به هرز می رویم

چقدر دیگر باید پشت این صندلی های دسته شکسته ی پایه لق بنشینیم، چند جلسه ی کلاس دیگر هی به ساعتمان نگاه کنیم و جزوه ننویسیم و پایان ترم در به در دنبال جزوه مرتب و تمیز شاگرد مثبت کلاس باشیم، چقدر دیگر هی سر کلاسهای اندیشه ی اسلامی 1 و 2 و 3 و 5 و 7 دستمان را بالا بگیریم و حاضری بخوریم و به روی خودمان نیاوریم و هی خودمان را به نشنیدن بزنیم و با موبایل بازی کنیم ، تا کی حضور پر هیبت یک انسانِ از ما داناترِ از ما بهترِ از ما جلوتر را پای تخته وایت برد تحمل کنیم و زخم زبان بشنویم، تا کی توی سرویس های دانشگاه بچپیم و از همکلاسی پسرمان متلک بشنویم و زیر لب فحش دهیم، تا کی جلوی دانشکده پیاده مان کنند و با حرکت بعدی دود اگزوز اتوبوس را بفرستند توی حلقمان، تا کی کباب کوبیده ی نپخته ی سفت با برنج دم نکشیده و گوجه ی خام را درون معده فرو ببریم و دم بر نیاوریم، تا کی کاغذ به دست از این اتاق به آن یکی، از این دانشکده به آن یکی سرگردان باشیم که طرفی که قرار است زیر کاغذ پاره مان را امضا کند عروسی پسرعمه ی نوه ی خاله اش است، تا کی حوصله ندارم حوصله ندارم ؟ تا کی جزوه ی مزخرف و بدخط را جلوی چشمانمان بگیریم و حواسمان به پرواز پشه ها دور لامپ مهتابی باشد، تا کی امتحان سخت بدهیم و جلوی اسممان بنویسند 7 ، تا کی التماس کنیم و جواب بشنویم 7 را که 10 نمی دهند،8 باشد یا 9 یک چیزی!، تا کی ذوق مان بمیرد؟تاکی روحمان توی راه روهای تنگ بین کلاسها و روی ایرکاندیشنرهای تنها، میان تیغه جدایی برادران و خواهران در سلف دانشجویی نابود شود؟ تا کی پشت این صندلی های دسته شکسته ی پایه لق کمردرد بگیریم و خلاقیت مان پیر شود، شوق آموختن مان خاکستر شود و وقت و انرژی مان به هرز رود؟ تا کی توی این محیط به اصطلاح علمی، به اصطلاح فرهنگی به هدر رویم؟تا کی پشت نقاب فرهیختگی خود را پنهان کنیم ؟ نه عزیزم، فرهیختگی مان کجا بود؟ ما فقط داریم به هرز می رویم...

زندگی،هیجان و دیگر هیچ

از زندگی تکراری و معمولی و مثل بقیه ی اکثریت مردم بیزارم.دوست دارم زندگی پر از هیجان باشد، پر از حادثه و ماجراجویی باشد. صبح توی حمام ضبط صوت ببری و موسیقی گوش کنی، صبحانه پیتزای سبزیجات بخوری، ظهر بدون هیچ برنامه ی از پیش تعیین شده ای به سفر بروی و دوست جدید پیدا کنی و با هم عکس بگیرید و تا هر زمان که دوست داشتی به خانه برنگردی، نصف شب آشپزی کنی و توی خیابان های خلوت ویراژ بدهی،با عقیده خودت زندگی کنی، با عقیده خودت گند بزنی به هر چه ساخته ای، با عقیده خودت به مردم جواب بدهی و از هیچ چیزی نترسی و خجالت نکشی و رعایت هیچ کس و هیچ چیز را نکنی . من تنها وقتی زندگی را دوست دارم که از مرگ نترسم.
اما کاملا برعکس، در زندگی 21 ساله ام، هزار بار مرا ترسانده اند، مادرم آدم محافظه کار و با دقتی ست و پدرم آدم ترسویی ست. بارها قدم گذاشته ام ولی فرصت اشتباه را از من گرفته اند. هر لحظه که احساس کنم فرصت تجربه کردن ندارم و همه ی راهها به سوی کشف زندگی مسدود است، از وجود خودم و اطرافم متنفر می شوم.
پی نوشت: من یک عمه دارم که همه ی خانواده می گویند شبیه او هستم، در زندگی اش همان طور که خودش خواسته زندگی کرده و با کله شقی هر راهی که دلش می خواسته رفته است. او از شوهرش طلاق گرفته و حالا در 60 سالگی شغل و خانه ای ندارد! او به نظر می رسد موجود بدبختی باشد. چشم ها،ابروها ، لب و موهای سرم بیشتر از هر کسی در اقواممان، به او رفته است. به همین دلیل همه می گویند تو هم شبیه او می شوی!

و نوشتن از من دور نشد

همیشه دلم می خواست بنویسم، از وقتی یادم هست. شاید 11 سالم بود، شاید هم 12-13. یک پوشه توی کمد پایین یک کتابخانه ی بزرگ مشترک با خواهرم داشتم که پر بود از نوشته های من. هر سال مادرم که می آمد خانه تکانی کند کلی دعوایم می کرد که آشغال جمع کن هستی! ولی من همیشه مثل تخم چشمهام ازشون مراقبت می کردم و حواسم بود کسی نوشته هایم را نخواند. بعد چند بار مجله درست کردم، عشق مطبوعات من از 14-15 سالگی شروع شد؛ دوران نامه نگاری به روزنامه ها. اولین نوشته ام را در ضمیمه "بانو" ی روزنامه جام جم چاپ کردند،بعد درست یادم نیست چندین و چندبار دیگر هم نوشته ای فرستادم که جام جم چاپ کرد. سوم دبیرستان بودم، عاشق دبیر شیمی مدرسه مان شدم و برایش نوشتم و نوشتم و آخر به سرم زد یک کتاب بنویسم. شاید 100 صفحه شد، عید بود که تایپ ش کردم، همه را با یرینتر جوهر افشان مزخرف پرینت گرفتم اندازه ی نصف برگه ی آچار. کاغذ گلاسه خریدم، دادم اسم کتاب را بیرون پرینت بگیرند و دادم صحافی و بعد از عید دادم برای دبیرشیمی ام باشد. اینقدر سوپرایز شده بود که فکرش را نمی کنید. بعد چلچراغ وارد زندگی م شد، روزگاری داشتم با ابراهیم رها و معصومه ناصری و آرش خوش خو. چند بار نوشتم چاپ ش کردند گمانم یا شرمین در صفحه ی نامه ها جواب داد.پیش دانشگاهی بودم که کل اتاقم را چلچراغ برداشته بود. با ورودم به دانشگاه(سال 84) احمدی نژاد رئیس جمهور شد و 2 سال برای وضعیت رو به نزول چلچراغ غر زدم و سرانجام رهایش کردم.سال دوم و سوم همزمان فعال حقوق زنان و وبلاگ نویس شدم، مقاله نوشتم چند بار برای میدان و تغییر برای برابری. حتی شادی صدر ایمیل زد بنویس مجله زنان خدابیامرز چاپ ش کنیم. ولی زودی کنار کشیدم. می بینید؟ در تمام دوران زندگی هیچ وقت نوشتن از من دور نشد. از سال 86 که وبلاگ نویس شدم 4 بار وبلاگم را حذف کردم و دوباره از نو ساختم! آخرین بار به نظرم رسید وبلاگ نویسی مسخره ست و رفتم یک دفترچه یادداشت گرفتم و سعی کردم آنجا بنویسم ولی عملی نشد، دستم به نوشتن با خودکار نمی رود و احساس کردم ممکن است کسی ناخواسته نوشته هایم را ببیند. بنابراین الان ساعت 9 شب جمعه است و من رسما از ساعت 3 بعدازظهر دارم زور می زنم که قالب این وبلاگ درست و آدمیزاد بشه! از نیمای عزیز هم تشکر می کنم که کمکم کرد، این بار سعی می کنم بدون خودسانسوری بنویسم، صریح تر باشم، روراست تر باشم ، بی سیاست تر باشم و برای هیچ کسی ننویسم. سعی می کنم.