کردی تو این همه مدت زندگی؟ بگویم لیسانس دارم! ولی...

حال کسی را می فهمید که برای آخرین امتحانِ دوران لیسانس ش زحمت کشیده باشد ولی امتحان را افتضاح داده باشد و از جلسه امتحان تا خانه اشک هایش از چشم تا مقنعه ش سرازیر شده باشد ؟!

خداحافظ تمام غروب های دلگیر دانشکده.

چهارشنبه امتحانات من تمام می شود و تا یکشنبه هم سمینارم را تحویل می دهم و درس و دانشگاه و لیسانس تمام شود می رود پی کارش. باباهه دارد ماهواره مان را جمع می کند چون می گوید الان خطرناک است و توی این خیابان یکی می رود فضولی می کند. بعد هم مطمئنم اجازه نمی دهد زیاد بروم بیرون.خطرناک است، مجبور که نیستی، بشین تو خونه! پهنای باند اینترنت هم که خیلی پایین است و رسما من فقط جی میل دارم و بلاگر و گودر. می خواستیم برویم تهران، با این 26 میلیونی که الان تو حساب هست خونه اجاره کنیم و ماشین بخریم ولی الان نمی شود تهران رفت چون شلوغ است و این حرفها. می خواستم به یک بهانه ای تنها بروم تهران، پیش دوستم که دلم تنگ نشود هی، ولی نمی شود. اس ام اس هایم هم حتی بهش نمی رسد و خط تلفن دائم اشغال است و ارور می دهد.یعنی علاوه بر اینکه دلم تنگ می شود خبر هم نمی توانم بگیرم که نگران نباشم فقط.من یک فرد در آستانه ی لیسانس گرفتن و گائیده شدن می باشم! اتاق بی روح و خانه ی بی ماهواره و اینترنت و فقط مجهز به غرغرها و عصبانیت های باباهه!، موبایل بی اس ام اس و حوصله ی سر رفته و فوران کرده و خبرهای بدِ بدِ بد از کشور... هیچ لغتی به اندازه ی گائیده شدن توصیف نمی کند این وضع را!