شما ورود ممنوع می ری انتظار نداری جریمه ت کنن؟

تو این باشگاهه که جدیدا می رم همه ی ورزشکارا خانوم های خانه دار سن و سال دار و چاق ان که دارن درباره ی قیمت شیر و مرغ و زمین های شمال صحبت می کنن. من اون موجود نحیف و کوچیکه ام که یه گوشه تیکه داده ، داره با بند کفشش ور می ره.امروز که داشتم با بندی لباسی جورابی خودمو سرگرم می کردم، خانومه گفت دیدی قیمت ها چقدر زیاد شده؟ مردمم هیچی نمی گن. مربی ورزشه گفت چی بگن؟ خانومه جواب داد: بابام می گه زمان شاه بلیط اتوبوس که گرون می شد مردم می ریختن اتوبوس ها رو آتیش می زدن. الان همه ساکتن. مربیه گفت : شاه به حرف مردم گوش می کرد، اینا همونایی ان که زمان انقلاب بچه های خودش رو اعدام می کردن میخوای به غریبه ها رحم کنن؟ بعد گفت: این انتخاب اشتباهیه که مادر پدرای ما کردن، اینم تقاص ش. شما ورود ممنوع می ری انتظار نداری جریمه ت کنن؟می گی ببخشید حواسم نبود اشتباهی رفتم؟

غروب جمعه ای که شما وسط یک مشت آشغال و ظرف های کثیف و خونه ی بهم ریخته و هدیه ی دوستان نشستی، بهترین کار ممکن وبلاگ نوشتن است. دیروز جشن تولدم بود و امشب 25 سالم می شه. این تولد گرفتنه مصیبت های زیادی داشت مثل مشکلات خانوادگی، مالی، عاطفی و این چیزا. شاد بودن تو خانواده ما جایگاه مشخصی نداره و اساسا معتقدن  همین که زنده باشیم و نفس بکشیم و از غصه دق نکنیم کفایت می کنه. خب طبعا من یک ساختارشکن هستم و نمی ذارم اوضاع اینجوری بمونه. بنابراین تمام غرغرهای موجود رو تحمل کردم و کار خودم رو کردم. اساسا تدارک یه مهمونی کار سختیه. مخصوصا اینکه مدیربرنامه و خرکار بیشتر چیزها خودت باشی. شمع 21 و 22 و 23 سالگی م رو یه گوشه ای بی سروصدا فوت کردم ولی نمی ذارم از این به بعد در بیست و چندسالگی م به بهانه ی تولدم خوشحال نباشم، دوستام رو دور هم جمع نکنم و قر ندم و آهنگ تولدت مبارک نذارم و از سرخوشی فریاد نزنم. الان هم از خودم راضی ام و توی کاغذ کادوهای رنگی دارم تمدید روحیه می کنم و از اینکه وسط ماه جهنمی مرداد و رمضون به دنیا اومدم اخمام تو هم نیس:)

دنیای کوچک خوشحال ِ تو

به گمانم اکثر آدم یک همچین کسی را در زندگی شان دارند. یک دوست پنهانی که از نظر باقی دوستان و آشنایان دور است. این جور رابطه ها معمولا از یک روزنه ی کوچک جوانه می زنند. ابتدا جدی نمی گیری و یک گوشه ای از زندگی ات می گذاری ش. بعدها هرچه سرخورده تر ،غمگین تر، بازنده تر شوی  بیشتر به سراغ ش می روی. نگه ش می داری برای شب های تنها و خالی. یک روز می بینی که به اندازه ی یک دنیا با هم حرف زده اید و چیزی نیست که در مورد همدیگر ندانید. یک روز در دنیای خودت  تصمیم می گیری بازی اش دهی.  استدلال ت این است که همه چیز بین خودم و دنیای خودم است پس کسی آسیبی نمی بیند. یک روز بالاخره می بینی اش. مدتی بعد بدن ش را می خواهی. چند سال بعد می بینی این آدم شده تخلیه چاه زندگی تو و تو در یک رابطه ی انگلی ای گیر کرده ای که مجبوری از همه قائم ش کنی. نه دوست داری ادامه بدهی نه می توانی تمام ش کنی. گاهی یک گوشه ای که نشسته ای دلت می گیرد به این حال که کاش آدمی در زندگی ات بود که دوست ش داشتی، کاش حداقل از این آدم متنفر نبودی. کاش می توانستی یک صبح سرحال به جای ولو شدن توی تخت، باهاش بروی کوه و به دوستان دیگرت نشان ش بدهی و خجالت نکشی. گاهی اما فکر می کنی روح تو برای جبران تمام خوب بودن ها، مهربان بودن ها و فداکار بودن ها به کمی پست و خودخواه بودن احتیاج دارد و این حقیقت حیوانی یک آدمیزاد است. 

حالا یک چند روزی ست که هر روز بغض داری، غول سیاه افسرده به سراغ ت آمده و تو پناهی جز او نداری. یک روز که توی اتوبان های تهران سرگردان می چرخی، سوار تاکسی خطی خانه اش می شوی. گوش هایت را با دست نگه می داری تا متوجه حرکت ماشین ها نشوی. سعی می کنی دوباره توی دنیای کوچک خوشحال ت غوطه ور شوی که یک مانعی نمی گذارد. دوباره سعی می کنی نشوی و نبینی. به خانه اش که می رسی مطمئنی این آخرین بار است که در را برایت باز می کند. این آخرین بار است که توی این تخت ناله های لذت سر می دهی. این آخرین بار است که با این تناقض دست و پا گیر زندگی ت سروکله می زنی و این آخرین بار است که در آپارتمان را می بندی. یک روزی درست وسط تمام شلوغی های زندگی کاملا بی مقدمه تصمیم می گیری این بند را پاره کنی و برای همیشه از هرجایی که وجود دارد حذف ش کنی و یک جوری صحنه ی جرم را بچینی که انگار هیچ وقت همچین کسی وجود نداشته است.

این روزها تماما نشسته ام توی خانه مان. هر صبح راس ساعت 12 بیدار می شوم، بستنی چوبی می خورم، لپ تاپم را روشن می کنم، با گودر و فیس بوک ور می روم. تا اینکه تصمیم بگیرم بساط پایان نامه را باز کنم. راستش حسابی از درس خواندن متنفر شده ام، هیچ چیز حساب و کتاب ندارد و آدمها همکاری نمی کنند. فقط من نشسته ام اینجا صبح تا شب، تا این کار به درست ترین شکل ممکن تمام شود و کامنت بقیه این است که : بابا ولش کن! ماسمالی کن! . خب نمی دانند که واقعا مهم نیس آدم توی زندگی اش چه گهی دارد می خورد. دارد قله های علم را فتح می کند، هنری را پرورش می دهد، با آدم های غیرقابل شمارشی می خوابد یا هرچیز دیگر. مهم این است که یک چیزی دارد و علاف و بیکار و بی خودی نیست. نوشتن پایان نامه در حال حاضر آن چیز من است. دوست دارم راضی باشم از خودم و همه چیزش پرفکت باشد. 

البته من تازه دارم به خودم یاد می دهم پرفکت بودن چیز خوبی نیست. من آدمی ام که نمی توانم سریع برای کسی هدیه بخرم. باید کل بازارهای دنیا را زیر پا بذارم و به هزار تا فاکتور مسخره فکر می کنم تا یک چیز ساده پیدا کنم که معنای خاصی داشته باشد. دفعه ی آخر با دستانی لرزان و پیشانی عرق کرده راهروهای پاساژها را بالا پایین رفتم و با خودم دعوا کردم. اینقدر دعوا کردم که به خانه ی طرف دیر رسیدم و تمام صورتم خیس از عرق بود. ولی یک چیز معمولی هدیه خریدم و به خودم گفتم : دیدی درد نداشت؟! اما به گمانم خیلی هم موفق نبوده ام. گاهی دوباره رو می آورم که افکار پرفکت بودگی. اصلا خاصیت نابی در پرفکت بودگی هست که آدم را معتاد می کند. باید دوباره راهی برایش پیدا کنم.

دوباره افتاده ام به سریال بینی و این نشانه ی خوبی است. توی اتاقم که هستم، از زندگی راضی ام. البته پرده های قرمز واقعا ایده ی مزخرفی بود که برای اتاقم پیاده کردم. رنگ قرمز همیشه احساسات تند آدم  را برمی انگیزد. یا باید از خوشحالی بال در بیاورم، یا از عصبانیت ابروهایم توی هم گره بخورد، یا هات باشم. اساسا توی اتاقم آرام نمی گیرم. مگر اینکه با سریال یا قرص خودم را بخوابانم.

سه تا از خوبی های توی خانه بودن همیشگی این است که هیچ پولی خرج نمی کنی ( زندگی واقعا پرخرج شده با این وضع دلار و این حرفها ) ، استراحت مطلق داری و تا خسته شدی می پری توی تخت ات و اینکه می توانی بیشترین کارایی و تمرکز برای پایان نامه را داشته باشی. و تنها بدی اش این است که بهش معتاد می شوی و بعد از 4 روز ، دیگر میلی برای بیرون رفتن نداری و حتی خورشید چشم ت را اذیت می کند.

همیشه فکر می کنم وبلاگ جای اعتراف کردن است. اگرچه تو تمام روزها به خودت و دیگران بگویی رابطه مان تمام شده است. دوست معمولی هستیم. این فرمول برای ما جواب می دهد. اگرچه می دانی می دهد. اگرچه می دانی توانسته ای. اگرچه می دانی قوی بوده ای. فراموش کردی. به عقلت اعتماد کرده ای. اگرچه اگرچه اگرچه. یک شب هم مثل امشب می شینی توی اتاق، عکسهایش را نگاه می کنی و عر می زنی که چرا دیگر نیست. یک شبی هم می شینی رو تخت ات و به موبایلت خیره می شوی و اشک از چشمانت سرازیر می شود که چرا خاطرات نبودن هایش دارد دوباره اذیتت می کند.

و اما دومین بدی تماما توی خانه بودن : داشتن وقت کافی و ذهن خالی برای فکر کردن به تمام چیزهای ممنوع، آزار دهنده یا دردناک. در این مواقع فرد باید یک هفت تیر بگیر روی مغزش و بگوید : خفه می شی یا سریال روشن کنم ؟!

از تمام خاطرات مزخرف، افتضاح، شاد و الکی خوش قضیه تنها برام مهمه که تو یه روز بکر و عالی که هوا خوب بود و آسمان روشن تر بود، از فراز یک پارک تو سعادت آباد، به کل تهران خیره شده بودیم .

بعدا نوشت: کسی که به تصمیم های من احترام نمی گذارد، خدافس. همین یک کلمه، حرف بیشتری ندارم.

Hello, my name is crap bag

اون قسمت فرندز که فیبی متوجه می شه همه می تونن اسم شون رو به هرچی دلشون خواست تغییر بدن. بعد می ره اسم ش رو عوض می کنه به پرنسس کانسوئلا! وقتی به شوهرش می گه اونم می گه چه جالب پس منم اسممو می ذارم Crap bag ! بعد هر دو یه سری لبخند به هم تحویل می دن که چه باحال چه بامزه چه فان. بعد توی راه یه آشنا می بینن. فیبی می ره شوهرش رو معرفی کنه می گه : ام ام این شوهرمه. شوهره می گه چرا اسممو بهش نمی گی؟ فیبی مجبور می شه با خجالت و اینا بگه این شوهرمه Crap bag!

خواستم بگم در حال حاضر درگیر یه همچین سیچویشنی هستیم.

باتشکر

تو این هفته ایندفعه بار دومی یه که شب نمی خوابم و صبح زود بیدار می شم. صبح احساس می کردم دیگه هیچ انرژی ای ندارم و مغزم برای انجام کارها هوشیار نیست. شکر ریختم تو لیوان چایی ای که دم نکشیده بود و کی می دونه من از چایی خام چقدر متنفرم. رو میز فقط بسته های شکلاتی دیده می شد که دائی م از آلمان سوغاتی آورده. من از هر شکلاتی که به هر نحوی از توش بوی الکل میاد، حالم به هم می خوره دیگه.بنابراین بهشون نزدیک هم نشدم. لباس تنم کردم ، ضدآفتاب زدم و از خونه اومدم بیرون. چند وقته- ینی 2 ماهه – که دیگه پریود نمی شم. من که مشکلی نداشتم ولی همش دوستام بهم می گفتن باید برم دکتر وگرنه یک اتفاق بدی می افته برام. سوار اتوبوس شدم و با خودم فکر کردم اگه ازم پرسید سکس داشتم یا نه می گم نه. چون آزمایش حاملگی می نویسه لابد و بی بی چک هم قبول نداره، قراره پول الکی بدم و تو دفترچه م بنویسن:تست حاملگی؟! نو وی! وارد درمانگاه که شدم با خودم گفتم می گم سکس داشتم ولی اینترکورس نه! آره سکس بدون اینترکورس. همینه. ولی بهرحال اون که این چیزا حالیش نیست، قطعا برمی داره آزمایش حاملگی می نویسه باز. یه بار بیام آزمایش بدم، یه بار نتیجه شو بگیرم، یه بار بیام نشون بدم، می گه حامله نیستی دوباره آزمایش می نویسه، دوباره باید بیام جواب اونا رو بگیرم و یه بار دیگه باید بیام نشون ش بدم. اوووه، من قطعا نمی تونم وارد این همه دنگ و فنگ بشم.تو اتاق انتظار دکتر با دو تا خانوم آشنا شدم، یکی شون داشت از استرس معاینه شدن توسط دکتر زنان می مرد! سن ش البته 2 برابر من بود ولی سعی کردم بهش دلداری بدم. یکی دیگه شون می گفت یه دختر دانشجوی دم بخت داره، داشت از استرس اینکه الان حامله باشه و بعد بچه ش با نوه اش همسن بشن می مرد! 3 تا آدم فوق العاده عصبی رو فرض کنید که نشستن تو یه سالن کوچیک. به خودم گفتم اگر به دکتر دروغ بگم، ینی بهش اعتماد نکردم و این خیلی بده. با خودم گفتم خب ربط این موضوع به ازدواج کردن خیلی وقته احمقانه شده و دکتر موردنظر حتما یه درکی داره، من می گم حقیقت رو، اصلا هر چی شد، شد. نوبت م که شد، در اتاق رو که باز کرد، یه خانم میانسالی به عنوان دکتر پشت میز نشسته بود و یک خانم میانسال تری به عنوان دستیار کنار در ایستاده بود. یهو فریک اوت شدم و با خودم گفتم خب نمی گم. مگه دیوونه شدی؟ اصلا کلی پولش می شه این آزمایش. رفتم نشستم و گفتم مشکل چیه، اول پرسید: دختری؟! منم گفتم بله! خداشاهده که اصلا حواسم نبود این همون سئوال کذاییه! بعد گفت ازدواج نکردی گفتم نه! بعد شروع کرد به معاینه کردن زیر گردن و پستون و شکم و چند تا آزمایش و سونوگرافی نوشت. از در که بیرون اومدم احساس وحشتناکی داشتم.کاش یه آدم نایسی باهام بود. از اون اوری تینگ ایز گانا بی اوکی ِ راس دلم می خواست. با خودم گفتم الان می رم این آزمایش ها رو می دم و بعد نتایج ش رو می برم برای دکتر زنان دیگه ( که خیلی مهربون و باشعوره و امروز به علت گرون بودن ویزیت ش نرفتم اونجا ) حتی بهش می گم به دکتر دروغ گفتم. احتیاج داشتم به یکی بگم من دروغ گفتم و بگم چرا و بگم که نمی تونم این وضعو تحمل کنم و بگم چرا و چطور همه چیز اینقدر پیچیده شده. خب سر صبح تو فون بوک ت داری چه غلطی می کنی جز وقت تلف کردن؟! رفتم تو نوبت آزمایشگاه، فشارم به شدت پایین بود و کلی آدم قبل از من تو نوبت بودن. سرم رو تکیه دادم به دیوار و رفتم تو عالم فکرهای تخمی. بعد از یک ساعت شماره م رو اعلام کردن. فیش رو گرفتم که ببرم صندوق. دقیقا رو فیش نوشته بود که آزمایش های کذایی 40 هزار تومن می شه و من همچین پولی نداشتم. خب یه لحظه صحنه شد مثل اون فیلم هایی که طرف یه تیکه کاغذ گرفته دستش و تو آزمایشگاه داره می زنه تو سرش که لابد ایدز داره یا از یه رابطه ی بی خودی حامله شده یا چی. همونجوری تو چشمام اشک جمع شد و دوست داشتم فریاد بزنم من نمی تونم الان اوضاع مو هندل کنم لطفا یه نایس گای بیاد منو بغل کنه! خب قطعا از کسی خبری نبود. کاغذ رو گذاشتم تو کیفم و از در درمانگاه اومدم بیرون. گوشه ی خیابون قدم می زدم، گریه کنان. عینک آفتابی م رو که زدم نمی شد فهمید دارم گریه می کنم.

دارم می رم

ما یک زمانی بحث می کردیم، یک زمانی 17 ساله بودیم، می نوشتیم، برای مجله ی جوانان می نوشتیم، یک روزهایی بحث این بود که اگر مجلس فلان قانون را تصویب کند چی به سر ما و اطرافیانمان می آید؟ یک روزهایی می خواندیم و حرف می زدیم و شک می کردیم. آقای عزیز، شما امروز آمده ای به من می گویی "تو زیادی عقبی چون هر چی بهت می گن باورت می شه؟ و سر 24 سالگی به من می گویی: "قوانین ایران مردسالارانه نیست و من نباید با این قطعیت حرف بزنم؟"

آخه آقا جان! من زخم خورده ی این جامعه ام، تو این جامعه بهم تجاوز شده، اینجا بدترین توهین ها بهم شده، بدترین سرخوردگی ها رو تجربه کردم برای تغییر وضع سالها با تمام وجود تلاش کردم... چطور می شود نتایج ش مثل روز برایم روشن نباشد؟ اصلا این بحث ها مال امروز نیست. زیادی کهنه اس. پرونده ی این بحث ها خیلی وقته بسته شده و روی جلدش نوشتن: تعلیقی!

ما بدبختانه آدمایی شدیم که دیگه نمی تونیم بحث کنیم. دیگه نمی تونیم به نظر طرف مقابل احترام بذاریم، ما نمی تونیم بپذیریم که مردم دارن آزاد فکر می کنن. ما خیلی درگیرتر این حرف هاییم. ما اینقدر تو کثافت فرو رفتیم که دیگه فکر می کنیم آب مرداب هم تمیزه. من اینجا رو ترک می کنم چون ایت دازنت ورک دیگه. اینجا رو ترک می کنم چون دیگه این بحث کثافت ِ "قوانین مردسالار ازدواج؛ دلایل، اثرات و آسیب ها" رو با یک هم وطن تکرار نکنم. ما دیگه زیادی مبتذل شدیم، زیادی دم دستی شدیم، زیادی درجا می زنیم. من احتیاج دارم که اوج بگیرم.من اینجا رو ترک می کنم.

عاشق این لحظات عرفانی بعد از خوردن قرص خوابم. نشستی داری صفحای وب ُ بالا پایین می ری که یهو مست خواب می شی، همه ی فکرا رو می ذاری کنار و لپ تاپو خاموش می کنی و می خزی زیر پتو و لازم نیست بگی وای! بازم باید برای خوابیدن امشب تلاش کنم.

یک روزهایی شده این روزها، هی جمع می شویم عکس می گیرم از هم. هی خاطره می سازیم. هی میز طعم و مزه می چینیم و عرق می خوریم. هی مست می افتیم یک گوشه حرف می زنیم. هی تا صبح نمی خوابیم. روزهای معمولی ای هستند ولی نمی دانم چرا میل داریم با این سرعت از هر ساعت ش خاطره ای ثبت کنیم.

شیرازی ها می گن سینما بینا شیرازیه.شرط بندی می کنن با هم. مازندرانی ها می گن سیما بینا مازندرانیه.کردهای شمال خراسان می گن کرده. من نمی گم نیستم. من می گم آره. من متعلق به همه ی این فرهنگ هایی هستم که رو موسیقی شون کار کردم و حتی فرصت نشده کار نکردم.
سینما بینا، مستند بی بی سی

یک معجزه وسط خیابونای تنگ ساری

یک روز دم عید که از همه چیز ساری خسته ای و داری از سر بی حوصلگی و دل مردگی پاساژهای شلوغ را بالا پایین می کنی، اتفاقی چشم ت می افته به یک مغازه ی کوچولو زیر راه پله های پاساژ آینه که وسایل طلا و جواهر می فروشه. می ری می بینی که کلی جعبه ی جواهرات داره که بسته بندی شده و کارش عمده فروشیه اساسا. بعد می ری جلو سرتو می چسبونی به ویترین. فروشنده که یه پیرمرد خیلی خیلی مهربونه میاد بیرون می گه از کدوماش دوست داری بیا بهت بدم. بعد تو کلا شاد و خوشحال کلی از اینا انتخاب می کنی


بعد آقاهه می گه بیا اینو بردار که بزرگ تره ، می گی نه می خوام رنگ هاش تکراری نشه. بعد می خنده می گه آها فمیدم. ینی شبیه عروسی می خوای رنگی رنگی بشه :)

ساعت 3 نیمه شب است و من باز هم نمی توانم بخوام. اگر بابا مامان وسط هال خانه نخوابیده بودند، حتما می رفتم دستشویی بعد پودر شکلات داغ را می ریختم توی آب جوش و چیز کیک را از یخچال در می آوردم و دوتائی می گذاشتم شان روی میز کوچک اتاقم. بعد کیسه آب گرم را پر از آب جوش می کردم و می گذاشتم روی پشت و گردن م. ولی چون همه ی این کارا سرو صدا ایجاد می کند و به نور کافی و اعصاب سر جا احتیاج دارد، نمی توانم انجام شان دهم. به جایش توی تاریکی کتاب "ویران می آیی" سناپور را پیدا کردم و زیر نور چراغ مطالعه شروع کردم به خواندن. می دانید چند وقت است که کتاب نمی خوانم؟ یک زمان هایی نویسنده ها را می شناختم و هر هفته بودجه عظیمی به کتاب خریدن اختصاص می دادم. اما در چند سال اخیر تنها چند برگ کتاب ادبیات ورق زده ام. فکر می کنم حالا زندگی بهتری دارم از آن موقع ها. حالا توی بطن زندگی هستم و اتفاق ها را به جای آن که از جنس ورق های کاغذ لمس کنم، از جنس خودشان، هر چه که
هستند لطیف، زخمت یا معمولی لمس می کنم.

کتاب ویران می آیی را گذاشتم زمین و لپ تاپ را روشن کردم. در این زمانه هیچ چیز به اندازه ی وبلاگ نویسی درد را کم نمی کند. پریشب در مهمانی دوستی، سخت رقصیده ام و نوشیده ام و حالا بدنم درد می کند. عضلاتم گرفته است و اسپاسم دارد. با حمام آب گرم امروز هم بهتر نشده ام. رفته بودم که خوب تر شوم و بی خیال تر شوم و مست گوشه ی مبل بیفتم و به هر جوک بی مزه ای بخندم. همینطور هم شد، ولی ته مانده ش ماند برای این شب ها که خوب نیستم و نمی توانم توی تخت راحت ام بخوابم و کاملا آگاهم به اتفاق هایی که دارند می افتند.

باز یادم افتاد که دو سال پیش چقدر ساده عاشق بودم و چقدر حال خوبی داشتم. حالا دیگر اینقدر ساده خوب بودن، جوابگو نیست. آدم های اطرافم زورگو و سخت گیر شده اند، خودم از آنها بدتر. هر کسی وارد حریم خصوصی م می شود پس ش می زنم بعد هم با پتانسیل عجیب و غریبی به یکی از روابط م گند می زنم تا جبران گند کاری دیگران شود! بعد به هر کلکی می خواهم فرار کنم از این وضع، باز داستان جدیدی پیش می آد که خرم را می گیرد.بعد یک چیزی می شود تو مایه های دست و پا زدن های ناشیانه در مسابقه ی شنای حرفه ای.

هیچ باورم نمی شود که سر چند جمله ی احمقانه دیشب این طوری زار زده باشم و با آدم های غیر مهم زندگی ام این طور جدی درگیر شده باشم و روابطم به یک سمت بد اعصاب خوردکنی سوق داده شده باشد. به این می گویند در رفتن کنترل از دست آدم. و به حال من می گویند درماندگی بعد از در رفتن کنترل از دست همان آدم.

فردا صبح باید آدم دیگری شده باشم. شب به خیر

قرار را گذاشته بودیم سر ظهر. اما زنگ زد برنامه را عوض کرد و همین طور عقب انداخت تا شد 6 عصر. توی سرما توی صف طولانی ایستادم و توی ترافیک نکبت نشستم، وقتی که رسیدم عصبانی و گنددماغ بودم. اساسا آمده بودم بگویم نمی توانم توی رخت خواب با کسی باشم که عاشق ش نیستم.وقتی به خانه ش رسیدم اتفاق ها یکی پس از دیگری افتاد. تمیز کردن خانه به خاطر من. هدیه دادن، محبت کلامی و آغوشی. صبح خودم را درحالی پیدا کردم که اشک ریزان در آغوشش بودم. ظهر احساس کنده شدن یک وجود از سینه و دور گردنم داشتم. بعدازظهر همان قدر ناامید، همان قدر درمانده و همان قدر خسته بودم که یک انسان از معشوق ش جدا می شود.

دیده اید وقتی آدم یک دروغی می گوید بعد خودش باورش می شود؟ بعد با همان باور می رود به قهقهرا ؟! آدم وقتی با خودش دچار سوتفاهم می شود خیلی سخت ش است که منطقی باشد. اصلا آدم دقیقا می شود یکی از همان ها که از بیرون بهش نگاه می کنند. بعد با دوستان ش که حرف می زند بیشتر از باورش مطمئن می شود. خیلی از چیزهایی که ما در مورد مردم می دانیم همینطوری اند. اگر بخواهید فکر کنید خیلی از پدیده ها توی جهان هم همینطور اند. منظورم این است که دچار سوتفاهم اند.می توان از روابط بین آدمها فکر کرد تا پدیده های علمی. همه ش چند رگه سوتفاهم با خودش مخلوط دارد که در ظاهر خوش رنگ و زرق و برق دارشان گم اند.

وبلاگ یک همچون جایی ست که آدم با خودش خلوت می کند. در واقع، همان جای پارک کنار اتوبان شلوغ است. می توانی یک ترمز کوتاه بزنی ، گوشه ی دنج بنشینی و دروغ هایی که به خودت گفته ای یادآوری کنی.

the best valentine ever!

هر بار اومدم اینجا بنویسم دیدم حس و کلمه جور نمی شن. دکمه ضربدر رو زدم، رفتم پی زندگی ام. الان می بینم یک بخش مهم از زندگی م تایپ نشده مونده. بعدا که میام حیفه این روزا ننوشته مونده باشن. امتحانای طولانی م تموم شده و از این ایشی درس و مشق در اومدم کلا ولی خب کی می دونه که چقدر خوب بود و چقدر حس مفید بودن و یه کار مهمی کردن داشتم. شب که می اومدم سرم رو می چسبوندم به بالش و می رفتم یه دنیای دیگه. همه قرصها رو کنار گذاشتم و یه حس لذت بخش فارغ شدگی ای دارم. شاید تو عاشقی بازی حتی. خیلی وقته که عاشق نیستم و دوست دارم همینجوری فارغ بمونم و هر کی میاد منو از این حس دربیاره، سخت باهاش مبارزه می کنم.گاهی فکر می کنم که حوصله عاشق شدن ندارم و همینه که هست، خیلی هم خوبه اصلا کون لق عشق، چرت بعدازظهر را عشق است. گاهی خودمو دعوا می کنم بابت روابط عجیب م با پسرا. می بینم که دارم شر درست می کنم با دستهای خودم بی خود و بی جهت. گاهی با خودم می گم شاید قابلیت عاشقی رو از دست دادم و هیچ وقت دیگه حوصله شو پیدا نکنم ؟ (نشونه های بزرگ شدنه گمونم ).
کلاسهای آیلتس هم تموم شده و من موندم و این همه کتاب و جزوه. اکثر موقع ها مطمئنم که باید گذاشت و رفت که آخه کیه که کون ایران موندن داشته باشه؟ ما فلسفه ی زندگی مون خیلی ساده تر از این حرفاس که مبارزه کنیم و زندان بریم و جون بر کف و این حرفا از حق مون دفاع کنیم. ما می خواهیم یه گوشه دنیا واسه خودمون باشیم و مینی ژوب بپوشیم و چه می فهمیم که کار درست و به صلاح جامعه و مردم و فیلان چیه تو این اوضاع قاراش میش؟ گاهی موقع ها هم فکر می کنم که نکنه بهتره بتمرگیم سرجامون؟ نکنه پشیمون شیم از انتخاب سخت و جانفرسای مهاجرت به یک کشور دیگه؟
معلم کلاس اسپیکینگ ام همیشه نظرش در مورد من این بود که زیادی بی حس و شَل و پَل حرف می زنیم. بد شانسی، خوردیم به دوره ی کم حرفی ِ زندگی مون. ینی در مورد چیزی نظری ندارم. یا حال ندارم نظر بدم. نظرم اینه که خب طبعا هر کی هر جور راحته همونجوری براش درسته. ولی خب جواب که باید خیلی بیشتر از یه جمله باشه. تازه کلی افعال مثبت یاد گرفتم و دارای یک سری نظرات تازه ی کلیشه ای شدم. توی کلاس زبان زیادی از صفت، قید و افعال مثبت استفاده کردم. گاهی احساس می کنم همه چیز تغییر کرده و ما آدم های خوشحالی شدیم.بعد دوباره دو تا از اون ضد حال های بد نصیبم می شه و یادم میاد این چه عن دونیه ایه دیگه که ما توش زندگی می کنیم.
انگاری باز رسیدم به دوره ای که آدم با خودش چی درسته، چی غلطه می کنه و شب ها بی خوابه و روزها برای فرد نامعلومی در جهان دل تنگه. آخرین روزی که تو اون دانشگاه گه بودم، کلید در اتاق سمینار گم شده بود. با سه نفر چک و چونه کردم و دو تا کمد رو به تنهای گشتم تا پیدا شد، بعد با استاد الدنگ سروکله زدم ، بعد برای پیدا کردن ریموت کلاس چند طبقه رو دویدم بعد رفتم محکم کوبیدم به در اتاق آقای "لپ تاپ به ویدیو پروژکتور وصل کن" ، بنده خدا فکر کرد زلزله ای چیزی اومده ، گفتم بیا اتاق 217 یه خانواده ای رو از نگرانی نجات بده. بعد تا آسانسور تعقیب ش کردم که تو راه نپیچونه حتی! نمی گم که دلم برا این گه بازی ها تنگ می شه نه، احساس می کنم مثل یه خانواده بودیم تو اون کلاسه. همه هوای همدیگرو داشتن و یه جوری حرف می زدن که بیا قدر این کلبه ی درویشی رو بدونیم تا بلای جدیدی سرمون نیومده. من کلید در اتاق سمینارو پیدا می کردم حسی داشت که انگار بیاین عزیزانم براتون نون و آب پیدا کردم!
نمی دونم. فکر کنم به زودی همه به قهقرا بریم. فقط دوست دارم هر کجا رفتم از این چی درسته چه غلطه رها باشم. دوست دارم که وقت داشته باشم و یک مغز راحت و رها و فارغ، که بشینه کارای جدید کنه و چیزای جدید یاد بگیره.