مادر

نگران نرمی تشک تختت می شود، تشک می خرد، رو تختی می دوزد می آورد . نگران غذا خوردن ت می شود، کباب درست می کند، آب میوه می گیرد، میوه ها رو پوست می کند و چایی شیرین ت را هم می زند. نگران لباس هایت می شود که به اندازه کافی خنک و راحت نیست ، پیراهن صورتی می خرد و تاپ های ت را می شورد، دکمه ی مانتو ات را می دوزد. نگران است که پشت میز کامپیوتر نشسته ای کمر درد بگیری، پیچ صندلی چرخ دار و زوایه اش را تنظیم می کند. نگران امتحان ت است، از کمد شلوغ پلوغ دنبال یک جزوه می گردد. پول دسته می کند می گذارد روی میزت... (نوشته پایانی ندارد)

موسیقی خوب به موسیقی ای می گن که وقتی شما برای ساعت ها بی حال افتادی رو تخت ت و جزوه هات و به سقف نگاه می کنی و در عوالم افسردگی سیر می کنی، قطعه ی اول شو که بشنوی از جات نیمه بلند شی و یه نگاه به سرو وضع ت کنی و با خودت بگی: شایدم هنوز بشه ادامه داد

مامان اینها دارند اسباب کشی می کنند. خانه ای خریده اند که من ندیده ام ولی هی زنگ می زنند ازش تعریف می کنند. حسابی جدا افتاده ام از خانواده و بفهمی نفهمی مستقل شده ام.
پی نوشت: گفتند خانه 3 خوابه است. با خودم گفتم یعنی من هم هنوز یک اتاق توی خونه ساری دارم، خواهرم یکی و مادر و پدرم یکی لابد. بعد خواهرم گفت نه ، بابا می خواهد یکی از اتاق ها را بکند اتاق کار! من نمی دونم اتاق کار دیگه چه کوفتیه؟! البته بدم نیست اگه بابا بره توش بازی کنه و سرگرم باشه!

خب بالاخره موقعی رسید که من از میزان احترامی که به کسی گذاشته بودم پشیمون شدم. اگر شاهد گفتگو و رفتار اخیر من با دوستی بودید از این که هی نمی گویم خفه شو، برو گمشو یا اینها یک پس گردنی به من می زدید!

تو جزوهه نوشته کلاژن در صنعت چسب سازی کاربرد دارد. این تیترشه. بعد توضیح اش هست: چسب های خوبی با کلاژن می سازند! نه ، آدم چی بگه خب

از نکات روحیه بخش یک خانه که من تویش حبس شده باشم، 3 شاخه گل زنبق سفید و آبی ِ رو میزه.

اگر جاروبرقی و پودر ظرف شوری وجود نداشت، از افسردگی دق می کردم. تمیز کردن خونه زندگی، راهکار درمانی ای ست که تا نیمی از دردهای زندگی من کاسته است امشب.
امضا. مانیکای درون :دی

وقتی که دیگر هیچ کاری نمی شود کرد باید وبلاگ نوشت. در وضعیتی هستم که خانه را گند گرفته است، یک موجود گرسنه هستم که باید بلند شود همه جا را جمع و جور کند و غذا درست کند. ولی این اصلا کار جالبی نیست. دیشب و امشب دو شبی هستند که من پاک زده است به مغزم. تمام مشکلات و بدبختی ها یکی یکی می آیند سراغم و من هم در جواب شان گریه سر می دهم. یعنی این مشکلات خودشان صف کشیده اند یکی یکی و کاملا به نوبت به مغز اینجاب رجوع می کنند. حتی از آخرین باری که من درس خوانده ام مدت ها می گذرد و امتحانات پایان ترم دارند شروع می شوند. ولی درس خواندن هم اصلا کار جالبی نیست در حال حاضر. وقتی مادرت زنگ می زند می گوید فشارم بالا رفته از بس مشاجره کردیم، وقتی استادت نمی فهمد، کلا نمی فهمد و اساسا نمی فهمد.وقتی به مخ ت می رسد که وای هنوز موفق نشده ای از رابطه قبلی موو آن کنی و باز می شینی ساعت ها به خاطرش اشک می ریزی، وقتی دکتر آب پاکی را می ریزد و می گوید چقدر دیر آمدی کاری نمی توانم بکنم، وقتی از معده درد تمام روز و شب به خودت می پیچی ، وقتی پول نداری که داروهایت را حساب کنی، وقتی توی گرما شرشر عرق بریزی و از شال ت ایراد بگیرند، وقتی برای دوستی دل تنگ باشی و احساساتت غلیظ تر از همیشه ولی زحمت تلفن جواب دادن هم به خودش ندهد، حوصله حرفایت را کلا و جزا نداشته باشد بعد خب حسی نمی ماند که حتی بروی توی آشپزخانه تخم مرغ را بندازی توی آب، بخوری تا معده دردت کمتر شود، یا حتی موهایت را خشک کنی یا پمپ کولر را بزنی که سرما نخوری. فقط صحبت های یک دوست می توانست امشب من را بسازد. و چون دوستی وجود ندارد، وبلاگ وجود دارد. چون وبلاگ ساکت است و حرف نمی زند فقط گریه می تواند این همه احساس منفی را از این مغز براند، فقط همین یک راه.

نیاز به هیچ حرف و شعاری نیست. فقط لازم است یک عابرپیاده ی بی اهمیت در یک روز معمولی باشی. اول مامورهای با لباس های تیره پلنگی، باتوم و گاز اشک آور و سپر که در دور میدان گرد هم آمده اند و کنار خیابان یه صف ایستاده اند نظرت را جلب خواهد کرد، بعد پیرزنی که با یکی شان حرف می زند، بعد بوق سرسام آور ماشین ها، بعد ترافیک وحشتناک، بعد غرغر راننده تاکسی ها، بعد پچ پچ های مردم، بعد مامورهایی که لبخند بر لب دارند، بعد چراغ های قرمزی که سبز نمی شوند ، بعد بوق ممتد ماشین ها، چراغ راهنمایی سبز می شود. بعد ماموری که وقتی بهش زل می زنی، نگاهش را می دزدد.

بدانید و آگاه باشید که یک ارگانیسم دارای مکانیسم های خودتنظیمی پیچیده ای می باشه
ساعت 6 و نیم صبح بیدار شدم. هی به خودم انرژی دادم و گفتن الان شروع می کنم به درس خوندن. صبحونه درست کردم. ظرفا رو شستم. ولی همین که جزوه ها رو باز کردم و صفحه اول رو خوندم مثل ماست چکیده افتادم رو کتابام و دوباره خوابم برد. خواب دیدم یکی عاشقم شده و یک روز تمام هی تو بغل هم بودیم. بعد بیدار شدم همچین سرحال، خوش اخلاق. بعله.

شکست خوردم. همون استیصال. همون حس مزخرف بعدش. همون نوشته های قبلی اصلن.

گربه های پارک لاله...

یکی باشد که وقتی من برایش حرف می زنم، گوش کند، چشهاهیش برق بزند، گاهی لبخند بزند گاهی اخم کند ، حوصله ی حرفهایم را داشته باشد حتی حرف زدنم را دوست داشته باشد...

دو قطبی

خیلی ناگهانی اتفاق می افتد. وقت هایی هست که پر هستم از زندگی کردن. تمام خانه را برای خودم آب و جارو می کنم ، به افتخار خودم میز ناهار خوری را سه بار دستمال کفی، خیس، خشک می کشم، یک غذای من در آوردی درست می کنم، رنگ غذا را با رنگ ظرف ش ست می کنم، دو شاخه گل می گذارم وسط میز و شمع روشن می کنم، لباس های دوست داشتنی ام را می پوشم و به خودم عطر می زنم. مودب غذا می خورم و برای هر پیش غذا و دسری بشقاب و قاشق و چنگال جدا می آورم. کاغذهایم را جمع می کنم خودکار ژله ای چند رنگ از کمدم در آورم و تیتر و مقدمه و نتیجه گیری حرف هایم را از هم جدا می کنم. تمرین می کنم صدایم خوب و خوشحال و با اعتماد به نفس باشد. روی صورتم ماسک می گذارم و موسیقی گوش می کنم. این تغییر خلق حتی می تواند در همان روز اتفاق بیفتد، یک ساعت بعدترش حتی. حوصله ی خانه داری و تمیز کاری را دیگر ندارم. آشغالها را کف آشپزخانه پرت می کنم، بی انرژی و خسته ام. سمینارم را ماست مالی می کنم، غذا نمی خورم و لباسهایم را نمی شورم. ساعت های توی تختم هستم و حال ندارم زندگی کنم. همه ی فعل های دنیا برایم منفی است و دوست دارم که وقتم به بطالت بگذرد. خیلی اتفاق می افتد. نوسان خلق شدیدم. حتما باید یک ماده ای باشد توی مغز. که هی کم و زیاد می شود. بالاخره یک روز ته توی این سروتونین کذایی را در می آروم.

از بحث کردم متنفر شده ام. از هر نوع بحثی. جواب هایم به همه ی سئوال ها کوتاه و یک کلمه ای اند. نسبت به بحث کردن درباره ی ایدوئولوژی حکومت و فرهنگ ما و طرز تفکر مردم حالم بهم می خورد. در باره ی رابطه هایم حال بحث کردن با کسی ندارم و دوست دارم با یک جمله تمام یا شروع شوند. با امروز ، چهار روز تمام است که توی خانه مان هستم. مدت هاست پنجره را باز نکرده ام، گرمای هوا را حس نمی کنم، هر غذایی در یخچال هست روی هم می ریزم و نسبت به طعم ش اعتراضی ندارم. مریض می شوم از خودم پرستاری می کنم و برای کسی ناله نمی کنم. فقط مادرم هر روز زنگ می زند خبرم را بگیرد و من هم هیچ خبری ندارم ، دوباره می پرسد چه خبر؟ گفتم که، هیچ خبری نیست. تق. گوشی را می گذاریم. همین طور که پیش می رویم بیشتر مجاب می شوم که هیچ چیز واقعیت ندارد و هر عقیده ی کوفت زهرماری می تواند به آنی فرو بریزد. تنها چیزی که به آن احتیاج دارم خلوت ام است. یعنی یک جور که بحث کردنی در زندگی وجود نداشته باشد. هیچ چیز دلیل واضح و روشنی ندارد که ما درباره ش بحث کنیم. یعنی بحث کردنمان از اساس غلط است. همه چیز دنیا معلق است و هیچ کاری هم نمی شود برایش کرد.

ژانر

کارمندای فروشگاه شهروند وقتی بی کارن و با هم لاس می زنن...