هر بار اومدم اینجا بنویسم دیدم حس و کلمه جور نمی شن. دکمه ضربدر رو زدم، رفتم پی زندگی ام. الان می بینم یک بخش مهم از زندگی م تایپ نشده مونده. بعدا که میام حیفه این روزا ننوشته مونده باشن. امتحانای طولانی م تموم شده و از این ایشی درس و مشق در اومدم کلا ولی خب کی می دونه که چقدر خوب بود و چقدر حس مفید بودن و یه کار مهمی کردن داشتم. شب که می اومدم سرم رو می چسبوندم به بالش و می رفتم یه دنیای دیگه. همه قرصها رو کنار گذاشتم و یه حس لذت بخش فارغ شدگی ای دارم. شاید تو عاشقی بازی حتی. خیلی وقته که عاشق نیستم و دوست دارم همینجوری فارغ بمونم و هر کی میاد منو از این حس دربیاره، سخت باهاش مبارزه می کنم.گاهی فکر می کنم که حوصله عاشق شدن ندارم و همینه که هست، خیلی هم خوبه اصلا کون لق عشق، چرت بعدازظهر را عشق است. گاهی خودمو دعوا می کنم بابت روابط عجیب م با پسرا. می بینم که دارم شر درست می کنم با دستهای خودم بی خود و بی جهت. گاهی با خودم می گم شاید قابلیت عاشقی رو از دست دادم و هیچ وقت دیگه حوصله شو پیدا نکنم ؟ (نشونه های بزرگ شدنه گمونم ).
کلاسهای آیلتس هم تموم شده و من موندم و این همه کتاب و جزوه. اکثر موقع ها مطمئنم که باید گذاشت و رفت که آخه کیه که کون ایران موندن داشته باشه؟ ما فلسفه ی زندگی مون خیلی ساده تر از این حرفاس که مبارزه کنیم و زندان بریم و جون بر کف و این حرفا از حق مون دفاع کنیم. ما می خواهیم یه گوشه دنیا واسه خودمون باشیم و مینی ژوب بپوشیم و چه می فهمیم که کار درست و به صلاح جامعه و مردم و فیلان چیه تو این اوضاع قاراش میش؟ گاهی موقع ها هم فکر می کنم که نکنه بهتره بتمرگیم سرجامون؟ نکنه پشیمون شیم از انتخاب سخت و جانفرسای مهاجرت به یک کشور دیگه؟
معلم کلاس اسپیکینگ ام همیشه نظرش در مورد من این بود که زیادی بی حس و شَل و پَل حرف می زنیم. بد شانسی، خوردیم به دوره ی کم حرفی ِ زندگی مون. ینی در مورد چیزی نظری ندارم. یا حال ندارم نظر بدم. نظرم اینه که خب طبعا هر کی هر جور راحته همونجوری براش درسته. ولی خب جواب که باید خیلی بیشتر از یه جمله باشه. تازه کلی افعال مثبت یاد گرفتم و دارای یک سری نظرات تازه ی کلیشه ای شدم. توی کلاس زبان زیادی از صفت، قید و افعال مثبت استفاده کردم. گاهی احساس می کنم همه چیز تغییر کرده و ما آدم های خوشحالی شدیم.بعد دوباره دو تا از اون ضد حال های بد نصیبم می شه و یادم میاد این چه عن دونیه ایه دیگه که ما توش زندگی می کنیم.
انگاری باز رسیدم به دوره ای که آدم با خودش چی درسته، چی غلطه می کنه و شب ها بی خوابه و روزها برای فرد نامعلومی در جهان دل تنگه. آخرین روزی که تو اون دانشگاه گه بودم، کلید در اتاق سمینار گم شده بود. با سه نفر چک و چونه کردم و دو تا کمد رو به تنهای گشتم تا پیدا شد، بعد با استاد الدنگ سروکله زدم ، بعد برای پیدا کردن ریموت کلاس چند طبقه رو دویدم بعد رفتم محکم کوبیدم به در اتاق آقای "لپ تاپ به ویدیو پروژکتور وصل کن" ، بنده خدا فکر کرد زلزله ای چیزی اومده ، گفتم بیا اتاق 217 یه خانواده ای رو از نگرانی نجات بده. بعد تا آسانسور تعقیب ش کردم که تو راه نپیچونه حتی! نمی گم که دلم برا این گه بازی ها تنگ می شه نه، احساس می کنم مثل یه خانواده بودیم تو اون کلاسه. همه هوای همدیگرو داشتن و یه جوری حرف می زدن که بیا قدر این کلبه ی درویشی رو بدونیم تا بلای جدیدی سرمون نیومده. من کلید در اتاق سمینارو پیدا می کردم حسی داشت که انگار بیاین عزیزانم براتون نون و آب پیدا کردم!
نمی دونم. فکر کنم به زودی همه به قهقرا بریم. فقط دوست دارم هر کجا رفتم از این چی درسته چه غلطه رها باشم. دوست دارم که وقت داشته باشم و یک مغز راحت و رها و فارغ، که بشینه کارای جدید کنه و چیزای جدید یاد بگیره.
