پیچ خطرناک

رابطه ها در خطر سستی
اشتیاقِ تازگی در خطر پوسیدن
امید هم در خطر مرگ

درست مثل یک بازنده صحنه ی جنگ را ترک کرده ام، سوار قاطرم شده ام و زیر سایه ی درختی لم داده ایم و فکر بازگشت ِ راههای آماده خسته ام می کند، فکر رفتن و دوباره جنگیدن خسته ترم می کند. فقط کمی بی خیالی به خودم بدهکارم، کمی فکر نکردن و تصمیم جدید نگرفتن و حقه سوار نکردن و دور نزدن . زندگی که برنامه ریزی سرش نمی شود، درست در روزهایی که قرار بود بیشتر از هر وقتی پیشرفت کنم و خودم را تغییر بدهم و تکانی به ذهن و روحم بدهم، نشسته ام دم رودخانه با جریان آب کند و به قاطرم زل زده ام و تصمیم دارم کمی دیگر هم کون گشاد و تنه لش بمانم!

یک استاد عنی دارم که شیمی فیزیک تدریس می کند و انصافا هم خوب می فهمد و هم خوب مفاهیم را منتقل می کند. اما از آن دسته از ناسیونالیست های بی مغز است که معتقد اند خیلی از کلمه ها ریشه ی ایرانی دارند یا باید برای اصطلاحات علمی معادل فارسی پیدا کنیم و به وطن مان افتخار کنیم و این جور مزخرفات.حیف است که آدم اینقدر می رود دوره فوق دکترا می بیند و اینقدر از علم سرش می شود و دید بازی نسبت به آزمایش و تحقیق و حقیقت محض دارد آن وقت اینقدر عن بماند و نتواند تعصبات احمقانه اش را از خود دور کند. البته من همیشه میز اول می شینم و خودکارم را همیشه به استاد قرض می دهم و از درس دادنش لذت می برم ولی اصلا حوصله ی کل کل با عقاید تهوع آورش را ندارم. فقط خواستم اشاره کنم آدم خوب است تلاش کند از میزان عن بودن خود بکاهد.مرسی

هر وقت که با تی شرت رنگ و رو رفته و شلوار تا زده دارم خونه جدیدی را تمیز می کنم، به زاویه های جدید دقت می کنم. به سقف، به مدل آهن های دزدگیر پنجره و چیزهایی که بعدا از روی عادت دیگر نمی بینم شان.
سطل آب و کف تاید ، طِی و جارو، اسباب های بسته بندی شده همیشه مرا به هیجان می آورند. من عاشق اسباب کشی هستم، حتی اگر خانه قبلی را خیلی دوست داشته باشم. از اولین خانه ای که در آن زندگی کرده ام جز پله های طولانی و یک عروسک و دختربچه همسایه ی پیراهن آبی چیز بیشتری یادم نیست. اما به خانه ی بعدی که اسباب کشی کردیم هفت سالم بود، دوست داشتنی ترین خانه بود؛ آن وقت ها "کف سرامیک" مد نبود اما خانه ما سرامیک بود و من می توانستم توی هال پذیرایی اسکیت بازی کنم، همسایه رو به رویی مان چند دختر و پسر کوچک داشتند که با هم بازی می کردیم و کلاس نقاشی می رفتیم. فقط یادم هست دو پیرزن و پیرمرد خشن طبقه ی پایین زندگی می کردند که همیشه می آمدند بالا به مادرم می گفتند بچه ها شما نباید زیاد بدوند چون مزاحم ما هستند. از همه ی پیرزن ها متنفر بودم. هشت سالم بود که اسباب کشی کردیم به ساری. این بار یک خونه بزرگ دوبلکس که اجازه داشتم بدوم و جیغ بزنم و باغچه پشت حیاط را بیل بزنم. بعد از سالها در 17 سالگی دوباره آپارتمان نشین شدیم. خانه 120 متر بود اما من احساس زندگی در قوطی کبریت داشتم، همسایه بغل دستی ما یک اقای چاق ِ عرق خور بود، وقتی به طبقه ی سوم می رسید صدای نفس نفس زدش را می شد شنید، اسم ش را گذاشته بودیم آقای نفس، عطسه هایش هم همچنین معروف و گوشخراش بود. همیشه پدرم را که می دید دعوتش می کرد به (لفظ خودش) شربت خوردن! خانه البته به جز آقای نفس، تفریحات دیگری هم داشت، از نظر معماری هم بد نبود، آشپزخانه بزرگ و خوش ساخت و اتاق های خوش زاویه اما سیستم گرمایی بد. سال دوم دانشگاه از آنجا هم اسباب کشی کردیم به یک واحد فسقلی تجاری که پدرم ساخته است. زندگی ما شد حمام و دستشویی یکجا، آشپزخانه کوچک، کمد دیواری پر از وسیله. تنها یک چیز که در مورد این خانه دوست دارم پشت بوم بزرگی ست که بعضی روزها در اختیار من است که لباس جدید بپوشم و از خودم عکس بگیرم.
در تهران در زمینه ی خانه عوض کردن هنوز نوعی ویرجین به حساب می آییم! اولین خانه مان پارسال قولنامه شد. آپارتمان کوچک و کمی تا قسمتی قراضه بالای کوه های شمال غرب تهران. وسایل خانه را اما با اشتیاق و عشق جدیدی خریدم ، زندگی جدید و نیمه مستقل م را آغاز کردم، در کنار دوست پسر عزیزی خوابیده ام و حالا این خانه جدید، کمی پایین تر است، کمی بزرگتر، کمی پر امکانات تر. به علاوه بالکنی که می شود دستت را روی نرده هایش بگذاری و باد را با موهایت حس کنی.
به تاریخ خونه های زندگی من خوش آمدی، طولی نخواهد کشید که دیگر با هم غریبه نیستیم.

حال ما خوب است

وسط کلاس کنکور ِ ژنتیک میون 50 تا داوطلب کنکور نشسته بودم که یکهو یک طرف صورتم-نزدیک لپ- شروع به پریدن عصبی کرد و تا آخر کلاس به این خیال خام که بتوانم متوقف ش کنم دستم روی صورتم بود.

برای رفع بیکاری و احساس بیهودگی لازم است.
برای جلوگیری از شنیدن صدای پدر و مادر در خانه توصیه می شود.
برای فراموش کردن دل تنگی و مشکلات زندگی مفید است.
برای تقویت زبان بسیار مهم است.
بر مشکل بی خوابی ِ عصر و شب درمان است.
برای داشتن حرفی مشترک با دوستانتان ضروری ست.
به تورِ سریال آمریکایی بینی ما بپیوندید!

دیروز من کنار افسانه پشت کلمپیوتر ِ کلاس نشسته بودم و داشتیم عوض کردن زمینه ی ویندوز را تمرین می کردیم. بی حوصله موس را تکان می دادیم و گپ می زدیم. یک دستمان به مقنعه کنار گوش مان چسبانده بودیم و به عکس اقیانوس و دو تا نخل وسط ش متفکرانه نگاه می کردیم. افسانه گفت ما الان باید اینجا باشیم، من گفتم پیراهن سفید-قرمز بلند تنمان باشد، گفت موهایمان را باد ببرد، گفتم برای کشتی رو به رویی دست تکان دهیم، گفت ناخن هایمان را مانیکور کرده باشیم، گفتم پسر جوان کشتی برایمان لبخند بزند، گفت پاهایمان را تا زانو فرو ببریم توی آب، گفتم پای آناناس بخوریم. استاد پشت کامپیوترش نشست و صفحه تمام کامپیوترهای کلاس را طوسی کرد. افسانه گفت پاشو! باز رفتیم تو تونل

با اتاقم و تخت شکسته ام خداحافظی می کنم. با کامپیوتر و این صندلی که همیشه روش لم می دادم و دستم زیر چونه م بود، با این شهر و رطوبت آزار دهنده اش، با کتابخونه ام و یک وجب خاک روش.
از فردا به مدت طولانی می روم تهران. تمام برنامه های قبلی ام بهم خورده. پیش به سوی "معلوم نیست چی بشه" ، به سوی " حالا بذار ببینیم" و " هرچه پیش آید خوش آید" .

کتاب "نون نوشتن" دولت آبادی دستم بود، داشتم فکر می کردم چقدر کسل کننده و مزخرف است این کتاب. تازه از خواب بیدار شده بودم، از آن روزهایی بود که بعدازظهر از خواب بیدار می شوی و نمی دانی الان صبح است یا عصر؟ تمام اتفاقات اخیر زندگی را مرور می کنی تا بفهمی الان باید چه کار کنی و کلا چی به چی است، حتی اینقدر گیجی که باید تقویم موبایل ات را هم نگاه کنی. داشتم می گفتم، همینجوری دراز کشیده بودم روی تخت و به همه چیز عالم فحش می دادم که چوب های زیر تخت افتاد و کاملا با تختم فرو رفتم! آهسته و با احتیاط بلند شدم و خودم را نجات دادم. لپ تاپ را بغل کردم و کشان کشان تا هال پذیرایی آمدم. هیچ جای خانه جای من نیست؛ بیشتر از 5 دقیقه نمی توانم روی مبل بنشینم و با کنترل ماهواره کانال ها را بالا پایین کنم، روی میز غذا حداکثر 10 دقیقه اگر موقع وعده غذایی باشد می شینم.جلوی میزتوالت نیم ساعت، وقتی بخواهم آرایش کنم و از خودم عکس بگیرم. اتاق خواهرم جای راه رفتن نیست بس که دفتر و کتاب و برگه ریخته است.
خیلی غم گینم و فکر نداشتن جایی برای دراز کشیدن و فیلم دیدن بدترش می کند. فعلا آمده ام روی تخت خواهرم و اشک هایم را پاک کرده ام، نمی خواهم در مورد حالم حرف بزنم. کلمات پر از سوتفاهم و کج فهمی اند، جمله ها و حروف ربط قضاوت برانگیز می شوند، پاراگراف ها معنی های عجیب وغریب می گیرند. فقط می نویسم که دلم می خواست دو شب را با تو بگذرانم ولی تو ترجیح می دادی با پدرت فوتبال جام جهانی ببینی. دتس آل
بقیه سخنرانی را فقط باید رو در رو و چشم تو چشم بگویم.

همیشه به تنهایی تو حسودی کردم. به کافه نشینی‌هایت، به موزیک گوش دادنت، به اینترنت بازیت. به این که تنهایی بلدی با خودت خوش بگذرانی. که تنهاییت سرد و غمگین و فلج نیست. تنهایی تو مردی‌ست پرشور که با پیرهنی تابستانی در کافه‌ای کوچک کتاب می‌خواند و قهوه‌اش را آرام آرام سر می‌کشد. تنهایی من دختری‌ست 13 ساله که دارد منفجر می‌شود. پستان‌هایش دارد منفجر می‌شود. سرش دارد منفجر می‌شود. دلش دارد منفجر می‌شود. دخترک در همان لحظه که بسیار غمگین است اما پر از شور هم هست. شورِ تجربه کردن دارد. کسی نیست ولی که همپایش شود. سال‌هاست که فکر می‌کنم این شور تنها نقطه اتصال من و تو است.
تو از من که جدا می‌شوی خودت هستی. نمی‌لنگی. آدمِ خودت هستی. رفیقِ خودت هستی. بلدی دلت را گرم نگه داری.
من از تو که جدا می‌شوم، بال بال می‌زنم. نفس ندارم. کج و کوله‌ام. زشتم. ملولم. لوسم. صریحم. آزار دهنده‌ام.
اَدای تو را در می‌آورم. در کافه‌ها کتاب می‌خوانم. در خیابان موزیک گوش می‌کنم. کانال بازی می‌کنم. فیلم‌های کُندِ کم دیالوگ می‌بینم. به خودم می‌گویم آفرین. داری یاد می‌گیری. ببین چه خوب است. ببین چه آرام و محترم شده‌ای. بعد می‌بینم که هیچ وقت هیچ کس به من نگفته ماشالله چه قدر خانوم هستی. بعد می‌بینم که من هیچ وقت هیچ جا شکل تو نمی‌شوم. خودخواهی من جور دیگری است. تو خودخواهیت یعنی نگه داشتن تنهاییت به هر قیمتی. خودخواهی من یعنی فریاد زدن هرچه که حقم است به هر قیمتی. من برای فریاد‌زدن باید دور و برم شلوغ باشد.
تو که رفتی خودت با تو بود و تنها نماندی. من ماندم و نهیب هر لحظه که بگذار خودش باشد.
من که دارم می‌روم تنهایم. مانده‌ام با نهیب هر لحظه که می‌گوید اگر از تو دور شوم می‌پوسم.
شکنجه از این سخت‌تر نبود؟

لازم است یک سرو سامانی به روابطم دوستی ام بدهم. چند وقت است بیشتر با پسرها سرو کار داشته ام. هر وقت بی حوصله و پکرم سراغ پسرها می روم. آنها اهمیت نمی دهند. بی خیال و خونسردتر از من رفتار می کنند. با یک "به تخمم" ساده به ریش مشکلات می خندند! من علاوه بر تمام جذابیت هاشان احساس آرامش می کردم. اما روابطم همین طور نباید ادامه پیدا کند. همین خونسردی شان گه گاه تا مرز جنون حرصم را در می آورد. به علاوه دخترها و حضور دوست داشتنی و صمیمی شان را از دست داده ام و روابطم روی سطح مانده است. باید تعریفم را از دوستی با آدمها ری ست کنم، باید قوانین دوستی ام را دوباره بچینم و هر چه زودتر خودم از این مجازستان خلاص کنم و وارد دنیای واقعی شوم.الان چهار سال است که می خواهم به دنیای واقعی برگردم؛ چهار سال آزگار!

باز هم خوشحال و ساده و احمق بودی، باز هم نفهمیدی همه چیز یک بازی ست،باز هم نفهمیدی همه ی آس ها را همان اول رو نمی کنند، باز هم یاد نگرفتی همه فقط به خودشان فکر می کنند، باز هم گول خوردی دختر بچه! درست مثل خریدار خلی که توی فروشگاه هر چه روی جلد کالا نوشته باور می کند، ذوق می کند، دلش می خندد و کلی پول بابت ش می دهد. تو هیچ وقت خرید کردن یاد نمی گیری

خیابون ولیعصر موقع شب ، وقتی ماشینا تند تند و پشت سر هم می گذرند و تو جرئت نداری خیابون رد کنی. زندگی م این شکلیه الان

قدیم ترها تفریح جوانان در ساری منحصر به پیاده روی در خیابان فرهنگ و رد و بدل کردن جمله های زیبایی چون: امروز چقدر جیگر شدی! و البته ایستادن دم حجره یا نشستن دور تا دور پارک ِ شهرداری و زل زدن به مردم رهگذر بود. بعدتر که تازه تکنولوژی راهش به شهر باز شده بود، کافی نت ها غلغله از جوانان می شد؛ باشگاه بیلیارد تفریح مدرنی بود که بعد از آن سرو کله اش پیدا شد. ساری همچنین دچار فقر در باشگاه ورزشی بود. چند استخر محدود در اطراف شهر پیدا می شدند که معروف ترین شان در جاده جویبار بود. یک باشگاه بزرگ ورزشی هم در خیابان فرهنگ بود که به نوعی آبروی شهر ساری محسوب می شد. به شخصه چند بار قدمم به آنجا باز شد که هر دفعه نتایج فضاحت بارتری حاصلم شد. اولین بار در سالن بدن سازی یک نوع بیماری گرفتم. دفعه بعد در سالن یوگا از ترسِ فضای تاریک و لباسهای سفید و حرکات عجیب غریب مربی وسایلم را جمع کرده و فرار کردم! آن زمان ها هنوز ساری شهر کتاب نداشت. یک کتابفروشی معروف به نام نشر وارش بود که صاحبش یک آقای جدی ِ عینکی بود ، بعد از مدرسه پاطق من آنجا بود. بر عکس رشت، ساری هله هوله فروشی و کافی شاپ های زیادی ندارد، چند رستوران و فست فودی محدود که هر سال رنگ عوض می کردند و غذاهایشان بی کیفیت تر و قیمت هایشان گران تر می شد.
از زمانی که من 17 ساله بودم تا الان که در آستانه ی 24 سالگی ام شش سال می گذرد و فکر می کنید حالا ساری چه تغییراتی کرده؟ اردیبهشت ماه، نزدیک امتحان دانشگاه آزاد بود که فکر کردم عن قریب است که از میزان خانه نشینی دپرشن حاد بگیرم و بمیرم! بنابراین یک بار دیگر تمام تفریحات ممکن را چک کرده و "استخر" را برگزیدم. چند بار به علل مختلف مثل نبود دوش آب گرم! و شلوغی و کثیفی سالن استخر را عوض کردم تا امروز که با دوستم به یک استخر خصوصی و تقریبا خلوت و جدید شهر مراجعه کردیم ، به محض رسیدن خانم منشی فرمودند پذیرش نداریم، هر 70 کمد استخر پر شده و جای راه رفتن هم نیست! ما که سخت افسرده شده بودیم سریعا خودمان را به یک استخر دیگر رساندیم و با هر کلکی شده رفتیم توی آب. اما حتی تصورش هم سخت است، منظره ی رو به رویمان مانند پنگون های لب دریای قطب فلان بود! به هر خفتی بود خودم را راضی کردم که توی آب بپرم اما برخورد کله ها به هم موقع شنا، لگد زدن به هم نوع، تجمع شکم های ورقلمبیده، پستان های آویزان، ران های گنده که دختر بچه های ریز را روی خودش جا داده بود دوباره صحنه ی خرس و شامپانزه های حیات وحش را یادآوری می کرد! ما که به هر بدبختی ای بود خودمان را از آن دیوانه خانه نجات دادیم و صاف آمدیم اینجا بنویسیم ساری دارد به قهقرا می رود!
تمام کسانی که فکر می کنید شمال منطقه آزاد و عشق و حال است، سخت در اشتباهید!

"پذیرفتن" بزرگترین درد زندگی منه. اولش که باید دست به کار بشی دردناک ترین قدمه. کارش از چند شب و روز تو خونه نشستن و اشک ریختن می گذره. درد دل کردن هم هیچ فایده ای براش نداره، فقط باید درد بکشی. تا اینکه مرحله بعدی شروع می شه و سعی می کنی برگردی به زندگی ات ولی اولش با پوزخند به تمام قضیه های زندگی نگاه می کنی؛ چه فایده که اینقدر خوشی هست ولی باید فلان قضیه رو بپذیری و هیچ گریزی هم ازش نیست. بعد اینقدر تو این مرحله می مونی که همه چیز رو یادت می ره فقط چند وقت یک بار دوباره به یادش ساعت ها تو فکر می ری. چندین سال باید بگذره، چندین تجربه ی ریز و درشت دیگر لازم است، چندین بار دیگر باید چنگ بزنی و فکر کنی و فکر کنی و بنویسی و حرف بزنی تا اینکه یه روز دور این پذیرفته تو زندگی ت کار کنه.
سال 1389 بود که شروع کردم بپذیرم هرچقدر که ناله کنی هیچ وقت کسی دلش برایت نمی سوزد. هرچقدر که خواستنی باشی ،هرچقدر نقاط قوتت را پر رنگ کنی، هر چقدر که به دوستانت محبت کرده باشی، تکیه کردن به چیزی و کسی ، فقط یک خیال موهومه. بپذیر.

فقط لازم است که ساعت از 12 شب گذشته باشد و تو جیره سریال ات تمام شده باشد و تنها روی تختت کمی به فکر فرو رفته باشی. همین ها کافی ست که از تخت بلند شوی و صفحه ی ادیتور بلاگر را باز کنی و این چه در مغزت می گذرت را بنویسی.
من خسته ام.
مدت ها بود به خودم می گفتم دست از این نگاه به زندگی بردار که : تبعیض جنسیتی مثل درخت تنومند هزارساله روی زندگی ات سایه انداخته. امشب اما باز هم خسته ام. آخر کجای دنیا هست که آدم ها اینقدر بفهند و اینقدر تحت تبعض باشند؟ کجای دنیا دخترها تحت کنترل ابدی هستند و مردها هر غلطی دوست داشته باشند می کنند؟ همه جا اگر بی شعوری ای هست، اگر قانون ضدانسانی ای وجود دارد، اگر ناحقی ای هست برای هر دو جنس کم و بیش برابر است! هر چقدر که به این درخت تنومند تبر می زنی بی فایده است. لحظه ای مثل همین الان باید تبر را بگذاری کنار و زیر سایه بنشینی و تنها گریه کنی.
من می ترسم. من از این تصور که یک موتوری بیچاره فقیر دور میدان ولی عصر موبایلم را دزدید می ترسم و وحشت می کنم. من از میدان ولی عصر تهران می ترسم. من از کل تهران می ترسم. من از پلیس هم می ترسم. من از همسایه ها می ترسم. من از آدمها می ترسم.
من از اینکه صبح ها و شب ها به طور مذبوحانه درس خوانده ام ولی هیچ نتیجه ای نداشته ناراحتم. از اینکه هنوز اکثر درسها را بلدم و می توانم الان مسائل دشوارش را برایتان توضیح بدهم ولی هیچ فایده ای ندارد ناراحتم. از اینکه هر کسی درصدهایم را می بیند می گوید "بدک نیست یک سال دیگه بخونی قبولی" حرصم در می آید و می خواهم سرم را بکوبم به دیوار. نمی دانم تا چند وقت دیگر می توانم شیوه ی ابلهانه ی سنجش آموزش این کشور را به جان بخرم؟
من از اینکه توی فیس بوک کسی را ندارم که توی صورت ش تگ بزنم غمگینم. از اینکه با آدمهای دورو برم نمی سازم ، از این همه تنفر غمگینم. از این که به طرز احمقانه ای برای دیگران دل می سوزانم و بعد هم خودم را سرزنش می کنم و عذاب وجدان می گیرم غمگینم. این حجم از عذاب دیگر در وجدان من نمی گنجد. فقط باید همینجا بنشینم و برای خودم قصه ببافم ، با خودم حرف بزنم و با خودم درد دل کنم و برای خودم وبلاگ بنویسم.