روی تخت م میخکوب شده ام. ساعت چند است، دست هایم لمس اند. دو بار اس ام اس آمد گمانم، نتوانستم از جایم بلند شوم. احتمالا ساعت 10 است یا 9 صبح. در خواب بودم یا رویا یا بیهوشی یا بیداری کامل؟ هر وقت دراز می کشم با خودم فکر می کنم شاید الان زمین درست از همین نقطه ای که تویش هستم فرو برود و من را هم با خودش هضم کند. خیلی وقت است که نگران همین درد ناشی از برخورد با صخره های زیر زمین هستم. احتمالا خیلی دیر می میرم چون مادر می گوید شماها (یعنی خانواده ی پدرم ) خیلی جان سخت هستید. نشانه اش هم مادربزرگم است که الان بیشتر از 90 سال سن دارد یا عمه هایم که خیلی پیرن و بیماری خاصی ندارند. همیشه به من گفته اند شبیه خانواده پدرم هستم. لب هایم، موهای مشکی لخت ام و پیشانی بلند ام. من اما همیشه دوست داشتم به مادرم بفهمانم من شبیه شما هم هستم، چرا که خانواده ی پدری یک افتضاح تمام عیار است. همیشه غبطه خوردم که کاش بیشتر شبیه مادرم بودم. مادرم دارد زنگ می زند به گمانم. تلفن یک بلند سروصدا می کند. سرم را فرو می برم زیر پتو. امروز چند شنبه اس. در و دیوار و سقف و تابلوهای روی دیوار را نگاه می کنم. به گمانم هنوز هوشیار نیستم. از زیر پتو موبایلم را نگاه می کنم. اس ام اس آمده که بروم برای شب یلدای کوچمان خرید کنم. ذهنم کار نمی کند. چیزهایی که لازم است بخرم را یادم نمی آید. حتی یادم نمی آید کیف پولم کجاست. خوابیدن و مردن و فرو رفتن راحت ترین کارهای ممکن هستند. همین که از جایم بلند شوم یادم می افتد که چقدر کار دارم. خواهرم زنگ می زند. مجبورم جواب بدهم. سرم را از روی بالش بلند می کنم. چند تا لباس با رنگ های قرمز و صورتی و سفید روی هم پوشیده ام و موهایم به شدت بهم ریخته است. بلند می شوم لپ تاپ ام را روشن می کنم، تا بالا بیاید کلید چایی ساز را می زنم و دست و صورتم را می شورم. یادم می آید که ظرف ها را باید بشورم. باید بروم آرایشگاه و خرید. داریم به ددلاین یک کنفرانس ایرانی نزدیک می شویم و من هنوز ابسترکت ننوشته ام. و مقاله ام. دیشب استاد زنگ زد و گفت مقاله ت پذیرفته شده و کامنت داورها را برایم فووارد کرد. یکی شان بدجوری به نوشته ام  توپیده است، باید جواب درست حسابی دندان شکن بنویسم برایش. و زبان؟ چند روز است که خیلی در زبان خواندن تنبلی کرده ام. چقدر کار. تخت و پتو ام خیلی مهربان تر بودند. شاید برگردم روی تختم.

موسیقی گوش دادم و چایی خوردم، نظرم عوض شده. اول با دقت و وسواس ظرف ها را شستم و وقت آرایشگاه گرفتم. بعد رفتم شهروند. همه جا غلغله است به خاطر شب یلدا گمانم. فقط چند مدل ماست برمی دارم و ظرف یه بار مصرف و 4 بسته چیپس. با خودم فکر می کنم 10 هزار تومن می شود. خانوم صندق دار می گوید 25900 تومن. آه. برمی گردم وسایل را توی یخچال جا به جا می کنم. کش سرم را از توی کشو در می آورم و کرم زینک اکساید. می اندازم ته کیفم. اسپری لیدوکائین می پاشم روی صورتم. امروز از آن روزهایی است که برای هیچ دلیلی دوست ندارم موقع بند صورت دردم بیاید. بیشترش را می مالم به دو طرف چشم م که ناحیه حساس پوست است و رو و زیر لب ام. یعنی هیچ خوش ندارم که امروز موقع کندن کرک های دور لب م، آخ و اوخ کنم. دوباره می زنم بیرون. روی مبل راحت آرایشگاه فرو می روم. خانوم مانیکورکن می گوید ببخشید خانوم، مسئول بندمون رفته بیرون شرمنده، زود میاد. بعد با خانوم مو مش کن دعوا می کند که چرا وقتی بچه ها نیستند وقت می دهی. من که فرو رفتم و بی حس هم هستم برایم هیچ فرقی نمی کند دیر بشود یا زود. این خانوم آرایشگرها سرما گرما نمی فهمند. همه وقت سال، تاپ تن شان است. با بندهای سوتین بیرون زده. همه وقت سال هم تر و تمیز و آرایش کرده اند. و دوباره همه وقت سال هم موسیقی اجق وجق می گذارند و یک موبایل صورتی دست شان هست. خانوم صندق دار شهروند از در وارد می شود و می گوید می خوام سشوار بکشم و عجله دارم. بعد مانتو و مقنعه فرم شهروند را در می آورد. اصلا فکر نمی کردم این شکلی باشد. یعنی موهایش زرد باشد و هیکلش اینجوری باشد. خانم مسئول بند از در می آید. نمی دانم چرا همیشه چاق ها یا زشت تر ها مسئول بند هستند. تخصص خاک برسری است لابد. می گوید مبارک باشه! می خواهم بگویم چه مبارکی ای دقیقا؟ ولی هیچ حرفی نمی زنم. کارش را شروع می کند. بسیار تند و وحشیانه. انگار نه انگار آدم زیر دستش است. انگار دارد خمیر نون وایی را ورز می دهد. کارش که تمام می شود خانوم مانیکورکن می آید ابروهایم را بردارد. مبارک باشه! تنها تذکرم این است که خواهش می کنم ابروهایم را کوتاه نکند و هر گه دیگری می خواهد، می تواند بخورد. کارش که تمام شد خودم را نگاه می کنم. از دور تقریبا همان شکل قبلی ام و تنها تفاوت ام با آینه ی نزدیک کننده معلوم است. 10 هزار تومن می گذارم روی میز. خانوم مانیکورکن تشکر می کند و می گوید 12 تومن شده است! آه. دو تومن دیگر بهش اضافه می کنم و کرم می زنم و در را می بندم.

حالا که سرد است و بی حسی صورتم نرفته است و هنوز خوابم می آید، شاید زمان خوبی برای فرو رفتن باشد.

پیشنهادم برای زندگی این است که آدم صبح ش را با باشگاه شروع کند.شاید عمودی شدن ساعت 8 صبح سخت به نظر برسد اما اگر مثل بنده به محض بیدار شدن چایی درست کنی، نون بذاری بیرون، تخم مرغ بشکنی توی ظرف، توش پنیر بریزی و هم بزنی. بذاری روغن داغ شه بعد این مخلوط رو بریزی تو تابه که عین کیک پفت کنه و موجب شادی روح بشه نظرت عوض می شه. در این مرحله باید مقداری کرم مرطوب کننده بمالی به پوست. ظرف ها رو که شستی، صبحانه رو بیاری و قرص جوشان ویتامین سی رو بذاری کنارش.  بعد همه رو بزنی به بدن و به سرعت وارد اتاق شی، لباس های مربوطه رو بپوشی، گوشواره بذاری تو گوش ت. ضدآفتاب بزنی. سپس پنکک، مداد ابرو، سایه سفید و رژ صورتی چرک و ادکلن به میزان لازم. سپس قمقمه رو پر از آب کنی بنذاری تو کیف ت و راه بیفتی. در این مرحله لازم است باشگاه مورد نظر 2 دقیقه با خونه زندگی تان فاصله داشته باشد.

مرحله بعد هم که رسیدی باشگاه ابتدا کمی با پسر خانوم مربی ماشین بازی کنی :) ، سپس حرفای اول صبح روحیه دار به خانومای باشگاه بزنی. بعد هم ورزش شروع شه و شما واسه خودت وارد خلسه ی عرفانی بشی. یه چهل دقیقه که گذشت دیگه از این خلسه هه بیایی بیرون و هی خانوم مربیه بگه این حرکت اینجوری غلطه اونجوری درسته. درواقع منظور این است که هر کاری کنی بیشتر منقبض بشی و بیشتر دردت بیاید همان درست است! این مرحله رو می ذاریم رو تند که بگذره! مرحله ی بعد هم ورزش خوابیدنی هاست که جز نعمت های بهشتی محسوب می شه. مرحله ی بعدی هم لباس پوشیدن و بگو بخنده که مراسم ش باید با تشریفات خاص انجام بشه. آخر هم پیاده روی تا خونه ( البته همچنان باید باشگاه 2 دقیقه فاصله داشته باشه. مچکرم) مخصوصا اگه هوا سرد باشه درحالی که شما هنوز گرمی جز لذت بخش ترین مراحل کار می باشه.  

سقوط

نمی دونم از کی باز دوباره شروع کردم به سقوط کردن. حتی یادم نمیاد کی همه چیز عادی بود و کی شروع به عجیب شدن کرد. از لحظه ای که امتحانم کنسل شد شاید. از لحاظ زمانی عرض می کنم وگرنه نباید ربط (حداقل مستقیم ) به کنسلی امتحانم داشته باشه. از یه روزای بعدش فقط می خواستم مست باشم و به هیچی فکر نکنم. از روزای بعدترش که تو مهمونی واقعا مست شدم و برگشتم خونه و صبح شد و بعد عصر شد، شروع کردم به سقوط کردن. سقوط کردن توی شخصیت من چند مرحله ی اصلی داره. اول شما باید خودتو از همه پنهان کنی. در واقع پنهان در روابط ما می شه اینویزیبل بودن دائم، جواب ندادن تلفن و حبس. تو مرحله ی دوم بالاخره شروع می کنی به عر زدن. به هر بهانه ای که دم دست باشه. خانواده ی رو اعصاب، دوستان بی ملاحظه یا تموم شدن سریال! مرحله ی بعد مرحله ی فرو رفتن ِ . خیلی عمیق و نامحسوس. تو این مرحله 15 ساعت در روز می خوابم و باز خسته ام. جمع کردن اتاقم و ظرف شستن از سخت ترین کارهای دنیاست چون جفت شون بی فایده اند. تمام حس ها عمیق و موندگار می شن تو روحم. عصبانیت چند برابر می شه و سختی ها عذاب آورتر. فکر کنم امروز 3 روزه که وارد این مرحله شدم و حسابی کلافه ام. از 3 روز پیش که  کلی اشتباه کردم تو جواب دادن سئوال های ریدینگ وارد این فاز شدم. یعنی از یک عصبانیت زننده شروع شد. بعد فکر کردم که دیگه خودمو دوست ندارم و حوصله ی ادامه دادن ندارم و راحت تره که بمیرم. توی این مرحله فکر می کنی دیگه راه نجاتی برای این سقوط ت نیست ، اگرم هست تو هیچ میلی نداری بری سراغ ش. اما من با تمام بی میلی و خستگی و بی حوصلگی تو گوگل سرچ کردم که راه بیرون اومدن از این وضع چیه؟ جواب نگرفتم. بعد از دوستان پرسیدم گفتن قدم زدن و نوشتن. که اولی کار بسیار سختیه تو این سرما، کلی لباس می پوشی بازم معلوم نیس کافیه یا زیادیه یا چی. خیابون ها سردن و پر از شلوغی. آدم ها بد ان یا خیلی سرشون شلوغه که برای احساسات دیگران اهمیت قائل شن. قیمت ها همیشه برای پول توی کیفم زیادن. بعد با این همه خستگی ناشی از راه رفتن و فکر کردن نمی دونم چه کار کنم. باید برگردم تو اتاقم و بخوابم. نوشتن اما راه بهتری بود. اگرچه الان با توجه به میزان فشاری که به ذهنم و دستم آوردم فقط باید بروم بخوابم تا سرحال شوم. خدافظ

یکی از شانس های بزرگی که هر کسی می تواند در زندگی ش داشته باشد این است که موقع پریود شدگی در خانه تنها باشد. امروز روز سومی است که تلفن و در نتیجه اینترنت خانه مان قطع است و من هم تنها هستم و دچار سندرم پی ام اس. وقتی که وجود آدم دارد از درون خالی می شود، تنهایی بزرگترین شفاست. بتوانی تا هر ساعتی که خواستی در تخت ت بمانی، صبحانه را در حالی بخوری که صدای نامجو دارد دیوانه ات می کند و پتو روی ات کشیده ای. اتاق ت را به هم بریزی و لباس ها و کتاب هایت را پرت کنی وسط اتاق. راحت ترین لباس هایت را بپوشی و ساعت ها روی تختت متمرکز به سریال دیدن، کتاب خواندن یا فکر کردن باشی. ظهر توی آشپرخانه درحالی که بی اشتهایی سعی کنی چیزهای مختلف را امتحان کنی. وقتی موقع آشپزی کردن انگشت دستت را رنده کردی، روی زمین آشپزخانه بشینی و گریه کنی. کسی نباشد حرفی بزند یا حتی برایت آشپزی کند. باید اینقدر در این وضعیت بمانی تا تصمیم بگیری بلند شوی. دنبال چسب زخم بگردی و یک شب مهتاب فرهاد بذاری و دوباره شروع کنی به پیاز رنده کردن. تمام کارها با کندی و خستگی زیاد پیش می روند ولی در عوض تو آرامی و می توانی هندل ش کنی. در حالی که روی تختت نشسته ای و دورت پتو کشیده ای تا نلرزی، غذا بخوری و سریال ببینی. بعدازظهر یک مشت قرص مسکن بخوری و موبایل ت را بگذاری روی سایلنت. آیفن را قطع کنی و چند ساعتی در خلوت و آرامش بخوابی. سه ساعت بعد که بیدار شدی به جای پاچه گرفتن و دعوا راه انداختن، از خودت راضی ای و لبخند روی لب ت داری.

از صدا افتاده تار و کمونچه یا خارج بد است

توی مستندی که بی بی سی اخیرا از شعر و آواز سیما بینا تهیه کرده، چیزی هست که هر دفعه هوس می کنم ببینم ش، بغض م می گیرد. امروز بعد از مدت ها سریال دیدن و تمرین انگلیسی دلم یک برنامه فارسی خواست، دوباره بازش کردم و یادم افتاد که بیایم اینها را اینجا بنویسم که واقعی بودن تمام آن چیزی ست که می خواهم در زندگی ام باشم. چند روز پیش که داشتیم با دوستم پشت سر خانواده هامان حرف می زدیم، که چقدر همه چیزشان تصنعی و خسته کننده است، یهو یادمان افتاد که خوشحالیم که ما واقعی هستیم. همان موقع لبخندی زدم و با خودم گفتم یادم باشد بیایم این چیزها را بنویسم. 

این روزها که تماما مشغول انگلیسی خواندن هستم، تمام تعلقاتم را به این کشور دارم از دست می دهم. نه کاری دارم نه دانشگاهی. نه تلویزیون تماشا می کنم. نه ارتباطی با مردم دارم. نه حتی زیاد از خانه بیرون می روم . من از این فرهنگ متنفرم. از این مردم متنفرم. از خودمان بیزارم. من معتقدم فرهنگ ما کثیف و احمق است. تحولات سیاسی-اجتماعی مان مبتذل است. همه ی طناب های باقی مانده برای چنگ زدن پوسیده یا پاره شده اند. من دیگر احترام نمی ذارم. من معتقدم که بعد از سال 88 به بعد ما هیچ حرفی نداریم. ما خالی شدیم و تمام.

اما من اینجا واقعی ام. هر چه سعی کنم از اینجا ببرم، ریشه هایم از اینجا جدا نمی شوند. من اینجا می توانم از ته دل باشم. من اینجا- اگر باشم- باید یک معترض باشم. یک معترض به هر راهی که فکرش را می کنید. توی زندان سیاسی، یک افسرده ی روان پریش خانه نشین، یک ژورنالیست ناآرام یا فیلم ساز یاغی. واقعیت من اینجا تنها شکایت است. 

ما که عادت کرده ایم بین بد و بدتر انتخاب کنیم. یک روز نشستیم با خودمان تصمیم گرفتیم و بد را انتخاب کردیم. یک روز تصمیم گرفتیم که دیگر از ته دل نباشیم چون انگار چاره ای نیست. تصمیم بر هدر نرفتن است. اوج گرفتن و کنده شدن. وقتی واقعی بودن ات همه ش به گند کشیده شدن باشد، باید تصمیم ت را بگیری. یک روز سر فرصت. در همان صحنه ی آخر فیلم فرهادی وقتی کارگردان پشت در دادگاه متنظر شماست، باید تصمیم بگیری. 

من تصمیم م را گرفته ام هر چند اگر مستند بی بی سی موی تنم را سیخ کند، هر چند اگر تجربه کردن ش جانفرسا باشد. من تصمیم گرفتم و محکومم به این که بهایش را بپردازم.

و همچنین این نوشته تقدیم به تمام کسانی می شود که به من می گویند "فکر می کنی خارج خبریه؟"