در تمام سالهای اخیر سال تحویل که می شد، طی یک مراسم آیینی آنلاین می شدیم ، ادیتور وبلاگ را باز کرده و سپس در آن به شددت به چس ناله می پرداختیم؛ از پیله کردن به نظم وجود نداشته ی کائنات تا میزان بلاهایی که سال قبل به سرِ ما و دیگران آمد ، در پایان هم آرزو می کردیم وضع کشور و آگاهی مردم و حقوق بشر و اینترنت و این چیزها بهتر شود.

اما امسال من سبک تر و راحت تر از همیشه ام. اینجا که نشسته ام هیچ برام مهم نیست الان یه سال دیگه س. فکر می کنم دیروز 29 اسنفد بوده با امروز که اول فرودینه هیچ تفاوتی نداره و دارم همین دقیقه ای رو زندگی می کنم که داستان زندگی ما ادامه داره و هیچ آینده ای رو هم نمی تونم پیش بینی کنم بس که زندگی همه ما تو ایران به باد معده ی عده ای بنده!

امسال دنیا رو دایورت کرده ام به تک تک تخم های موجود در تخمدانهایم و دارم سعی می کنم به خودم یاد بدم بیشتر توی خط تیک ایت ایزی و کون لق دنیا باشم و تجزیه و تحلیل بیش از حد زندگی و فلسفه بافی های بعدشو بذارم کنار.

یادم باشد از 22 سالگی به 23 سالگی خیلی بیشتر از یک سال بزرگ شدم و بیشتر از یک سال هم احوالم عوض شد. یادم باشد که بسیاری از تغییراتم فقط به خاطر حضور تو بود:X

پس از اینکه دیدار با یار تازه شد و خنده ها از سر گرفته شد، بر شما واجب است چند ساعتی از تنهایی ناب لذت ببرید، حتی اگر تنهایی و خلوتتان صرف چرخیدن در فروشگاه شهروند ، بو کردن همه ی دئودورانت ها ، ور رفتن با پاستیل نوشابه ای و آلبالویی، دست زدن به عروسک پلنگ صورتی شود، حتی اگر در حین کار، پسرک 5 ساله ی مو چتری دست مادرش را رها کرده و به شما زل زده باشد!

خدایا آرزو می کنم در این سال جدید، نزدیک خانه مان بمب منفجر نکنند، باتوم فرو نکنن تو اون جامون و مستقیم تیر نزنن وسط قلبمون. خدایا اگه بشه امسال هم زنده باشیم بی زحمت!
مچکرم

با خود عهد و پیمان می بندم که اگر روزی کسی با رفتار یا گفتارش نشانم داد که دیگر دوستم ندارد و حوصله اش ازم سر رفته است به جای بغض کردن و چشمهای قرمز و فین فین، یک "بــــه درک" بلند بگویم و برم ماستم را بخورم و مطمئن باشم از تنهایی کسی نمی میرد.

از یک چیزی جدا خوشحالم.
اینکه برای تحصیلات دانشگاهی یک رشته ی کاملا علمی رو انتخاب کردم. هر وقت سرم تو درسه حتی مثل تراکتور از صبح تا شب، به یک آرامش خاصی می رسم از این جهت که اینهایی که دارم می خونم یه مشت مزخرفِ کـ ـسـشعر نیست که از ذهن بشر تراوش کرده باشه، بلکه حقیقت محضه. واقعیت هاییه که چه من و تو دوست داشته باشیم چه نه، "وجود" داره. همین به من آرامش و امنیت می ده.مطمئن بودم که اگر به جای زیست شناسی، روانشناسی یا علوم اجتماعی یا سیاسی یا ارتباطاتو انتخاب کرده بودم الان یک روانی ِ دیوونه ِ کـ ـسـمغز به معنای واقعی بودم.

از نشانه های خوب این چند وقته این که بالاخره یاد گرفتم کاری به کار دیگران نداشته باشم و از بابت عقاید اطرافیان حرص نخورم و بهشون فحش ندم و مثل احمقا توهم نداشته باشم که می تونم کسی رو اصلاح کنم یا مردمو آگاه ( عوووق).
چند وقته که وقتی از خونه بیرون می رم بیشتر ترجیح می دم یک خانوم سانتی مانتال بی مغز به نظر بیام!

آه ای تمام خواب های سـ کـ ـسی!
چرا دست از سرم بر نمی دارید شماها ؟!

اول که وارد گرگان شدم، حسابی با درختهای بلند ِ سبز، شکوفه های سرخابی درخت هلو ، زمین های زرد رنگ یک دست کشت ِ گیاه کلزا و هوای دلپذیرش کیف کردم ولی رفته رفته باز یادم آمد اینجا جای زندگی کردن نیست؛ از بس که شهرش محروم و کوچک است و اکثر مردم ش ناسیونالیستی پیشرفته دارند با گرایش انحصار طلبی!

چرا مهم است که قانون بدانیم
به نام خدا
اینجانب رفته بوده ام دانشگاه برای اخذ یک عدد گواهی فارغ التحصیلی، بعد دم در به خاطر مانتوی یک وجب بالای زانو راهم ندادند، گفتند چادر بپوش! اینجانب که تصور چادر، بسیار حس شیک و تاینی بودن م را دچار خدشه می کرد، به فکرم رسید که با قرار کفالت! یک عدد کارت دانشجویی آزاد باشم تا دانشکده بروم و برگردم! اما خانوم بداخلاق ِ عصبانی فریاد زد که باشد، ولی کارت دانشجویی را ارجاع می دهم به کمیته انضباطی! اینجانب فکر کردم که وقتی فارغ التحصیل شده ام، کمیته انضباطی چه معنی دارد؟ ولی دوباره اندیشیدم که نکند چون تصویه حساب م با دانشگاه کامل نیست، هنوز کمیته انضباتی بتواند بازخواستم کند؟ سپس چون نمی دانستم، از راه خر کردن ِ خانوم وارد عمل شدم و خوشبختانه خانوم مورد نظر به اندازه کافی خر بود که اجازه داد بدون درد و خونریزی! وارد دانشگاه شوم.
حال اگر شما دوست عزیز قانون بلد باشید به سرنوشت خفت بار اینجانب دچار نخواهید شد!
مچکرم

آدمیزاد ساعت 10 شب از خستگی خوابش ببرد بعد ساعت 5 صبح با یک کابوس وحشتناک در مورد مردم ِ وحشی ِ متجاوز ِ دزد از خواب بپرد، بعد کمی دور خانه بچرخد ببیند همه چطور آرام خوابیده اند، دست و صورتش را بشورد و دوباره خواب یک جنگل ِ تاریک مخوف را ببیند که از روی ریل راه آهن، ماشین ها رانندگی می کنند و کلی جادوگر و چیزهای عجیب تویش پیدا می شود، ایندفعه مادر آدم، آدم را بیدار کند شربت معده بدهد، آدم که کلا بیدار شده و فهمیده همه چیز خوابی بیش نیست، دوباره نیم ساعت بعد به خواب می رود و خواب رتبه های نجومی کنکور می بیند و اینکه هیچ گورستانی اسم او را به عنوان قبول شده ، ننوشته است! بعد این آدمیزاد ِ لعنتی یعنی چقدر فکر بد تو کله ش هست؟ یعنی چقدر دقیقا؟!

دایره خوشبختی

یک روز اواسط غروبِ کش دار و خواب آلود ، درحالی که از سردرد دست هایت را دور سرت نگه داشته ای و روی تخت چمباته زده ای، خوشحال کننده ترین خبر می تواند این باشد که مادر، خواهر و پدرت با هم تصمیم می گیرند که از خانه بیرون بروند و صداهای ناهنجار ِ شیر آب آشپزخانه، سشوار، غرغر، مخلوطی از صدای تام ویتس و گوگوش را هم با خودشان ببرند.

در یک روز، اواخر ِ زمستان ِ رخوتناک و بی حوصله از رخت خواب بلند می شوی، حوله ی کتی سبزت را با خودت می بری تا آشپزخانه، قرص سردرد را از بالای یخچال پیدا می کنی و می ندازی بالا، حوله را به گیره ی لباس آویزان می کنی و لخت دور خانه می چرخی و بالاخره خودت را می اندازی توی حمام . قبل از هر چیز شیر دوش را باز می کنی و می گذاری آب تا شعاع بیست سانتی متری یک دایره بپاشد کف حمام و سعی می کنی خودت را درست در مرکزی ترین نقطه ی دایره جای دهی ، بعد توده نسبتا بزرگی از شامپو را می گذاری کف دستت، بعد هم می مالی اش به موهای نسبتا بلندت و چنگ می زنی شان؛ درست مثل گل بازی توی کوچه خیابان بچگی مان. بعد در همان حال روی چهار پایه ی کوچک حمام می نشینی و فکرت از راه پله های دانشکده علوم فرار می کند به خواب ِ دیشب، از احتمالی ترین رتبه ی کنکور می پرد به خانوم چادری ای که امروز توی مطب دکتر دیدی، از کتاب ارشد شیمی- فیزیک پوران پژوهش 100 درجه می چرخد به سرنوشت خانوم ش و س و م.

خودت را که نگاه می کنی کف حمام نشسته ای ، داری به سقف نگاه می کنی و بدن ت در توده ای از آب و کفِ شامپو گم شده است. از وقتی ا.ن رئیس جمهور شده ، من فکر می کنم هر چیز عجیبی ممکن است رخ بدهد، مثلا اینکه همین حالا زلزله ی 8 ریشتری بیاید و سقف حمام بریزد روی سرم و یا یک دزد وحشیانه در را بشکند بیاید توی حمام، یا فردا صبح که بلند می شویم وزرات علوم امتحان کارشناسی ارشد را باطل کرده باشد،یا اینکه ایمیل ت را که باز می کنی یک نامه ی بلند از پدرت ببینی که تویش نوشته شده من خواننده ی وبلاگت هستم و تمام دست نوشته هایت را دیده ام و تک تک دروغ هایی که به ما می گویی را می دانم. یا یکی از همین روزها بفهمی با همه ی تهمیداتی که انجام داده ای یک نطفه ی آدمیزاد چسبیده است به دیواره ی رحمت یا دوست پسرت یک روز صبح از خواب بیدار شود و تصمیم بگیرد رابطه تان را کات کند و عواقب بعدی را به تخمش هم نگیرد.

نیم ساعت است که این کله پر از کف است ، منتظرم که چربی ها حسابی وقت داشته باشند خودشان را با سر ِ چربی دوست ِ شامپو مخلوط کنند. بلند می شوم زیر آن دایره ی بیست سانتی می ایستم و تمام فکرها را همراه آن چربی های ماسیده به سرم می شورم و با چشم تا روانه ی چاه وسط حمام می شوند، دنبالشان می کنم. توده ی شامپوی بعدی را می مالم به سرم و دوباره به مسیر کف ها از روی پستان ها، شکم و ران پاها تا کف حمام خیره می شوم و به محض خارج شدن از دایره بیست سانتی ، با دست روی آینه ی بخار گرفته ی حمام می نویسم V.

یاح یاح یاح یاح

به علت فوت سیستم کامنتینگ هالواسکن، اینجانب از صبح مشغول عوض کردن الگوی وبلاگ به سیستم قدیمی بلاگر و جایگزین کردن آن با یکی از سیستم های ChronoEngine ، YACCS ، disqus ، Intense debate و ... می باشم. با توجه به این نکته که اینجانب از برنامه نویسی کامپیوتر به اندازه ی اسب های آبی هم اطلاعات نداشته ام، با نبوغ ذاتی خود موفق گشته ام سیستم دیسکاس را به این وبلاگ اضافه کنم و در عوض آن نوشته ها را کلا به سمت چپ پرانده ام و فاصله ی مناسب پاراگراف ها را نیز به گـ ا داده ام!

مچکرم

فرح آباد ِ ساکت، فرح آباد ِ بی آشغال، بی شلوغی کاری ِ پسربچه های بازیگوش و دختربچه های جیغ جیغو، فرح آباد ِ طوفانی و پر موج، فرح آباد ِ عاصی ، فرح آباد ِ طولانی ِ تمام نشدنی

و مچکرم ِ ویژه جهت همراهی دوست عزیزم

وصف حال

دنیا شلوغه دیگه، همه آدم‌ها که تو یه شهر جا نمی‌شن، همه که نمی‌تونن یه‌ جا درس بخونن، یه جا کار کنن، یه جا زندگی کنن. مجبورن پخش بشن تو دنیا. این گریه داره؟ می‌شه به خاطر این که دنیا شلوغ شده غصه خورد؟ همون‌قدر احمقانه‌ست که برای دور بودن خورشید گریه کنی. حالا برو دست و روت رو بشور. برمی‌گرده.

امروز بالاخره بلند شدم شال و کلاه کردم رفتم خیابان های ساری را بگردم، البته جایی که برای گشتن نیست، اگر ماهها هم از این شهر دور بوده باشی، همه جا مثل قبل است چهره ی مردم هم حتی تکراری ست. رفته بودم کتاب فروشی، قبل ش هم تماس گرفتم ببینم اگر کتابهای موردنظرم را ندارند زحمت بیرون رفتن و اعصاب خوردکنی و فحش دادن به شهر را به خودم ندهم. از دیروز تمام تلاشم را کردم کارهای جدید و هیجان انگیز بکنم و کلی با خودم خوش بگذرانم. اما دریغ، نتیجه ش این بود که 45 دقیقه یک بند گریه کردم ؛پای کامیپوتر، جلوی میز شام، موقع کتاب خواندن، موقع اس ام اس جواب دادن، موقع مسواک زدن... برای هیچ کس هم نتوانستم توضیح بدهم دقیقا چرا گریه می کنم!
به دوستانم زنگ زدم، همه سرشان را به شوهری ، درسی چیزی گرم کرده بودند، به همه گفتم من اینجا احساس غریبگی می کنم. حسابی هم بهم خندیدند ، گفتند 3 روز رفتی تهران یادت رفته که 15 سال کجا زندگی کردی؟! حرفی نزدم. تمام روز به خودم گفتم یک جای کار تو می لنگد. مگر این همه آدم توی روستاها و دهستان ها زندگی نمی کنند و لذت نمی برند از زندگی شان؟ راستش خیلی با خودم فکر کردم. دیدم حتی اگر هیچ دوستی هم ندارم دلیل نمی شود اینقدر ناراضی و افسرده باشم.
اصلا این چند روزی که می خواستم به خودم استراحت بدهم تا دوباره برای کنکور دانشگاه آزاد درس بخوانم هم اشتباه بود. باید واحد بغلی خانه را تمیز کنم، یک میز و صندلی بگذارم آنجا و روزی 10 ساعت درس بخوانم.

و زندگی وقفه های کوتاه مدت و دیربه دیر ِ عاشقانه، دلبرانه، سکرآور، خواستنی، هیجان انگیز ، زنده و پویایی ست در میان دریایی از جان کندن ها، غصه خوردن ها، بغض کردن ها ، خاکسترشدن ها، ثابت شدن ها و گندیدن ها.