موقعیت : برگشته از باشگاه

افکار پراکنده: چرا من آدم نایس تری نیستم؟ سیرسلی؟! چرا من از مدل آدما نیستم که هر چی سرشون بیاد باز یه لبخند قشنگ رو لب شونه؟ اینا که بی هیچ انگیزه ی خاصی هر روز آرایش می کنند و مو درست کنند؟ بعد افکارشون رو بلند بلند اعلام می کنند تازه با مطالعه و با سنس آو هیومر  هم هستند. چرا من همیشه در ظاهر آدم مظلومه و خوبه ام و مارمولک بازی هام در خفاس؟ الان سخت دارم فکر می کنم کجا اینو یاد گرفتم؟ تو مدرسه برای معلم ها همیشه بچه ی همکارشون بودم که معتقد بودند خیلی دختر خوبیه و شلوغ نمی کنه و درس خونه. دارم فکر می کنم قبل از هر چیزی تو این کشور لازمه همه مدرسه ها رو با تبر کوبید جاش پارک و بستنی فروشی ساخت. چون خیلی خیلی طول کشید تا فهمیدم آدم خوب وجود نداره و دخترهای خوب و ساکت و درس خون یه روزی از یه جایی شون می زنه بیرون که دیگه با هیچ روشی نمی شه جمع ش کرد و راهش همون ابزار خشونت با تبر و این حرفاست. مامانم یک آدم تر و تمیز و اتوکشیده است. در بچگی معتقد بود ما نباید قرص و دارو بخوریم اصلا. توی غذاهامون نباید چربی اضافی باشه و حتی نباید گریه کنیم. بعدش من یک آدم دارو بخور حرفه ای و دوست دار غذای چرب و گریهو  از آب در اومدم. فکر می کردم اگه این چیزها ازم منع شده یه روزی باید به خودم ثابت کنم می تونم بد باشم (طبق تعریف) الان که دارم فکر می کنم زندگی م تبدیل شده به سه بخش از نظر زمانی : دختر خوبی بودن صرف ، حرکت کردن به شدت خارج لاین و یه مخلوط داغون کننده ای از این دو تا. اینجوری شد که ما تبدیل شدیم به دختر ساکته و خیلی خوبه تو باشگاه که صداش اصلا در نمیاد و همه رویکرشون بهش آخی نازیه ولی در عین حال افکار پلیدی از سرش می گذره که هیچ کدوم از بغل دستی ها فکرش رو هم نمی تونند بکنند. 

کانکلوژن: این موجود خطرناک که منم فعلا از یک جاهایی ش زده بیرون و خواست جهانیان را در جریان بگذارد که یک همچین وضعی.

صبح ها که از باشگاه بر می گردم خونه، انگار در جهنم به روم باز می شه. یک هفته اس که شروع کردم به گند زدن به اتاق م و آشپزخونه. اول با نشستن ظرفها بعد هم جا به جا نکردن شون و آشپزی نکردن. بعد هم با ریختن تمام لباسام کف اتاق. ینی کف اتاق یه پتوی اندکی پهنه و تمام لباسای باشگاهمو یه راست می ریزم روش. بعد هم شلوار بیرونی و لباس زیر. بعد می رسیم به این میز لپ تاپ که همه چیز مثل شکلات ، کرم، دفتر کتاب، لیوان و دوربین عکاسی روش هست. از همه وضع خراب تر هم میزتوالتمه که تقریبا هر چیزی دستم هست می ذارم روش و پدهای لاکی و دستمال مرطوب های استفاده شده رو هم دور نمی ریزم. کلید رو می ندازی میایی تو و یک همچین وضعی رو می بینی فقط دوس داری بری عق بزنی. کارهای روزانه شامل پختن برنجه که همونم کار تکراری و رو اعصابی شده و نوشتن یک مقاله کذایی درباره ی داروی ضد ایذر. دومی به شدت بی حوصله م می کند و دوست دارم بروم یک عدد قرص دیازپام بخورم و بمیرم تا شاید یادم برود در دنیا بیماری ای به این وحشتناکی وجود دارد و ما داریم خیلی ابتدایی دست و پا می زنیم تا درمان ش کنیم. شاید هم لازم باشد اون بطری آب جو که توی یخچال هست را سر بکشم بعد هم از خانه مان بروم بیرون کاملا بی هدف. البته همین الان باید یکی ش رو انتخاب کنم چون مشروب رو قرص یا قرص رو مشروب بدترین کاری است که آدم می تواند با معده و کل سیستم بیولوژیک ش انجام دهد. جالب است با اینکه حس می کنم توی جهنم هستم و لازم است به درک بروم اینقدر را می فهمم که قرص روی مشروب چیز بدی است. خواهرم هر لحظه ممکن است برسد و من افسوس می خورم کاش تنها بودم که با خیال راحت توی جهنمم دور بزنم و به کسی جواب پس ندهم. باید اینقدر وقت کشی کنم که برنج بپزم چون نمی شود غذا را گذاشت روی گاز و خوابید. بعدا دهن ت را سرویس می کنند که تو اینقدر شعور نداری که بفهمی غذا ممکن است بسوزد؟ نمی دانند دیازپام نازنین این چیزها سرش نمی شود.

خیلی وقت است که می خوام بنویسم از کلی اتفاق دوروبرم ولی صفحه ی سفید ورد رو که باز می کنم منصرف می شم بس که ذوق و سلیقه م خشک شده و یه بیابون بی آب و علف از افکار کهنه برام مونده. اما چون آخر ساله باید حتما یه پست هوا کنم تا بعدا یادم باشد سال 91 کجا بودم و چه می کردم.

اول. پــــــــــنج ماه طولانی مشغول انگلیسی خوندن بودم که نتیجه ش این شد که کلی از انگلیسی خسته شدم و همینطور از خودم و همه چیز اطراف! حس می کنم خیلی انرژی سوزوندم در این پروسه که بالای 50 درصدش به کار مفید تبدیل نشد. با این همه، روز امتحان آیلتس را خیلی دوست داشتم و با کلی آدم جدید آشنا شدم تو همین 2-3 ساعتی که علافمون کردند! بچه هایی که سر ددلاین اومده بودن امتحان بدن، اونایی که استرس داشتند، بی خیال بودند، مسخره بازی در می آوردند، خاطره تعریف می کردند... بعد یادم افتاد که درس خوندن روزای امتحان هرچقدرم سخت ولی توی یک کتابخونه شلوغ چقدر ترجیح داره به درس خوندن تنهایی گوشه ی اتاق و خودخوری و تو سر خود زدن. 

دوم. برای تاندون بازوی دست راستم یک اتفاقی افتاده که هنوز مطمئن نیستم چی هست و چه علتی دارد. اسپاسم و حس فشار و کشش و درد دارم. از ورزش است یا پشت لپ تاپ نشستن های طولانی یا استرس نمی دانم. خلاصه هر روز می روم فیزیوتراپی، هی آرایش می کنم هی لباس های تر و تمیز تنم می کنم تا توی یک اتاقک غمگین با چند تا سیم بازویم را وصل کنند به جریان برق و اشعه آی آر بتابانند رویش. خانوم منشی اش خیلی آدم نایسی است ولی من نمی دانم چرا هر وقت لازم است، نایسی ام نمی آید! بیشتر دلم می خواست آقای فیزیوتراپ جووان تر باشد و با من شوخی کند و گل بگوییم و گل بشنویم.

سوم. حسابی معتاد شده ام به باشگاهی که می روم. آدم های فوق العاده جالبی آنجا هستند. برای همدیگر قصه هایی درست کرده ایم و اگر نبینم شان غمبرک می زنم. زن ها موجودات بامزه ای هستند. وقتی همه ی جزئیات زندگی شان را برایت تعریف می کنند بیشتر این را می فهمی. وقتی مدل استدلال کردن شان را می شنوی که اتفاقا زیاد هم کلیشه ای نیست، وقتی آرزوهای شان را صادقانه با تو درمیان می گذارند می فهمی که وای! وسط زندگی این خانوم ها چقدر سوژه است، چقدر قصه است که هنوز کسی فیلم شان را نساخته. 

چهارم. باز من خودم را بسته ام به دکتر و دوا. دوباره شروع کرده ام با قرص مثل اسمارتیز رفتار کردن و مطب های دکتر رو هم خونه دومم فرض می کنم. فک کنم روی هر ماده ی قابل آزمایشی که در خونم بود آزمایش کردند و یکی از کشوهای میزتوالتم را پر کرده ام از قرص و آمپول ولی همچنان فکر می کنم درمان نشده ام. آخرین بار از مطب دکتر که درآمدم نشستم توی تاکسی وسط یک زن و مرد غریبه، زارت زدم زیر گریه. طبعا برام نگاه کردن مردم مهم نبوده که همینجوری ادامه دادم تا تاکسی بعدی... فکر کنم آخرین دکتر سال 91 که می روم روانپزشکی باشد که تازگی وقت گرفته ام ازش.

پنجم. با این که امسال پروژه ی عظیم خودداغون کنی روی خودم پیاده کردم و روزها و شب های زیادی دوست داشتم بزنم خودم رو منهدم کنم، امسال بیشتر از همیشه به بهانه ی مختلف جشن گرفتیم! دوستان زیادی پیدا کردم و اصلا یکی از فاکتورهای خوب بودن سال می تواند به تعداد آدم های جالبی که ملاقات کردی نسبت داده شود. اینقدر که امسال آشپزی کردم، غذاهای جدید رو تست کردم، مدل به مدل لباس عوض کردم، مست کردم و رقصیدم در هیچ سال از زندگی م نکرده بودم و از این بابت خوشحالم.

روی تخت م میخکوب شده ام. ساعت چند است، دست هایم لمس اند. دو بار اس ام اس آمد گمانم، نتوانستم از جایم بلند شوم. احتمالا ساعت 10 است یا 9 صبح. در خواب بودم یا رویا یا بیهوشی یا بیداری کامل؟ هر وقت دراز می کشم با خودم فکر می کنم شاید الان زمین درست از همین نقطه ای که تویش هستم فرو برود و من را هم با خودش هضم کند. خیلی وقت است که نگران همین درد ناشی از برخورد با صخره های زیر زمین هستم. احتمالا خیلی دیر می میرم چون مادر می گوید شماها (یعنی خانواده ی پدرم ) خیلی جان سخت هستید. نشانه اش هم مادربزرگم است که الان بیشتر از 90 سال سن دارد یا عمه هایم که خیلی پیرن و بیماری خاصی ندارند. همیشه به من گفته اند شبیه خانواده پدرم هستم. لب هایم، موهای مشکی لخت ام و پیشانی بلند ام. من اما همیشه دوست داشتم به مادرم بفهمانم من شبیه شما هم هستم، چرا که خانواده ی پدری یک افتضاح تمام عیار است. همیشه غبطه خوردم که کاش بیشتر شبیه مادرم بودم. مادرم دارد زنگ می زند به گمانم. تلفن یک بلند سروصدا می کند. سرم را فرو می برم زیر پتو. امروز چند شنبه اس. در و دیوار و سقف و تابلوهای روی دیوار را نگاه می کنم. به گمانم هنوز هوشیار نیستم. از زیر پتو موبایلم را نگاه می کنم. اس ام اس آمده که بروم برای شب یلدای کوچمان خرید کنم. ذهنم کار نمی کند. چیزهایی که لازم است بخرم را یادم نمی آید. حتی یادم نمی آید کیف پولم کجاست. خوابیدن و مردن و فرو رفتن راحت ترین کارهای ممکن هستند. همین که از جایم بلند شوم یادم می افتد که چقدر کار دارم. خواهرم زنگ می زند. مجبورم جواب بدهم. سرم را از روی بالش بلند می کنم. چند تا لباس با رنگ های قرمز و صورتی و سفید روی هم پوشیده ام و موهایم به شدت بهم ریخته است. بلند می شوم لپ تاپ ام را روشن می کنم، تا بالا بیاید کلید چایی ساز را می زنم و دست و صورتم را می شورم. یادم می آید که ظرف ها را باید بشورم. باید بروم آرایشگاه و خرید. داریم به ددلاین یک کنفرانس ایرانی نزدیک می شویم و من هنوز ابسترکت ننوشته ام. و مقاله ام. دیشب استاد زنگ زد و گفت مقاله ت پذیرفته شده و کامنت داورها را برایم فووارد کرد. یکی شان بدجوری به نوشته ام  توپیده است، باید جواب درست حسابی دندان شکن بنویسم برایش. و زبان؟ چند روز است که خیلی در زبان خواندن تنبلی کرده ام. چقدر کار. تخت و پتو ام خیلی مهربان تر بودند. شاید برگردم روی تختم.

موسیقی گوش دادم و چایی خوردم، نظرم عوض شده. اول با دقت و وسواس ظرف ها را شستم و وقت آرایشگاه گرفتم. بعد رفتم شهروند. همه جا غلغله است به خاطر شب یلدا گمانم. فقط چند مدل ماست برمی دارم و ظرف یه بار مصرف و 4 بسته چیپس. با خودم فکر می کنم 10 هزار تومن می شود. خانوم صندق دار می گوید 25900 تومن. آه. برمی گردم وسایل را توی یخچال جا به جا می کنم. کش سرم را از توی کشو در می آورم و کرم زینک اکساید. می اندازم ته کیفم. اسپری لیدوکائین می پاشم روی صورتم. امروز از آن روزهایی است که برای هیچ دلیلی دوست ندارم موقع بند صورت دردم بیاید. بیشترش را می مالم به دو طرف چشم م که ناحیه حساس پوست است و رو و زیر لب ام. یعنی هیچ خوش ندارم که امروز موقع کندن کرک های دور لب م، آخ و اوخ کنم. دوباره می زنم بیرون. روی مبل راحت آرایشگاه فرو می روم. خانوم مانیکورکن می گوید ببخشید خانوم، مسئول بندمون رفته بیرون شرمنده، زود میاد. بعد با خانوم مو مش کن دعوا می کند که چرا وقتی بچه ها نیستند وقت می دهی. من که فرو رفتم و بی حس هم هستم برایم هیچ فرقی نمی کند دیر بشود یا زود. این خانوم آرایشگرها سرما گرما نمی فهمند. همه وقت سال، تاپ تن شان است. با بندهای سوتین بیرون زده. همه وقت سال هم تر و تمیز و آرایش کرده اند. و دوباره همه وقت سال هم موسیقی اجق وجق می گذارند و یک موبایل صورتی دست شان هست. خانوم صندق دار شهروند از در وارد می شود و می گوید می خوام سشوار بکشم و عجله دارم. بعد مانتو و مقنعه فرم شهروند را در می آورد. اصلا فکر نمی کردم این شکلی باشد. یعنی موهایش زرد باشد و هیکلش اینجوری باشد. خانم مسئول بند از در می آید. نمی دانم چرا همیشه چاق ها یا زشت تر ها مسئول بند هستند. تخصص خاک برسری است لابد. می گوید مبارک باشه! می خواهم بگویم چه مبارکی ای دقیقا؟ ولی هیچ حرفی نمی زنم. کارش را شروع می کند. بسیار تند و وحشیانه. انگار نه انگار آدم زیر دستش است. انگار دارد خمیر نون وایی را ورز می دهد. کارش که تمام می شود خانوم مانیکورکن می آید ابروهایم را بردارد. مبارک باشه! تنها تذکرم این است که خواهش می کنم ابروهایم را کوتاه نکند و هر گه دیگری می خواهد، می تواند بخورد. کارش که تمام شد خودم را نگاه می کنم. از دور تقریبا همان شکل قبلی ام و تنها تفاوت ام با آینه ی نزدیک کننده معلوم است. 10 هزار تومن می گذارم روی میز. خانوم مانیکورکن تشکر می کند و می گوید 12 تومن شده است! آه. دو تومن دیگر بهش اضافه می کنم و کرم می زنم و در را می بندم.

حالا که سرد است و بی حسی صورتم نرفته است و هنوز خوابم می آید، شاید زمان خوبی برای فرو رفتن باشد.

پیشنهادم برای زندگی این است که آدم صبح ش را با باشگاه شروع کند.شاید عمودی شدن ساعت 8 صبح سخت به نظر برسد اما اگر مثل بنده به محض بیدار شدن چایی درست کنی، نون بذاری بیرون، تخم مرغ بشکنی توی ظرف، توش پنیر بریزی و هم بزنی. بذاری روغن داغ شه بعد این مخلوط رو بریزی تو تابه که عین کیک پفت کنه و موجب شادی روح بشه نظرت عوض می شه. در این مرحله باید مقداری کرم مرطوب کننده بمالی به پوست. ظرف ها رو که شستی، صبحانه رو بیاری و قرص جوشان ویتامین سی رو بذاری کنارش.  بعد همه رو بزنی به بدن و به سرعت وارد اتاق شی، لباس های مربوطه رو بپوشی، گوشواره بذاری تو گوش ت. ضدآفتاب بزنی. سپس پنکک، مداد ابرو، سایه سفید و رژ صورتی چرک و ادکلن به میزان لازم. سپس قمقمه رو پر از آب کنی بنذاری تو کیف ت و راه بیفتی. در این مرحله لازم است باشگاه مورد نظر 2 دقیقه با خونه زندگی تان فاصله داشته باشد.

مرحله بعد هم که رسیدی باشگاه ابتدا کمی با پسر خانوم مربی ماشین بازی کنی :) ، سپس حرفای اول صبح روحیه دار به خانومای باشگاه بزنی. بعد هم ورزش شروع شه و شما واسه خودت وارد خلسه ی عرفانی بشی. یه چهل دقیقه که گذشت دیگه از این خلسه هه بیایی بیرون و هی خانوم مربیه بگه این حرکت اینجوری غلطه اونجوری درسته. درواقع منظور این است که هر کاری کنی بیشتر منقبض بشی و بیشتر دردت بیاید همان درست است! این مرحله رو می ذاریم رو تند که بگذره! مرحله ی بعد هم ورزش خوابیدنی هاست که جز نعمت های بهشتی محسوب می شه. مرحله ی بعدی هم لباس پوشیدن و بگو بخنده که مراسم ش باید با تشریفات خاص انجام بشه. آخر هم پیاده روی تا خونه ( البته همچنان باید باشگاه 2 دقیقه فاصله داشته باشه. مچکرم) مخصوصا اگه هوا سرد باشه درحالی که شما هنوز گرمی جز لذت بخش ترین مراحل کار می باشه.