از تمام خاطرات مزخرف، افتضاح، شاد و الکی خوش قضیه تنها برام مهمه که تو یه روز بکر و عالی که هوا خوب بود و آسمان روشن تر بود، از فراز یک پارک تو سعادت آباد، به کل تهران خیره شده بودیم .

بعدا نوشت: کسی که به تصمیم های من احترام نمی گذارد، خدافس. همین یک کلمه، حرف بیشتری ندارم.

Hello, my name is crap bag

اون قسمت فرندز که فیبی متوجه می شه همه می تونن اسم شون رو به هرچی دلشون خواست تغییر بدن. بعد می ره اسم ش رو عوض می کنه به پرنسس کانسوئلا! وقتی به شوهرش می گه اونم می گه چه جالب پس منم اسممو می ذارم Crap bag ! بعد هر دو یه سری لبخند به هم تحویل می دن که چه باحال چه بامزه چه فان. بعد توی راه یه آشنا می بینن. فیبی می ره شوهرش رو معرفی کنه می گه : ام ام این شوهرمه. شوهره می گه چرا اسممو بهش نمی گی؟ فیبی مجبور می شه با خجالت و اینا بگه این شوهرمه Crap bag!

خواستم بگم در حال حاضر درگیر یه همچین سیچویشنی هستیم.

باتشکر

تو این هفته ایندفعه بار دومی یه که شب نمی خوابم و صبح زود بیدار می شم. صبح احساس می کردم دیگه هیچ انرژی ای ندارم و مغزم برای انجام کارها هوشیار نیست. شکر ریختم تو لیوان چایی ای که دم نکشیده بود و کی می دونه من از چایی خام چقدر متنفرم. رو میز فقط بسته های شکلاتی دیده می شد که دائی م از آلمان سوغاتی آورده. من از هر شکلاتی که به هر نحوی از توش بوی الکل میاد، حالم به هم می خوره دیگه.بنابراین بهشون نزدیک هم نشدم. لباس تنم کردم ، ضدآفتاب زدم و از خونه اومدم بیرون. چند وقته- ینی 2 ماهه – که دیگه پریود نمی شم. من که مشکلی نداشتم ولی همش دوستام بهم می گفتن باید برم دکتر وگرنه یک اتفاق بدی می افته برام. سوار اتوبوس شدم و با خودم فکر کردم اگه ازم پرسید سکس داشتم یا نه می گم نه. چون آزمایش حاملگی می نویسه لابد و بی بی چک هم قبول نداره، قراره پول الکی بدم و تو دفترچه م بنویسن:تست حاملگی؟! نو وی! وارد درمانگاه که شدم با خودم گفتم می گم سکس داشتم ولی اینترکورس نه! آره سکس بدون اینترکورس. همینه. ولی بهرحال اون که این چیزا حالیش نیست، قطعا برمی داره آزمایش حاملگی می نویسه باز. یه بار بیام آزمایش بدم، یه بار نتیجه شو بگیرم، یه بار بیام نشون بدم، می گه حامله نیستی دوباره آزمایش می نویسه، دوباره باید بیام جواب اونا رو بگیرم و یه بار دیگه باید بیام نشون ش بدم. اوووه، من قطعا نمی تونم وارد این همه دنگ و فنگ بشم.تو اتاق انتظار دکتر با دو تا خانوم آشنا شدم، یکی شون داشت از استرس معاینه شدن توسط دکتر زنان می مرد! سن ش البته 2 برابر من بود ولی سعی کردم بهش دلداری بدم. یکی دیگه شون می گفت یه دختر دانشجوی دم بخت داره، داشت از استرس اینکه الان حامله باشه و بعد بچه ش با نوه اش همسن بشن می مرد! 3 تا آدم فوق العاده عصبی رو فرض کنید که نشستن تو یه سالن کوچیک. به خودم گفتم اگر به دکتر دروغ بگم، ینی بهش اعتماد نکردم و این خیلی بده. با خودم گفتم خب ربط این موضوع به ازدواج کردن خیلی وقته احمقانه شده و دکتر موردنظر حتما یه درکی داره، من می گم حقیقت رو، اصلا هر چی شد، شد. نوبت م که شد، در اتاق رو که باز کرد، یه خانم میانسالی به عنوان دکتر پشت میز نشسته بود و یک خانم میانسال تری به عنوان دستیار کنار در ایستاده بود. یهو فریک اوت شدم و با خودم گفتم خب نمی گم. مگه دیوونه شدی؟ اصلا کلی پولش می شه این آزمایش. رفتم نشستم و گفتم مشکل چیه، اول پرسید: دختری؟! منم گفتم بله! خداشاهده که اصلا حواسم نبود این همون سئوال کذاییه! بعد گفت ازدواج نکردی گفتم نه! بعد شروع کرد به معاینه کردن زیر گردن و پستون و شکم و چند تا آزمایش و سونوگرافی نوشت. از در که بیرون اومدم احساس وحشتناکی داشتم.کاش یه آدم نایسی باهام بود. از اون اوری تینگ ایز گانا بی اوکی ِ راس دلم می خواست. با خودم گفتم الان می رم این آزمایش ها رو می دم و بعد نتایج ش رو می برم برای دکتر زنان دیگه ( که خیلی مهربون و باشعوره و امروز به علت گرون بودن ویزیت ش نرفتم اونجا ) حتی بهش می گم به دکتر دروغ گفتم. احتیاج داشتم به یکی بگم من دروغ گفتم و بگم چرا و بگم که نمی تونم این وضعو تحمل کنم و بگم چرا و چطور همه چیز اینقدر پیچیده شده. خب سر صبح تو فون بوک ت داری چه غلطی می کنی جز وقت تلف کردن؟! رفتم تو نوبت آزمایشگاه، فشارم به شدت پایین بود و کلی آدم قبل از من تو نوبت بودن. سرم رو تکیه دادم به دیوار و رفتم تو عالم فکرهای تخمی. بعد از یک ساعت شماره م رو اعلام کردن. فیش رو گرفتم که ببرم صندوق. دقیقا رو فیش نوشته بود که آزمایش های کذایی 40 هزار تومن می شه و من همچین پولی نداشتم. خب یه لحظه صحنه شد مثل اون فیلم هایی که طرف یه تیکه کاغذ گرفته دستش و تو آزمایشگاه داره می زنه تو سرش که لابد ایدز داره یا از یه رابطه ی بی خودی حامله شده یا چی. همونجوری تو چشمام اشک جمع شد و دوست داشتم فریاد بزنم من نمی تونم الان اوضاع مو هندل کنم لطفا یه نایس گای بیاد منو بغل کنه! خب قطعا از کسی خبری نبود. کاغذ رو گذاشتم تو کیفم و از در درمانگاه اومدم بیرون. گوشه ی خیابون قدم می زدم، گریه کنان. عینک آفتابی م رو که زدم نمی شد فهمید دارم گریه می کنم.

دارم می رم

ما یک زمانی بحث می کردیم، یک زمانی 17 ساله بودیم، می نوشتیم، برای مجله ی جوانان می نوشتیم، یک روزهایی بحث این بود که اگر مجلس فلان قانون را تصویب کند چی به سر ما و اطرافیانمان می آید؟ یک روزهایی می خواندیم و حرف می زدیم و شک می کردیم. آقای عزیز، شما امروز آمده ای به من می گویی "تو زیادی عقبی چون هر چی بهت می گن باورت می شه؟ و سر 24 سالگی به من می گویی: "قوانین ایران مردسالارانه نیست و من نباید با این قطعیت حرف بزنم؟"

آخه آقا جان! من زخم خورده ی این جامعه ام، تو این جامعه بهم تجاوز شده، اینجا بدترین توهین ها بهم شده، بدترین سرخوردگی ها رو تجربه کردم برای تغییر وضع سالها با تمام وجود تلاش کردم... چطور می شود نتایج ش مثل روز برایم روشن نباشد؟ اصلا این بحث ها مال امروز نیست. زیادی کهنه اس. پرونده ی این بحث ها خیلی وقته بسته شده و روی جلدش نوشتن: تعلیقی!

ما بدبختانه آدمایی شدیم که دیگه نمی تونیم بحث کنیم. دیگه نمی تونیم به نظر طرف مقابل احترام بذاریم، ما نمی تونیم بپذیریم که مردم دارن آزاد فکر می کنن. ما خیلی درگیرتر این حرف هاییم. ما اینقدر تو کثافت فرو رفتیم که دیگه فکر می کنیم آب مرداب هم تمیزه. من اینجا رو ترک می کنم چون ایت دازنت ورک دیگه. اینجا رو ترک می کنم چون دیگه این بحث کثافت ِ "قوانین مردسالار ازدواج؛ دلایل، اثرات و آسیب ها" رو با یک هم وطن تکرار نکنم. ما دیگه زیادی مبتذل شدیم، زیادی دم دستی شدیم، زیادی درجا می زنیم. من احتیاج دارم که اوج بگیرم.من اینجا رو ترک می کنم.

عاشق این لحظات عرفانی بعد از خوردن قرص خوابم. نشستی داری صفحای وب ُ بالا پایین می ری که یهو مست خواب می شی، همه ی فکرا رو می ذاری کنار و لپ تاپو خاموش می کنی و می خزی زیر پتو و لازم نیست بگی وای! بازم باید برای خوابیدن امشب تلاش کنم.

یک روزهایی شده این روزها، هی جمع می شویم عکس می گیرم از هم. هی خاطره می سازیم. هی میز طعم و مزه می چینیم و عرق می خوریم. هی مست می افتیم یک گوشه حرف می زنیم. هی تا صبح نمی خوابیم. روزهای معمولی ای هستند ولی نمی دانم چرا میل داریم با این سرعت از هر ساعت ش خاطره ای ثبت کنیم.

شیرازی ها می گن سینما بینا شیرازیه.شرط بندی می کنن با هم. مازندرانی ها می گن سیما بینا مازندرانیه.کردهای شمال خراسان می گن کرده. من نمی گم نیستم. من می گم آره. من متعلق به همه ی این فرهنگ هایی هستم که رو موسیقی شون کار کردم و حتی فرصت نشده کار نکردم.
سینما بینا، مستند بی بی سی

یک معجزه وسط خیابونای تنگ ساری

یک روز دم عید که از همه چیز ساری خسته ای و داری از سر بی حوصلگی و دل مردگی پاساژهای شلوغ را بالا پایین می کنی، اتفاقی چشم ت می افته به یک مغازه ی کوچولو زیر راه پله های پاساژ آینه که وسایل طلا و جواهر می فروشه. می ری می بینی که کلی جعبه ی جواهرات داره که بسته بندی شده و کارش عمده فروشیه اساسا. بعد می ری جلو سرتو می چسبونی به ویترین. فروشنده که یه پیرمرد خیلی خیلی مهربونه میاد بیرون می گه از کدوماش دوست داری بیا بهت بدم. بعد تو کلا شاد و خوشحال کلی از اینا انتخاب می کنی


بعد آقاهه می گه بیا اینو بردار که بزرگ تره ، می گی نه می خوام رنگ هاش تکراری نشه. بعد می خنده می گه آها فمیدم. ینی شبیه عروسی می خوای رنگی رنگی بشه :)

ساعت 3 نیمه شب است و من باز هم نمی توانم بخوام. اگر بابا مامان وسط هال خانه نخوابیده بودند، حتما می رفتم دستشویی بعد پودر شکلات داغ را می ریختم توی آب جوش و چیز کیک را از یخچال در می آوردم و دوتائی می گذاشتم شان روی میز کوچک اتاقم. بعد کیسه آب گرم را پر از آب جوش می کردم و می گذاشتم روی پشت و گردن م. ولی چون همه ی این کارا سرو صدا ایجاد می کند و به نور کافی و اعصاب سر جا احتیاج دارد، نمی توانم انجام شان دهم. به جایش توی تاریکی کتاب "ویران می آیی" سناپور را پیدا کردم و زیر نور چراغ مطالعه شروع کردم به خواندن. می دانید چند وقت است که کتاب نمی خوانم؟ یک زمان هایی نویسنده ها را می شناختم و هر هفته بودجه عظیمی به کتاب خریدن اختصاص می دادم. اما در چند سال اخیر تنها چند برگ کتاب ادبیات ورق زده ام. فکر می کنم حالا زندگی بهتری دارم از آن موقع ها. حالا توی بطن زندگی هستم و اتفاق ها را به جای آن که از جنس ورق های کاغذ لمس کنم، از جنس خودشان، هر چه که
هستند لطیف، زخمت یا معمولی لمس می کنم.

کتاب ویران می آیی را گذاشتم زمین و لپ تاپ را روشن کردم. در این زمانه هیچ چیز به اندازه ی وبلاگ نویسی درد را کم نمی کند. پریشب در مهمانی دوستی، سخت رقصیده ام و نوشیده ام و حالا بدنم درد می کند. عضلاتم گرفته است و اسپاسم دارد. با حمام آب گرم امروز هم بهتر نشده ام. رفته بودم که خوب تر شوم و بی خیال تر شوم و مست گوشه ی مبل بیفتم و به هر جوک بی مزه ای بخندم. همینطور هم شد، ولی ته مانده ش ماند برای این شب ها که خوب نیستم و نمی توانم توی تخت راحت ام بخوابم و کاملا آگاهم به اتفاق هایی که دارند می افتند.

باز یادم افتاد که دو سال پیش چقدر ساده عاشق بودم و چقدر حال خوبی داشتم. حالا دیگر اینقدر ساده خوب بودن، جوابگو نیست. آدم های اطرافم زورگو و سخت گیر شده اند، خودم از آنها بدتر. هر کسی وارد حریم خصوصی م می شود پس ش می زنم بعد هم با پتانسیل عجیب و غریبی به یکی از روابط م گند می زنم تا جبران گند کاری دیگران شود! بعد به هر کلکی می خواهم فرار کنم از این وضع، باز داستان جدیدی پیش می آد که خرم را می گیرد.بعد یک چیزی می شود تو مایه های دست و پا زدن های ناشیانه در مسابقه ی شنای حرفه ای.

هیچ باورم نمی شود که سر چند جمله ی احمقانه دیشب این طوری زار زده باشم و با آدم های غیر مهم زندگی ام این طور جدی درگیر شده باشم و روابطم به یک سمت بد اعصاب خوردکنی سوق داده شده باشد. به این می گویند در رفتن کنترل از دست آدم. و به حال من می گویند درماندگی بعد از در رفتن کنترل از دست همان آدم.

فردا صبح باید آدم دیگری شده باشم. شب به خیر

قرار را گذاشته بودیم سر ظهر. اما زنگ زد برنامه را عوض کرد و همین طور عقب انداخت تا شد 6 عصر. توی سرما توی صف طولانی ایستادم و توی ترافیک نکبت نشستم، وقتی که رسیدم عصبانی و گنددماغ بودم. اساسا آمده بودم بگویم نمی توانم توی رخت خواب با کسی باشم که عاشق ش نیستم.وقتی به خانه ش رسیدم اتفاق ها یکی پس از دیگری افتاد. تمیز کردن خانه به خاطر من. هدیه دادن، محبت کلامی و آغوشی. صبح خودم را درحالی پیدا کردم که اشک ریزان در آغوشش بودم. ظهر احساس کنده شدن یک وجود از سینه و دور گردنم داشتم. بعدازظهر همان قدر ناامید، همان قدر درمانده و همان قدر خسته بودم که یک انسان از معشوق ش جدا می شود.

دیده اید وقتی آدم یک دروغی می گوید بعد خودش باورش می شود؟ بعد با همان باور می رود به قهقهرا ؟! آدم وقتی با خودش دچار سوتفاهم می شود خیلی سخت ش است که منطقی باشد. اصلا آدم دقیقا می شود یکی از همان ها که از بیرون بهش نگاه می کنند. بعد با دوستان ش که حرف می زند بیشتر از باورش مطمئن می شود. خیلی از چیزهایی که ما در مورد مردم می دانیم همینطوری اند. اگر بخواهید فکر کنید خیلی از پدیده ها توی جهان هم همینطور اند. منظورم این است که دچار سوتفاهم اند.می توان از روابط بین آدمها فکر کرد تا پدیده های علمی. همه ش چند رگه سوتفاهم با خودش مخلوط دارد که در ظاهر خوش رنگ و زرق و برق دارشان گم اند.

وبلاگ یک همچون جایی ست که آدم با خودش خلوت می کند. در واقع، همان جای پارک کنار اتوبان شلوغ است. می توانی یک ترمز کوتاه بزنی ، گوشه ی دنج بنشینی و دروغ هایی که به خودت گفته ای یادآوری کنی.

the best valentine ever!

هر بار اومدم اینجا بنویسم دیدم حس و کلمه جور نمی شن. دکمه ضربدر رو زدم، رفتم پی زندگی ام. الان می بینم یک بخش مهم از زندگی م تایپ نشده مونده. بعدا که میام حیفه این روزا ننوشته مونده باشن. امتحانای طولانی م تموم شده و از این ایشی درس و مشق در اومدم کلا ولی خب کی می دونه که چقدر خوب بود و چقدر حس مفید بودن و یه کار مهمی کردن داشتم. شب که می اومدم سرم رو می چسبوندم به بالش و می رفتم یه دنیای دیگه. همه قرصها رو کنار گذاشتم و یه حس لذت بخش فارغ شدگی ای دارم. شاید تو عاشقی بازی حتی. خیلی وقته که عاشق نیستم و دوست دارم همینجوری فارغ بمونم و هر کی میاد منو از این حس دربیاره، سخت باهاش مبارزه می کنم.گاهی فکر می کنم که حوصله عاشق شدن ندارم و همینه که هست، خیلی هم خوبه اصلا کون لق عشق، چرت بعدازظهر را عشق است. گاهی خودمو دعوا می کنم بابت روابط عجیب م با پسرا. می بینم که دارم شر درست می کنم با دستهای خودم بی خود و بی جهت. گاهی با خودم می گم شاید قابلیت عاشقی رو از دست دادم و هیچ وقت دیگه حوصله شو پیدا نکنم ؟ (نشونه های بزرگ شدنه گمونم ).
کلاسهای آیلتس هم تموم شده و من موندم و این همه کتاب و جزوه. اکثر موقع ها مطمئنم که باید گذاشت و رفت که آخه کیه که کون ایران موندن داشته باشه؟ ما فلسفه ی زندگی مون خیلی ساده تر از این حرفاس که مبارزه کنیم و زندان بریم و جون بر کف و این حرفا از حق مون دفاع کنیم. ما می خواهیم یه گوشه دنیا واسه خودمون باشیم و مینی ژوب بپوشیم و چه می فهمیم که کار درست و به صلاح جامعه و مردم و فیلان چیه تو این اوضاع قاراش میش؟ گاهی موقع ها هم فکر می کنم که نکنه بهتره بتمرگیم سرجامون؟ نکنه پشیمون شیم از انتخاب سخت و جانفرسای مهاجرت به یک کشور دیگه؟
معلم کلاس اسپیکینگ ام همیشه نظرش در مورد من این بود که زیادی بی حس و شَل و پَل حرف می زنیم. بد شانسی، خوردیم به دوره ی کم حرفی ِ زندگی مون. ینی در مورد چیزی نظری ندارم. یا حال ندارم نظر بدم. نظرم اینه که خب طبعا هر کی هر جور راحته همونجوری براش درسته. ولی خب جواب که باید خیلی بیشتر از یه جمله باشه. تازه کلی افعال مثبت یاد گرفتم و دارای یک سری نظرات تازه ی کلیشه ای شدم. توی کلاس زبان زیادی از صفت، قید و افعال مثبت استفاده کردم. گاهی احساس می کنم همه چیز تغییر کرده و ما آدم های خوشحالی شدیم.بعد دوباره دو تا از اون ضد حال های بد نصیبم می شه و یادم میاد این چه عن دونیه ایه دیگه که ما توش زندگی می کنیم.
انگاری باز رسیدم به دوره ای که آدم با خودش چی درسته، چی غلطه می کنه و شب ها بی خوابه و روزها برای فرد نامعلومی در جهان دل تنگه. آخرین روزی که تو اون دانشگاه گه بودم، کلید در اتاق سمینار گم شده بود. با سه نفر چک و چونه کردم و دو تا کمد رو به تنهای گشتم تا پیدا شد، بعد با استاد الدنگ سروکله زدم ، بعد برای پیدا کردن ریموت کلاس چند طبقه رو دویدم بعد رفتم محکم کوبیدم به در اتاق آقای "لپ تاپ به ویدیو پروژکتور وصل کن" ، بنده خدا فکر کرد زلزله ای چیزی اومده ، گفتم بیا اتاق 217 یه خانواده ای رو از نگرانی نجات بده. بعد تا آسانسور تعقیب ش کردم که تو راه نپیچونه حتی! نمی گم که دلم برا این گه بازی ها تنگ می شه نه، احساس می کنم مثل یه خانواده بودیم تو اون کلاسه. همه هوای همدیگرو داشتن و یه جوری حرف می زدن که بیا قدر این کلبه ی درویشی رو بدونیم تا بلای جدیدی سرمون نیومده. من کلید در اتاق سمینارو پیدا می کردم حسی داشت که انگار بیاین عزیزانم براتون نون و آب پیدا کردم!
نمی دونم. فکر کنم به زودی همه به قهقرا بریم. فقط دوست دارم هر کجا رفتم از این چی درسته چه غلطه رها باشم. دوست دارم که وقت داشته باشم و یک مغز راحت و رها و فارغ، که بشینه کارای جدید کنه و چیزای جدید یاد بگیره.

ما در اتاق کوچکی دور هم نشسته ایم، استادمان شغل عجیبی دارد. او یک ( IELTS examiner) است. از امثال ماها امتحان اسپیکینگ می گیرد تا مردم کشورش یکی یکی تخلیه شوند. اصلا لازم است یکی از آن دوربین های فیلم برداری را بردارند بیاورند سر کلاس ما. ما راجع به چیزهایی حرف می زنیم که می تواند سوژه ی یک فیلم باشد. استادمان می گوید وقتی جلوی مصاحبه گر آیلتس هستید لبخند روی لب تان را فراموش نکنید، قیافه تان این طوری غمگین و خسته نباشد، لازم است یک لباس خوب بپوشید، او نمی خواهد یک دارک گوست (Dark ghost) ببیند! لازم است مثبت فکر کنید، اینقدر جواب منفی ندهید، وقتی ازتان سئوال می کنند زندگی در تهران چه طور است نمی گویید آلودگی هوا چشم مان را می سوزاند یا هر روز در ترافیک و مترو کلافه می شویم ، می گویید تهران پارک های بزرگ و زیبایی دارد، هر ماه ده ها فستیوال در آن برگزار می شود و سیستم حمل و نقل شهری جالب توجه ای دارد.
ما، شبح های سیاه ِ خسته ِ غمگین ِ چسناله کن در اتاقی کوچک نشسته ایم و خیره به حرفهایش گوش می دهیم. هر سئوالی ازمان می پرسد، می گوییم شرایط اجتماعی بد است، کار نیست، آزادی نیست و این چیزها. استادمان به جای همه ی اینها عبارات مثبت پای تخته می نویسد. ما داریم یاد می گیریم که به خودمان از بالا نگاه کنیم. داریم یاد می گیریم خودمان را از "مردم ایران" جدا کنیم. داریم یاد می گیریم مانتو و مقنعه مشکی – که با فرهنگ حاضرمان عجین شده است را از تنمان در بیاوریم.شونزده جلسه شاید زمان کافی ای باشد برای اینکه باور کنیم ما دیگر یکی از آن مردمان بیرون از پنجره ی اتاق نیستیم.

من دیگر با تنهایی خودم غریبه نیستم. افسرده نمی شوم، غر نمی زنم، چس ناله نمی نویسم. دوست می داشتم سه روز تعطیلات بسیار بسیار بد، دلگیرکننده و مزخرف اخیر را با دوستانم می گذراندم، ولی همگی سرشان گرم بود.
تعطیلات کذایی گذشت و من در خانه ام از تمام لحظه هایش لذت بردم. مکمل های غذایی که کنار گذاشته بودم دوباره شروع کردم. با مستند بی بی سی که با نزدیک شدن بهش حالم گرفته می شد، دوست شدم و از 8 دی وی دی ، 5 تایش را دیدم. کف اتاق م را شستم و تمام لباسهایم را جابه جا کردم. جلوی آینه ایستادم خودم را وارسی کردم. قفسه های فروشگاه را در نوردیدم و غذاهای باب دل پختم. تصمیم گرفتم ورزش کنم و کمتر برای خودم فلسفه ببافم.سکوت و آرامش قدرت خارق العاده ای به من می دهد.

رودخانه ی پر حرارت و سحرآمیز پس از تقلاهای نالان ِ کشف این تن ِ رمزآلود

فکر کنم که دوباره باید برگردیم به وبلاگ نویسی. عصر جمعه ی مزخرفی ست و هر کاری اش می کنی قابل تحمل نمی شود. دانشگاه رفتنم دارد تمام می شود به همین زودی. همکلاسی هایم را خیلی دوست داشتم. با وجود تمام اختلافات سنی و اعتقادی آدم های جالبی بودند. یعنی هر کدام یک ویژگی خاصی دارند که بعدا دلم واقعا برایشان تنگ می شود. توی درسها حسابی جا افتاده ام و لذت می برم ازشان. فعلا آدمی شده ام که فقط به بیولوژی ایمان دارم. یعنی حوصله ی هیچ استدلال دیگری را جز "طبیعی بودن" ندارم. اصلا دیدگاه م به همه چیز این طوری است که "حالا ببینیم طبیعت ماجرا چه می گوید".
فکر می کنم که من واقعا در وضعیت خوبی به سر می برم. یعنی بیشتر مواقع سرحال و پر انرژی هستم. اتاق و میز آرایشم پر از رنگ و بوست. با آدمهای اطرافم رابطه ی معمولی آرامی دارم. به فکر شیطنت هایم هستم. به فکر ریسک کردن هایم هستم. دوست دارم آدمهای جدید را امتحان کنم. یک عادت خوبی دارم و آن هم این است که زود ویرم می گیرد چیزهای جدید را امتحان کنم. با پسری بخوابم که عاشقش نیستم. از داروخانه کاندوم بخرم. از خودم عکس اروتیک بگیرم. دوست دارم تجربه کنم و انرژی فوق العاده زیادی برایش دارم.
هر روز به خودم یادآوری می کنم که باید زبانم را قوی کنم. رفتم کلی کتاب خریدم. کلی برنامه ریزی کردم. دوره ی کلاسهای آیلتس هم دارد تمام می شود. استاد لیسینگ ام خیلی من را دوست داشت و یکبار دیگر به انگلیسی خواندن مشتاقم کرد. بهمان گفته اند که مجله بخوانیم و مستند ببینیم. مجله تایمز و ریدر دایجست و چند تای دیگر را گذاشته ام توی کیفم هر وقت که بیکار بودم نگاهشان کنم. امروز هم خودم را مجبور کردم مستند بی بی سی ببینیم. می دانید، من دیگر نه از سیاست هیچی می فهمم نه از مسائل اجتماعی. هیچ علاقه ای هم ندارم بهشان. استادم چپ و راست می زند توی سرمان که شما اطلاعات عمومی تان هیچ است. شما می دانید نیروهای ناتو دارند چه غلطی می کنند؟ یا لیدی گاگا چه کسی است؟ برای امتحان آیلتس این اطلاعات هم لازم است. حالا من خودم را مجبور کرده ام که از این چیزها بخوانم ولی فقط بی حوصله ام می کند یا خوابم می برد. استاد عزیز! کاش می فهمیدی که "بی تفاوتی مطلق" یعنی چه. کاش می فهمیدی آدمی که دیگر ککش نمی گزد توی مملکت ش هر روز به وقیحانه ترین و وحشتیانه ترین شکل ممکن خون بریزند، تجاوز کنند، دزدی کنند، آدمی که به مرحله ی ندیدن و نشنیدن مطلق رسیده است چه می فهمد نیروهای ناتو چه کوفتی هستند.
می دانید، بیولوژی می گوید که وقتی مبارزه ای ارزشش را ندارد، مهاجرت تنها راه ممکن است. حتی اگر بچه هایت را جا بگذاری و بروی به دنبال حفظ بقا. متاسفانه طبیعت ماجرا همیشه قشنگ ترین و ایده آل ترین شکل ممکن نیست و می تواند بی رحمانه تر از این حرفها باشد.