هیچ وقت نفهمیدیم اختلاف نظر داشتن یعنی چه. شاید می تواند خوب باشد، شاید حتی زیبا. می تواند آرام باشد. ما یاد گرفته ایم اختلاف نظر یعنی دعوا. یعنی جنگ. وقتی توی خیابون شلوغ روی چادر خانوم جلویی اشتباها لگد می کنم برمی گردد با خشم نگاه م می کند. جواب من هم نگاهی با نفرت است. من برای خودم فکر می کنم اینها اختلاف نظر نیست، اینها کلیشه های ذهنی است و باید ازشان متنفر بود. او فکر می کند من قاطی جمعی هستم که همه را با یک چوب می زنم و برای حرفهایم منطق مشخصی ندارم. من معتقدم بحث کردن نفرت انگیز است. من معتقدم اختلاف نظر بی معناست. اختلاف نظر یعنی سردرد. او فکر می کند هنوز می شود ادامه داد و تا میزانی محافظه کار بود. من دوست دارم در مورد هوا حرف بزنم. در مورد مدل لباس نظر بدهم. من دوست دارم به جای کتاب فروشی، مغازه ی جواهرات بروم. من دوست دارم با خارجی ها دست و پا شکسته حرف بزنم. من خسته ام و فکر می کنم اختلاف نظر یعنی سردرد.

تو همون آدمه ای که تو یک بعدازظهر تعطیل غم باد زده ی تهران داری تو پارک خانه ی هنرمندان قدم می زنی و سعی می کنی فکرتو از همه جا جمع می کنی. می خوام ببینم خیلی واجبه درست اون وسط تانکه موشکه ماشین جنگیه ( هر کوفتی هست ) بذارید و صدای گلوله و فیلان بذارید به یاد شهدای دفاع مقدس و اون طرف هم شمع روشن کنید؟ می خواید آدمه راهشو کج کنه، لبخند از لب ش پاک بشه، قیافه ش بره تو هم، صدای اذان بپیچه تو مغزش، خودشو بچپونه تو کافی شاپ شلوغ پلوغ و زل بزنه به مردم؟

دیروز توی خرت و پرت هایم یک عروسک پیدا کردم که سالیان قبل خریده بودم ولی تمیز و نو بود و حتی یک بار هم از جعبه ش بیرون نیامده بود. فکر کردم هدیه بدهم ش به یک دختربچه که شاید به این عروسک احتیاج داشته باشد. به ذهنم رسید که توی نیازمندی های گودر آگهی کنم ش که سریع تر کسی پیدا شود.
حالا فقط چند ساعت از آگهی دادن م گذشته، خیل ایمیل ها بر سرم سرازیر شده ببر مرکز دختران بی سرپرست ... ، بیمارستان کودکان .... ، شیرخوارگاه .... ، خانواده ی .... ، بهزیستی مرکز دختران..... ، دختر 5 ساله که به شددت بیمار است، ....
من حالم بد است. این ایمیل ها را برای من نفرستید دیگر، خواهش می کنم. من جی میل م را نگاه می کنم سردرد می گیرم، من عروسک را نگاه می کنم حالم بد می شود. من فکرم خسته اس، خواهش می کنم نفرستید.

شور و حال کودکی برنگردد دریغا

آمده ام به روزگاری که پیراهن قرمز تنم می کردم، دمپایی پلاستیکی پام بود، بند لباسم هی از شونه ام می افتاد. از مادرم دو تا اسکانس 20 تومنی می گرفتم و تا سوپر محله می رفتم، بستنی می خریدم برمی گشتم توی کوچه خیابان با دختر خاله هایم می خوردیم ش، بعد دوچرخه هایمان را از خانه برمی داشتیم توی شهرکمان دور می زدیم، برمی گشتم خانه به جوجه رنگی هایمان سر می زدیم.

امروز یک روز است که برگشته ام ساری.حالا شما فرض بگیر دمپایی پام نیست، صندل هست، به جای بند پیراهن، شال از سرم می افتد. 5 هزار تومنی دستم هست، چیپس و ماست موسیر می خرم. دختر خاله هایم روی مبل خانه مان لم داده اند، شبکه پی ام سی روشن است، شما فکر کن شبحی از آن روزگار بی دغدغه و بی تنش برای خودم ساخته ام. همین هم برای ما غنیمت است.

این پایان نامه مادرفاکر من بالاخره یه سروسامونی گرفت. هر کی منو می بینه می گه باز داره از پایان نامه ش حرف می زنه، خب بهرحال هیچ وقت کسی نمی فهمه که شما چند بار تو یک پروسه ای که تو همه جای دنیا با چند جلسه صحبت ( آدم وار) و با چند سرچ کوچیک حل می شه به فاک رفته ای. دل تنگی و وابستگی و وطن و خاک و هیچ جا مثل ایران نمی شه و وطن ما جایی ست که فیلان، اصلا درست! ولی من دیگه اینجا احساس آدم بودن نمی کنم هر کسی هم می گه چطور؟ یه دوره تور پایان نامه انتخاب کنی می برمش!

من یه همچین آدمی شدم که دیگه از اینکه اس ام اس کس مهمی نمیاد برام و کس مهمی بهم پی ام نمی ده که توی دل ام پر و خالی بشه ، ناراحت که نیستم در آسایش هم هستم. و دست از لوس بازی و چس ناله کردن و توهم داشتن و اینا برداشتم. فقط بعضی موقع ها که فک می کنم به حال و هوای خودم توی روزهای خیلی قبل، اشک از چشمام می چکه. بعدش می گم:خب گریه کردی؟ همینه که هست، ایت دیدِنت وُرک! بعد دیگه لازم نیس برا خودم فلسفه ببافم که به چه دلیل دقیقا و چرا؟ و آیا می شد؟ و چرا نشد؟!
آدمی از این جهت که می تواند یک سری ضربه ها به مغزش وارد کند و حافظه اش را بتکاند و فراموش کند، بسیار شانس آورده. از بیولوژی تشکر می کنم!

این وقت شب صرفا به این جهت اومدم پست هوا کنم که بگم لازمه بهرحال آدمی از این پشت این لپ تاپ کذایی بلند شود، توی هال پذیرایی روی مبل لم بدهد و برای بار چندم یه فیلم ایرونی ( در اینجا : تهران انار ندارد ) ببیند و از ته دل خوشحال و راضی باشد.

من 24 ساله شدم، از اینکه هر سال با تمام وجود زحمت می کشم زندگی م با پارسال فرق کنه و متمدن تر و آدم تر شم خوشحالم. از اینکه جواب نمی ده گاهی ولی باز بلند می شم و به تلاشم ادامه می دم خوشحالم. از اینکه به احساساتم احترام می ذارم و به خودم اجازه تجربه کردن می دم خوشحالم. از اینکه توی تجربیات بد گیر نمی کنم و زود خودمو نجات می دم خوشحالم. از اینکه مطلب کلیشه ای برای روز تولد نمی نویسم نیز خوشحالم :)

من بچه دنیا بیارم که موقع گذروندن تزش هی اذیت ش کنن؟ از این موسسه به اون موسسه شوت ش کنن، چون که روح ش لطیفه و از باند بازی های پنهان چیزی نمی دونه ، سرش یک کلاه گشاد بذارن ؟ آخرم بگن هیچی بلد نیستی، روتو زیاد نکن، در حالی که بچه که دوباره روح لطیفی داره نشسته برا خودش فقط مطالعه کرده سعی کرده از هر چیزی سر در بیاره، ولی کسی حاضر نیست دستشو بگیره و راش بندازه و بگه تو هم بازی. .. خب من دنیا نمی آرمش خب.

زیاد هم آدم خوبی نباشید، زیاد هم فعال نباشید، زیاد هم زحمت نکشید، زیاد هم احترام نگذارید، زیاد هم صادق نباشید، زیاد هم راه خوب و درست و منطقی را انتخاب نکنید، زیاد هم مهربون نباشید، زیاد هم دلسوز نباشید، زیاد هم خرحمال دوستان تان نباشید، آدم است دیگر، می شوید یکی مثل من؛ با قابلیت ابراز خشونت با روش های مختلف گفتاری (انواع فحش) ، نوشتاری( وبلاگ، فیلان، دعوای مجازی) ، فیزیکی( کتک زدن )، احساسی ( جریهه دار کردن احساسات مردم)
بعدا اضافه شد: مجددا با تشکر از دوست

باید قلب را بِکنی، پرت کنی زیر پات، یک لگد هم رویش؛ فعلا این تنها راه حل است.

درست در یک لحظه است که استیصال حمله می کند. تو آدم قوی ای بوده ای. همه چیز اطراف ت ( که جای جای شان پر از غم و دلخوری و نفرت است) را نادیده گرفته ای. تو قوی بوده ای. چشم ت را از جلوی ماشین سبز گشت ارشاد چرخانده ای، تو به سرعت درس هایت را کامل خوانده ای، در مترو له شده ای، تو پشتکار داشته ای، تو حال ضعیف و بی غذایی و بی خوابی را تحمل کرده ای، تو گریه های شبانه را هر صبح نادید گرفته ای، تو به همه هم امیدواری داده ای. تو خودت را نجات داده ای. تو خبرهای افتضاح را نگاه کرده ای و لب ها را گزیده ای و از فکر کردن به گوشه ای پناه گرفته ای، تو روزها خودت را حبس کرده ای تا نبینی و نشنوی. اما فقط یک لحظه است که فرو می پاشی. از یه لحظه به بعد دیگر نمی توانی. دیگر تمام شده ای...

ناتانائیل، خوشی را در بغل مردم جستجو نکن
باتشکر از دوست

اگر فقط برای یک هفته می خوام بیام ساری و از این بابت خوشحالم فقط به خاطر توئه. نه دلم دریا می خواهد نه جنگل نه هوای خوب. دلم خنده می خواهد و پیش تو نشستن و مرور کردن خاطرات 14 ساله مان.

مادر

نگران نرمی تشک تختت می شود، تشک می خرد، رو تختی می دوزد می آورد . نگران غذا خوردن ت می شود، کباب درست می کند، آب میوه می گیرد، میوه ها رو پوست می کند و چایی شیرین ت را هم می زند. نگران لباس هایت می شود که به اندازه کافی خنک و راحت نیست ، پیراهن صورتی می خرد و تاپ های ت را می شورد، دکمه ی مانتو ات را می دوزد. نگران است که پشت میز کامپیوتر نشسته ای کمر درد بگیری، پیچ صندلی چرخ دار و زوایه اش را تنظیم می کند. نگران امتحان ت است، از کمد شلوغ پلوغ دنبال یک جزوه می گردد. پول دسته می کند می گذارد روی میزت... (نوشته پایانی ندارد)

موسیقی خوب به موسیقی ای می گن که وقتی شما برای ساعت ها بی حال افتادی رو تخت ت و جزوه هات و به سقف نگاه می کنی و در عوالم افسردگی سیر می کنی، قطعه ی اول شو که بشنوی از جات نیمه بلند شی و یه نگاه به سرو وضع ت کنی و با خودت بگی: شایدم هنوز بشه ادامه داد