زندگی به سه پاره ی مساوی و مهم مشتق شده بود: طرز پختن زرشک پلو مرغ، خریدن ژل لوبریکنت، در موقع زلزله چه غلطی باید کرد؟!

همین دقیقه پیش رفتن. خودم زنگ زدم به آژانس، یه پراید نقره ای اومد دنبالشون و رفتن. من پشت پنجره براشون دست تکون دادم ، ولی ندیدن که اشکام گوله گوله می ریخت...

همه چیز به اندازه ای که باید عالی است...فقط هر چه صبر می کنی جمعه نمی شود، لعنتی.

دیشب که اس ام اس زدم گفتم باید یکی باشد به من بگوید شب تنها خوابیدن ترس ندارد. حتی بخندد یا سرم داد بزند، ولی هیچکی نیست. مامان بابا می گویند خیلی هم ترس دارد. دوستم گفت پس هنوز خودت هم شک داری؟

گفتم...گفتم همیشه که آدم موفق نمی شود، گاهی یهو برمی گردی و می بینی چه ساده تسلیم شده ای.

از غمگین ترین دیالوگهای چند وقته اخیر بود.

درست که هرقدر جامعه ای بزرگتر، پیچیده تر و متمدن تر باشد، فرهنگ متوسط مردم هم بالاتر است اما در عین حال دزدها و کلاهبردارهای باهوش تر و صفحه ی حوادث رنگین تری دارد؛ حواسم به این قسمت از ماجرا نبود. شماها درست می گفتید، زندگی در تهران سخت تر از آن بود که فکرش را می کردم؛ شلوغ تر، بی قانون تر و بی دروپیکرتر از شهرهای دیگر.
اما از انتخاب خودم پشیمان نیستم و به هیچ قیمتی هم برنمی گردم. چرا که اگر در آن شهرهای کوچک بمانی یعنی همیشه دوری ، به حساب نمی آیی و اصلا وجود نداری. خوب یا بد ، دوست داشته باشیم یا نداشته باشیم، زندگی در تهران یعنی بودن در مرکز تمام ماجراها ،حوادث مهم یا موفقیت های بزرگ.

زندگی من این روزها دیگر آرام و کسل کننده و تکراری نیست، گمانم رسیده ام به موج های بلند دریا، باید طاقت بیاورم ، فکر کنم فقط ترسوها لب دریا آب بازی می کنند.

نمایشگاه رسانه های دیجیسلام و هنرهای تخیلیِ شهیدآوینی

یادش به خیر، یه استاد معارف داشتیم می گفت اینقدر دنبال سی دی نباشین، سی دی مستهجنه، سی دی استکبار غربه، سی دی مال این امریکای جهان خواره، یادش به خیر....

خب زندگی هم وقت گیر آورده، حالا که ما رفتیم ادای آدم های قوی را در بیاوریم ، یکی مثل جن آمد کیف مامان را توی اتوبوس باز کرد و از تویش 500 هزارتومن پول برداشت به اضافه ی شناسنامه ی من و مامان. از دیروز پا به پای راننده های اتوبوس و حراست اتوبوسرانی و اصغرآقا و رحیم آقا و پلیس 110 و کلانتری محل و اداره ی پست و بانک در حال دویدن هستیم. خواب و خوراک نداریم کلا. مامان خیلی ناراحت است ولی پول و شناسنامه و اینها از یاد من رفته است، فقط به آن زن معتادی فکر می کنم که توی اتوبوس دیدیم و دائم عکس آن زن های کلاهبردار و کیف قاپی که توی کامپیوتر اداره ی پلیس نشانمان دادند توی خاطرم هست، زن های جوان و تر و تمیز آرایش کرده، هم تیپ و هم قیافه همه ما، فقط با مقوایی در دست و چشمانی پر از اشک. حالم هیچ خوب نیست، انگار که تالاپی افتاده باشم توی صفحه ی حوادث روزنامه ها. یعنی کی این کابوس لعنتی هم می گذرد...

وقتی می بینم شب های تهران برای من چه خطرناک است و دلهره آور ، وقتی که تاکسی ها نیستند و اتوبوس ها هم به اندازه یک نیمه آدمیزاد جا ندارند و کوچه خیابان ها برایم غریبه است و لحظه ای اشتباه و حواس پرتی کافی است تا مسیر خانه را گم کنم ، وقتی دو ساعت تمام توی ترافیک گیر کرده ام و ماشین ها با سرعت از بلوارها رد می شوند و پل هوایی نزدیک خانه خلوت است و پرنده پر نمی زند و من با دلهره تمام کوچه را می دوم. وقتی صبح که بلند می شوم رخت خواب خالی خواهرم را می بینم و بغض می کنم و دلم برایش تنگ می شود، وقتی من و مادرم تنها هستیم و مامان حوصله اش سر می رود و دائم نگران پدر و خواهرم است، وقتی بابا هر چند ساعت زنگ می زند و خبر می گیرد، وقتی می بینم که اگر بابا به جای مامان اینجا باشد فقط غر می زند و از همه چیز ایراد می گیرد و بهانه می گیرد و اعصابم را خراب می کند، وقتی که توی همین شلوغی های جدید و غریبه ی زندگی ام باید حواسم به چرخه ی گلیکولیز و زنجیره ی انتقال الکترون و قوانین وراثت باشد، خب راستش پشت ام می لرزد و وحشت می کنم حتی، ولی می دانی، این استایل جدید زندگی را خودم انتخاب کرده ام و از همین رو برایم جذاب است و محکمِ محکم ایستاده ام تا با چنگ و دندان حفظ ش کنم. آن فکر احمق هم که گاهی می گوید باید برگردم ساری و خیال همه را راحت کنم ببیند که چطور رویش کم می شود، خلاصه بچرخ تا بچرخیم.بعله.

کائنات گرامی
آیا اینکه امروز و کلا چند روز اخیر با بنده ی حقیر سر سازگاری دارید به این دلیل است که با من دوست شده اید و حتی عاشق من شده اید و من باید ماچتان کنم یا یک سناریوی حالگیری کثیفیِ در پشت پرده است ؟!
با احترام

اینجانب همین الان به تهران رسیده، سپس تشکی که برای تخت ش آورده بودند را روی تخت گذاشت و ملافه ی تشک سفید-سبز را روی آن انداخت، پتو سفری سبز را تا کرد، سپس رو تختی شرابی که تویش نگین های ریز دارد را روی آن کشید و عکس بچگی هایش را توی قاب کوچک زرد گذاشت و به دیوار زد. روی میز توالت را خلوت کرد و لاک ها و رژها و برس ها را سرجایشان گذاشت و لباسها را به جا لباسی آویزان کرد و موکت و قالیچه را تمیز کرد. نامبرده یک عدد موجود هیجان انگیزناک است که در پوست خود جا نمی گیرد.
البته گفتنی است نامبرده همه این کارها را جهت انداختن عکس از اتاق انجام داده است! ولی متاسفانه باتری های دوربین ش شارژ نداشتند و الان نامبرده آمده است جهانیان را در جربان هیجان انگیزناکی اش بگذارد.

مچکرم

اولین بار

یک سال پیش درست در همین روز آمده بودی سرِ قرارمان ساری، که دیدمت . در همین پارکی نشسته بودیم که تو از دستهای من خوشت آمد و من اصرار کردم بیشتر بمانی. اولین روزهای آشنایی را باید جشن گرفت. من حتی برایش سالگرد هم می گیرم! درست مثل پارسال، امسال هم که پاییز می شود من عاشق شده ام و یک آغوش گرم و امن دارم که با هیچ مستی دیگری عوض ش نمی کنم. برای تمام روزهای خاطره انگیز و دوست داشتنی ای که با هم داشتیم می نویسم، برای زمستانی که من از دوری و دلتنگی دخترک شاکی ِ کم تحمل ِ عصبانی شده بودم اما تو همچنان آرام و مهربان بودی.
این آشنایی قطعا یکی از قشنگترین اتفاقات زندگی من است و نقطه ی عطفی خواهد بود که بعدها یادش را زیبا و فراموش ناشدنی خواهد کرد.

مادر من از نسلی ست که زمان کودکی ش هیچ پزشکی نتوانسته از پیشرفت بیماری مهلک مادرجوانش جلوگیری کند، زمان نوجوانی مادرِ برادر خواهرهایش بوده، زمان جوانی در کشورش جنگ و خون و قیام بوده و موقع کار کردن ش رژیم عوض شده، مادر من از سرِ ناچاری ازدواج کرده و با نداری و بیکاری و بداخلاقی پدر دست و پنجه نرم کرده و حواسش به بزرگ کردن بچه هایش معطوف بوده است. نسل مادر من نسل رنج بردن و ناامید نشدن است. نسل خوشحال و راضی بودن از داشتن حداقل های زندگی.
نسل من نسلی ست که موقع غذا خوردن در مهدکودک ش نازمان را می کشیدند تا دهانمان را باز کنیم، ما نوجوانی مان را با کلاس های ارف و نقاشی پر کردیم، اول جوانی مان میلیون ها تومن خرج کلاس کنکور کردیم و حالا در جوانی می خواهیم تنوع طلب و زیاده خواه و مرفه باشیم. نسل من نسل نپذیرفتن و ناراضی بودن است. نسل من ناراحت است و عصبانی و یاغی.
مادر من اعتقادات مذهبی ندارد. به هیچ خدا و پیغمبری معتقد نیست و هیچ وقت روزه نمی گیرد. مادر من حتی وقتی شنید دائی ام -که سالها آلمان زندگی می کند- دوست دخترهای زیادی دارد خوشحال شد. مادر من نشان داده است که می تواند در این سن فکرش را عوض کند و به زبان مخفی جوانها صحبت کند. اما چیزی که در او تغییر نمی کند، فرمولی ست که برای حل مسئله دارد. او برای حل مسائل جدید از فرمول های قدیمی و کهنه و خاک گرفته استفاده می کند. مادر من همیشه ترسیده است و یاد گرفته که محافظه کار و محتاط باشد. او فقط یک بار درست وقتی که اولین حقوق ش را گرفت ، ساعت بسیار گران قیمت ولی دلخواهش را خرید. ساعتی که تقریبا تمام پول حقوق ش را بابت ش پرداخت. اوج دیوانگی و هیجان زندگی جوانی مادرم همین بود.
من آدم خیلی ترسو نیستم. من آدمی ام که ریسک کردن را دوست دارد. من هیچ گونه زور و اجبار و سنتی را نمی پذیرم. من یاد گرفته ام که وقتی زندگی ام می تواند بهتر و خوشحال کننده و هیجان آورتر باشد با حداقل ها خودم را سرگرم نکنم. هیجان من با خریدن یک ساعت گران قیمت ارضا نمی شود. من می خواهم فرصت زندگی کردن داشته باشم، فرصت خطر کردن، فرصت در چاله افتادن، فرصت درد کشیدن، فرصت جنگیدن، فرصت لذت بردن، فرصت تجربه کردن و فهمیدن و درک کردن. مادر، پدر! من خواهم زنده بمانم، بتکانید فرمول هایتان را!

!

شواهد اینجانب نشان می دهد که یکی از فرق های اساسی ساری و تهران این است که آقاها توی تهران اول به آدم نگاه می کنند بعد که رویت را بر می گردانی، آرام به پایت می زنند بعد که چپ چپ نگاه می کنی قیافه شان را یک مدلی می کنند که یعنی: پا بده دیگه پا بده! ولی در ساری قبل از این که شما متوجه مورد عجیب غریبی شده باشید طرف ماچ ش را کرده تمام شده، بعد شما که با بهت طرف را نگاه می کنید، می گوید: آخ چه حالیییییی داد!

تقصیر هوای پاییزی ملس ش است یا خیابان های نمناک ش یا پیاده روهای کوچک ش...اصلا این شهر خیلی غمگین است، باور کن.

این سومین بار است که خواب می بینم دستگیر شده ام و بعد هم توی زندان شلوغی افتاده ام که هیچ کس به آدم جواب نمی دهد و شاید هیچ وقت آزاد نشوم. و هر سه دفعه وحشتزده از خواب پریده ام و دیده ام در ِ اتاق باز است و به خودم دلداری دادم که هر وقت بخواهم می توانم بروم توی هال ولی باورم نشده و تا روشنایی هوا به سقف خیره شده ام.
پ.ن: من حتی برای یک دقیقه هم توی این جنبش مردم شرکت نکرده ام. یعنی اینها که از نزدیک با وحشگیری این سگ مصب ها روبه رو بوده اند چطور روز و شب شان را می گذرانند؟

از دندان پزشکی نفرت دارم. امروز از صبح با خودم شمارش معکوس می کردم و به خودم دل داری می دادم ، بعد ساعت 5 غروب در حالی که مانتو می پوشیدم به خودم گفتم خب زمان تمام شده است و باید خودت را تسلیم کنی! روسری سرم کردم و کفش پوشیدم و تسلیم شده از پله ها پایین رفتم. چیزی که بسیار برای من رنج آور است، درد ِ دندان پزشکی نیست. که احتمالا با بی حسی ها درد خاصی را حس نمی کنم اما تصور کن یک ساعت تمام دهان آدمیزاد باز است، یک حسی دارد شبیه لنگها در هوا! بعد هم که کلی آهن و فلز و پنبه توی دهان آدم فرو می کنند که باز بماند همان طوری، حالا جوش کاری آغاز می شود! انگار که دارند توی مخ آدم را می تراشند! و اینکار را با سیخ های مختلف هی تکرار می کنند. بعد با یک پنس های عجیب غریبی پوسیدگی دندان را بیرون آورند و می گذارند روی دستمال کاغذی، انگار وسط اتاق عمل چشمانت را باز کنی و ببینی دارند گلوله از قلبت در می آورند! بعد هی پیشانی دکتره هم عرق می کند که همه چیز بیشتر این صحنه را یادآوری کند. بعد نمی دانم یک ماده ای را می گذارند توی تنور؟! هی در می آورند فرو می کنند توی این گودال دندونی که ایجاد کرده اند و اضافات ماده هم تلپ تلوپ می افتد روی زبون محترم که انگار فرش زیر عملیات دلر کاری باشد! بعد که شما نصف صورتتان تا ارتفاع چشم بی حس است و حس فلج شدگی دارید، آقای دکتر کل هیکلش را انداخته است روی شما و هی نگرانید آرنج محترم را فشار ندهد توی سینه ی شما! تنها راهی که دارید این است که مستقیم به آن چراغِ مستقیم کور کننده خیره شوید!
امضا موجود خوشحالی که مراسم شکنجه آور دندان پزشکی اش حالا تمام شده است