اتاقک های این فیزیوتراپی که می رفتم 5 یا 6 تا پارتیشن بغل هم بودند. من معمولا می رفتم تو اتاقک 2 و دراز می کشیدم و خیره می شدم به سقف. در تمام این 10 جلسه ای که اونجا بودم کلی داستان زندگی از اتاقک های بغل شنیدم. داستان آدم هایی که هیچ وقت نتونستم ببینم شون. ولی از روی صدا می تونستم بفهمم کدوم شون داره حرف می زنه. اتاقک اول به گمانم یک دختر 12-13 ای بود که دوشنبه هفته ی بعد امتحان ریاضی داشت و باید 150 صفحه درس می خواند برایش. مادرش هم توی اتاقک بود و با هم کل کل می کردند. هیچ وقت نشد ببینم ش که حداقل برایش اسم انتخاب کنم. مثلا سمیرا یا بنفشه. در تمام این 10 روز مادرش صدایش زد: دخترم! اتاقک 3 سیمین خانم بود که زانو درد داشت. پسر سیمین خانوم تازه ازدواج کرده بود و همیشه یا داشت با دخترش تلفنی حرف می زد یا با فیزیوتراپ درد دل می کرد در همین رابطه که پسرها وقتی ازدواج می کنند دیگه مامان بی مامان! حتی نمی کنند تا فیزوتراپی دنبال آدم بیایند یا زنگ بزنند بپرسند زانویت چطور است. سیمین خانم همیشه زودتر از من می آمد و قبل از بیرون آمدنم از اتاقک می رفت. حتی یک بار هم نشد توی اتاق ورزش همدیگر را ببینیم. آرزو داشتم بعد از 10 روز شنیدن صدای صرف، ببینم با آدمی که توی ذهنم ساخته ام چقدر فرق دارد. اتاقک بغلی یک آقایی بود که دستش توی کار نمی دونم چیطو شده بود. دو بار جراحی کرده بود و 40 جلسه باید می آمد فیزیوتراپی. همش می گفت آقای دکتر درد داره. یه تنفس بده بهم. بعد فیزیوتراپ که برمی گشت می گفت خدا خیرت بده! این آقا آمار تلفنی صحبت کردن بالایی داشت. معمولا از سر کار می آمد و دیر می رسید. شاید برای همین نشد ببینم ش. ولی فکر کنم باید 34-30 ساله باشد و سیبیل داشته باشد. منشی شرکت شان حرف توی گوشش فرو نمی رفت و همکارها هیچ وقت همکاری نمی کردند که مرخصی بگیرد. دیروز رفته بود سه راه جمهوری یک وسیله ی فیزیوتراپی بخرد که هر چی فکر کردم نفهمیدم چی هست. اتاقک های بعدی هر چند وقت عوض می شدند. دو تا خانم بودند و یک آقای دیگر. برایم جالب بود که یک بار پرده را بکشم ببینم آیا خانوم ها با مانتو و روسری خوابیده اند روی تخت؟ یا مثل من تاپ تن شان است و کلیپس موها را هم باز کرده اند؟ هیچ وقت نشد بفهمم که این روتین قضیه اس یا من دارم ساختار شکنی می کنم؟ آرزو داشتم یک بار دوربین بذارم روی سقف و از این وضعیت فیلم برداری کنم. من هم گاهی با خانم منشی که می آمد روی دستم ژل بمالد یا برق و هات بگ را آماده کند حرف می زدم. درباره ی لاک دست هایم. ورزش. تمیز کردن خانه. درس. با فیزیوتراپ هم درباره ی بیوشیمی. و اینکه زن ها پر حرف نیستند. یا اینکه توی خانه ورزش می کنم یا نه حرف می زدم. تصویر این آدم های اطراف از من چه بوده است؟ شاید آنها هم همینطور که داشتند به سقف خیره می شدند دوست داشتند یکی پارتیشن ها را بردارد تا از نزدیک همدیگر را ببینیم. فکر کنم آخرین قسمت سریال باید یک همچین اتفاقی می افتاد. یعنی پارتیشن ها برداشته می شد ولی آدم ها همچنان به سقف خیره و منتظر شنیدن صدایی بودند.

باز دارم از مدل سلام کردن مردم عاشق شون می شم

موقعیت : برگشته از باشگاه

افکار پراکنده: چرا من آدم نایس تری نیستم؟ سیرسلی؟! چرا من از مدل آدما نیستم که هر چی سرشون بیاد باز یه لبخند قشنگ رو لب شونه؟ اینا که بی هیچ انگیزه ی خاصی هر روز آرایش می کنند و مو درست کنند؟ بعد افکارشون رو بلند بلند اعلام می کنند تازه با مطالعه و با سنس آو هیومر  هم هستند. چرا من همیشه در ظاهر آدم مظلومه و خوبه ام و مارمولک بازی هام در خفاس؟ الان سخت دارم فکر می کنم کجا اینو یاد گرفتم؟ تو مدرسه برای معلم ها همیشه بچه ی همکارشون بودم که معتقد بودند خیلی دختر خوبیه و شلوغ نمی کنه و درس خونه. دارم فکر می کنم قبل از هر چیزی تو این کشور لازمه همه مدرسه ها رو با تبر کوبید جاش پارک و بستنی فروشی ساخت. چون خیلی خیلی طول کشید تا فهمیدم آدم خوب وجود نداره و دخترهای خوب و ساکت و درس خون یه روزی از یه جایی شون می زنه بیرون که دیگه با هیچ روشی نمی شه جمع ش کرد و راهش همون ابزار خشونت با تبر و این حرفاست. مامانم یک آدم تر و تمیز و اتوکشیده است. در بچگی معتقد بود ما نباید قرص و دارو بخوریم اصلا. توی غذاهامون نباید چربی اضافی باشه و حتی نباید گریه کنیم. بعدش من یک آدم دارو بخور حرفه ای و دوست دار غذای چرب و گریهو  از آب در اومدم. فکر می کردم اگه این چیزها ازم منع شده یه روزی باید به خودم ثابت کنم می تونم بد باشم (طبق تعریف) الان که دارم فکر می کنم زندگی م تبدیل شده به سه بخش از نظر زمانی : دختر خوبی بودن صرف ، حرکت کردن به شدت خارج لاین و یه مخلوط داغون کننده ای از این دو تا. اینجوری شد که ما تبدیل شدیم به دختر ساکته و خیلی خوبه تو باشگاه که صداش اصلا در نمیاد و همه رویکرشون بهش آخی نازیه ولی در عین حال افکار پلیدی از سرش می گذره که هیچ کدوم از بغل دستی ها فکرش رو هم نمی تونند بکنند. 

کانکلوژن: این موجود خطرناک که منم فعلا از یک جاهایی ش زده بیرون و خواست جهانیان را در جریان بگذارد که یک همچین وضعی.

صبح ها که از باشگاه بر می گردم خونه، انگار در جهنم به روم باز می شه. یک هفته اس که شروع کردم به گند زدن به اتاق م و آشپزخونه. اول با نشستن ظرفها بعد هم جا به جا نکردن شون و آشپزی نکردن. بعد هم با ریختن تمام لباسام کف اتاق. ینی کف اتاق یه پتوی اندکی پهنه و تمام لباسای باشگاهمو یه راست می ریزم روش. بعد هم شلوار بیرونی و لباس زیر. بعد می رسیم به این میز لپ تاپ که همه چیز مثل شکلات ، کرم، دفتر کتاب، لیوان و دوربین عکاسی روش هست. از همه وضع خراب تر هم میزتوالتمه که تقریبا هر چیزی دستم هست می ذارم روش و پدهای لاکی و دستمال مرطوب های استفاده شده رو هم دور نمی ریزم. کلید رو می ندازی میایی تو و یک همچین وضعی رو می بینی فقط دوس داری بری عق بزنی. کارهای روزانه شامل پختن برنجه که همونم کار تکراری و رو اعصابی شده و نوشتن یک مقاله کذایی درباره ی داروی ضد ایذر. دومی به شدت بی حوصله م می کند و دوست دارم بروم یک عدد قرص دیازپام بخورم و بمیرم تا شاید یادم برود در دنیا بیماری ای به این وحشتناکی وجود دارد و ما داریم خیلی ابتدایی دست و پا می زنیم تا درمان ش کنیم. شاید هم لازم باشد اون بطری آب جو که توی یخچال هست را سر بکشم بعد هم از خانه مان بروم بیرون کاملا بی هدف. البته همین الان باید یکی ش رو انتخاب کنم چون مشروب رو قرص یا قرص رو مشروب بدترین کاری است که آدم می تواند با معده و کل سیستم بیولوژیک ش انجام دهد. جالب است با اینکه حس می کنم توی جهنم هستم و لازم است به درک بروم اینقدر را می فهمم که قرص روی مشروب چیز بدی است. خواهرم هر لحظه ممکن است برسد و من افسوس می خورم کاش تنها بودم که با خیال راحت توی جهنمم دور بزنم و به کسی جواب پس ندهم. باید اینقدر وقت کشی کنم که برنج بپزم چون نمی شود غذا را گذاشت روی گاز و خوابید. بعدا دهن ت را سرویس می کنند که تو اینقدر شعور نداری که بفهمی غذا ممکن است بسوزد؟ نمی دانند دیازپام نازنین این چیزها سرش نمی شود.

خیلی وقت است که می خوام بنویسم از کلی اتفاق دوروبرم ولی صفحه ی سفید ورد رو که باز می کنم منصرف می شم بس که ذوق و سلیقه م خشک شده و یه بیابون بی آب و علف از افکار کهنه برام مونده. اما چون آخر ساله باید حتما یه پست هوا کنم تا بعدا یادم باشد سال 91 کجا بودم و چه می کردم.

اول. پــــــــــنج ماه طولانی مشغول انگلیسی خوندن بودم که نتیجه ش این شد که کلی از انگلیسی خسته شدم و همینطور از خودم و همه چیز اطراف! حس می کنم خیلی انرژی سوزوندم در این پروسه که بالای 50 درصدش به کار مفید تبدیل نشد. با این همه، روز امتحان آیلتس را خیلی دوست داشتم و با کلی آدم جدید آشنا شدم تو همین 2-3 ساعتی که علافمون کردند! بچه هایی که سر ددلاین اومده بودن امتحان بدن، اونایی که استرس داشتند، بی خیال بودند، مسخره بازی در می آوردند، خاطره تعریف می کردند... بعد یادم افتاد که درس خوندن روزای امتحان هرچقدرم سخت ولی توی یک کتابخونه شلوغ چقدر ترجیح داره به درس خوندن تنهایی گوشه ی اتاق و خودخوری و تو سر خود زدن. 

دوم. برای تاندون بازوی دست راستم یک اتفاقی افتاده که هنوز مطمئن نیستم چی هست و چه علتی دارد. اسپاسم و حس فشار و کشش و درد دارم. از ورزش است یا پشت لپ تاپ نشستن های طولانی یا استرس نمی دانم. خلاصه هر روز می روم فیزیوتراپی، هی آرایش می کنم هی لباس های تر و تمیز تنم می کنم تا توی یک اتاقک غمگین با چند تا سیم بازویم را وصل کنند به جریان برق و اشعه آی آر بتابانند رویش. خانوم منشی اش خیلی آدم نایسی است ولی من نمی دانم چرا هر وقت لازم است، نایسی ام نمی آید! بیشتر دلم می خواست آقای فیزیوتراپ جووان تر باشد و با من شوخی کند و گل بگوییم و گل بشنویم.

سوم. حسابی معتاد شده ام به باشگاهی که می روم. آدم های فوق العاده جالبی آنجا هستند. برای همدیگر قصه هایی درست کرده ایم و اگر نبینم شان غمبرک می زنم. زن ها موجودات بامزه ای هستند. وقتی همه ی جزئیات زندگی شان را برایت تعریف می کنند بیشتر این را می فهمی. وقتی مدل استدلال کردن شان را می شنوی که اتفاقا زیاد هم کلیشه ای نیست، وقتی آرزوهای شان را صادقانه با تو درمیان می گذارند می فهمی که وای! وسط زندگی این خانوم ها چقدر سوژه است، چقدر قصه است که هنوز کسی فیلم شان را نساخته. 

چهارم. باز من خودم را بسته ام به دکتر و دوا. دوباره شروع کرده ام با قرص مثل اسمارتیز رفتار کردن و مطب های دکتر رو هم خونه دومم فرض می کنم. فک کنم روی هر ماده ی قابل آزمایشی که در خونم بود آزمایش کردند و یکی از کشوهای میزتوالتم را پر کرده ام از قرص و آمپول ولی همچنان فکر می کنم درمان نشده ام. آخرین بار از مطب دکتر که درآمدم نشستم توی تاکسی وسط یک زن و مرد غریبه، زارت زدم زیر گریه. طبعا برام نگاه کردن مردم مهم نبوده که همینجوری ادامه دادم تا تاکسی بعدی... فکر کنم آخرین دکتر سال 91 که می روم روانپزشکی باشد که تازگی وقت گرفته ام ازش.

پنجم. با این که امسال پروژه ی عظیم خودداغون کنی روی خودم پیاده کردم و روزها و شب های زیادی دوست داشتم بزنم خودم رو منهدم کنم، امسال بیشتر از همیشه به بهانه ی مختلف جشن گرفتیم! دوستان زیادی پیدا کردم و اصلا یکی از فاکتورهای خوب بودن سال می تواند به تعداد آدم های جالبی که ملاقات کردی نسبت داده شود. اینقدر که امسال آشپزی کردم، غذاهای جدید رو تست کردم، مدل به مدل لباس عوض کردم، مست کردم و رقصیدم در هیچ سال از زندگی م نکرده بودم و از این بابت خوشحالم.