بعضی موقع ها با حال خراب و از فکر و خیال اینکه داری می روی آدم عزیز ِ قدیم ت را ببینی از خواب می پری، بعد از برگشتن از باشگاه صبح هنگام، خودت رو می چپانی توی حمام. روی صورتت ماسک می گذاری، حالت موهایت رو عوض می کنی، به ناخن هایت ماوالا می زنی، ابروهایت را برمی داری، به زیر چشمهایت کانسیلر مخصوص می مالی، گوشواره ی گل رز قرمز را می گذاری توی گوش ات، بلوز قرمز می پوشی، شلوار جین می پوشی، رژ قرمز می زنی، می شینی منتظر. زنگ می زد قرار را کنسل می کند. اما این هیچ انگیزه ای را کم نمی کند، از یخچال عرق سگی را می اندازی تو کیف ات و یک راست می روی خانه ی نزدیک ترین دوستت. از ساعت 4 عصر شروع می کنید به مست شدن. به پیش رفتن. وقتی که سیاه مست شدید، شروع می کنید به رقصیدن. رقصیدن. رقصیدن. بعدش که روی مبل افتاده اید، حرف زدن از هر دری شروع می شود. بعد یک لحظه ای هست که دیگر فقط می خندی. از یک لحظه ای به بعد هر چی بهت بگویند برایت خوشحال کننده است. از یک جایی فقط ذوق داری. شور داری. از یک لحظه ای هیچ نکته ی منفی ای در زندگی ات وجود ندارد.

بعد از تمام روزها و شب ها که با سم استرس وجودت را سم پاشی کردی ، برای دور بعدی سم پاشی حتما الکل را انتخاب کن. بهرحال بدن هم احتیاج به تنوع دارد.

خب فکر می کنم رسم بر این است که وقتی یک دوره ی تاریخی زندگی تمام یا شروع می شود، وبلاگ نویس باید پست هوا کند! بالاخره درسم تمام شد و از یک دوره ی موقتی سگ دو زنی اومدم بیرون. توی تمام این روزها، تمام این اتفاقات، تمام آزمایش هایی که انجام دادیم یا ندادیم یا دادیم دستگاه جواب نداد و عدد سازی کردیم، یا استاد دلیل اتفاقات رو نمی گفت و خودم رو توی مقالات گم می کردم، یا نمی فهمیدم قسمت هایی رو، روزها و شب ها درگیر بودم با خودم، می نوشتم، فکر می کردم، می خوندم، سئوال می پرسیدم... از یه چیز خوشحالم. اونم انجام دادن کار باارزش یا جفت پا رفتن تو دهن مشاور و حرف گوش دادن به راهنما و این چیزها نبود. خودم که می فهمم این کار چقدر نقص دارد و چقدر لازم است نتایج ش با دقت تکرار شود. تنها خوشحالم که یک کاری که شروع کردم ، به موقع تمام کردم. چیزی که من را توی زندگی دیوانه و کلافه می کند نصفه ول کردن یک کاری ست. قرار بر این بود که شهریور دفاع کنم به هر قیمتی که شده، این کار را کردم و این برایم مهم و راضی کننده است. تصورم بر این بود که جلسه ی دفاع جای هندوانه قرض دادن است، و من هی سعی می کردم این اتفاق تهوع آور نیوفتد و برایم عواقب ش مهم نبود. اما لحظه ای که استادم گفت ایشون از بهترین دانشجوهای من بودند، تنها خودم می توانستم لذت ش را حس کنم.

ارتباطم با آدم های این باشگاهه داره به سمت صفر میل می کنه. فکر می کنم در کل جلساتی که رفته ام آنجا هیچ صدایی از من در نیامده به جز سلام اول صبح که بعضی مواقع همان هم یه روز در میان می گویم! اینقدر سخت ام است که با مربی باشگاه سه کلمه حرف بزنم یا حتی به بغل دستی ام مثلا بگویم هوا چقدر گرم شده. نمی دانم دقیقا مشکل از کجا آب می خورد؟ اینکه در جمع شان تازه وارد هستم؟ اینکه همه از من بزرگترند؟ اینکه همه تقریبا حرکات ورزشی را بلدند جز من؟ بعد از خیلی وقت که هیچ شخصیتی در اطرافم منو جذب نکرده، از مربی این باشگاهه خوشم میاد. مخصوصا اینکه اول صبح تو جواب سلام آروم و بی اعتماد به نفسم می گه سلام به رووو ماهت! فکر می کنم فقط خودش می داند که چقدر شرایط اطراف برای من سخت است. از اینکه باهوش است و همه چیز را زیر نظر دارد خوشم می آید. بعضی موقع ها می آید حرکات ورزشی را یادم بدهد مواظب هست وحشت نکنم. من هی فیلم بازی می کنم که نه بابا وحشت چیه، خب ورزشه دیگه. بعد می بینم که فقط دارم خودم را خسته می کنم با این کارها. همیشه نگران هستم و فکر می کنم یاد نمی گیرم. نمی دانم حقیقت ماجرا از کجایم دارد فریاد می زند؟چشم هایم؟ موهای پریشانم؟ حرکات دست پاچه ام؟

باز هم سکوت و تنهایی بر من مستولی شده(چی شده؟!) است. از آنجایی که تهران در تعطیلات به سر می برد تمام دوستان و آشنایان و خانواده رفته اند شهر و محله شان. من نشسته ام توی خانه مان کارهای پایان نامه را تمام می کنم و هر روز به خودم می گویم مانتوی دفاع ندارم، کفش دفاع ندارم، رژ لب دفاع ندارم... به این ترتیب کمی با بیرون آشتی کرده ام و حتی هر روز می روم این اطراف چرخی می زنم. امروز که موفق شدم تقریبا همه ی بودجه ی خانه را به خرج کنم، از این کفش و کیف دفاع کشیده ام بیرون و دارم وسایل خانه را تغییر می دهم یا لباس هایم را می شورم و پهن می کنم و اتو می کنم. اتو برای من وسیله ی مقدسی می باشه، چرا که آدمی با لباس چروک بهتر است برود بمیرد. دوباره برگشته ام به دوره ی رسیدن به موها و پوست. محلول و کرم برایشان می خرم و در ساعت مشخصی در روز می مالم شان به سر و بدنم. درباره ی غذا درست کردن به کشفیات جدیدی رسیده ام و فکر می کنم بعضی موقع ها می شود غذای خوشمزه درست کرد. اسلایدهای پاورپوینت ام تمام شدند، مقاله م هم در حال اتمام است، برای چند کنفرانس هم ابسترکت فرستادم و حسابی با این چیزها سر خودم را شلوغ می کنم. صبح ها بلند می شوم برای خودم لقمه درست می کنم. شب ها بالای تختم شیر و بیسکویت می گذارم. خلاصه مثل یک مادر وظیفه شناس مواظب خودم هستم. 

سروصدای مامان و بابا و غرغرها و دعواها و تنش هایشان من را به آدم دیگری تبدیل می کند. بعضی موقع ها فکر می کنم دیگر هیچ چیزی نیس که مامان و بابا را خوشحال کند. با یک اضطراب دائمی دارند به سمت جلو حرکت می کنند و این سم پاشی شان به اطراف می تواند من را هم مسموم کند. این نوشته راجع به این نیست که خانواده ها چرا؟ یا جوانان در خانواده یا از این دست حرف ها. این نوشته راجع به این است که من اینجا آرام گرفته ام و از خودم راضی هستم. راجع به اینکه خانم جان! آقا جان! من می خواهم زنده بمانم.

شما ورود ممنوع می ری انتظار نداری جریمه ت کنن؟

تو این باشگاهه که جدیدا می رم همه ی ورزشکارا خانوم های خانه دار سن و سال دار و چاق ان که دارن درباره ی قیمت شیر و مرغ و زمین های شمال صحبت می کنن. من اون موجود نحیف و کوچیکه ام که یه گوشه تیکه داده ، داره با بند کفشش ور می ره.امروز که داشتم با بندی لباسی جورابی خودمو سرگرم می کردم، خانومه گفت دیدی قیمت ها چقدر زیاد شده؟ مردمم هیچی نمی گن. مربی ورزشه گفت چی بگن؟ خانومه جواب داد: بابام می گه زمان شاه بلیط اتوبوس که گرون می شد مردم می ریختن اتوبوس ها رو آتیش می زدن. الان همه ساکتن. مربیه گفت : شاه به حرف مردم گوش می کرد، اینا همونایی ان که زمان انقلاب بچه های خودش رو اعدام می کردن میخوای به غریبه ها رحم کنن؟ بعد گفت: این انتخاب اشتباهیه که مادر پدرای ما کردن، اینم تقاص ش. شما ورود ممنوع می ری انتظار نداری جریمه ت کنن؟می گی ببخشید حواسم نبود اشتباهی رفتم؟

غروب جمعه ای که شما وسط یک مشت آشغال و ظرف های کثیف و خونه ی بهم ریخته و هدیه ی دوستان نشستی، بهترین کار ممکن وبلاگ نوشتن است. دیروز جشن تولدم بود و امشب 25 سالم می شه. این تولد گرفتنه مصیبت های زیادی داشت مثل مشکلات خانوادگی، مالی، عاطفی و این چیزا. شاد بودن تو خانواده ما جایگاه مشخصی نداره و اساسا معتقدن  همین که زنده باشیم و نفس بکشیم و از غصه دق نکنیم کفایت می کنه. خب طبعا من یک ساختارشکن هستم و نمی ذارم اوضاع اینجوری بمونه. بنابراین تمام غرغرهای موجود رو تحمل کردم و کار خودم رو کردم. اساسا تدارک یه مهمونی کار سختیه. مخصوصا اینکه مدیربرنامه و خرکار بیشتر چیزها خودت باشی. شمع 21 و 22 و 23 سالگی م رو یه گوشه ای بی سروصدا فوت کردم ولی نمی ذارم از این به بعد در بیست و چندسالگی م به بهانه ی تولدم خوشحال نباشم، دوستام رو دور هم جمع نکنم و قر ندم و آهنگ تولدت مبارک نذارم و از سرخوشی فریاد نزنم. الان هم از خودم راضی ام و توی کاغذ کادوهای رنگی دارم تمدید روحیه می کنم و از اینکه وسط ماه جهنمی مرداد و رمضون به دنیا اومدم اخمام تو هم نیس:)

دنیای کوچک خوشحال ِ تو

به گمانم اکثر آدم یک همچین کسی را در زندگی شان دارند. یک دوست پنهانی که از نظر باقی دوستان و آشنایان دور است. این جور رابطه ها معمولا از یک روزنه ی کوچک جوانه می زنند. ابتدا جدی نمی گیری و یک گوشه ای از زندگی ات می گذاری ش. بعدها هرچه سرخورده تر ،غمگین تر، بازنده تر شوی  بیشتر به سراغ ش می روی. نگه ش می داری برای شب های تنها و خالی. یک روز می بینی که به اندازه ی یک دنیا با هم حرف زده اید و چیزی نیست که در مورد همدیگر ندانید. یک روز در دنیای خودت  تصمیم می گیری بازی اش دهی.  استدلال ت این است که همه چیز بین خودم و دنیای خودم است پس کسی آسیبی نمی بیند. یک روز بالاخره می بینی اش. مدتی بعد بدن ش را می خواهی. چند سال بعد می بینی این آدم شده تخلیه چاه زندگی تو و تو در یک رابطه ی انگلی ای گیر کرده ای که مجبوری از همه قائم ش کنی. نه دوست داری ادامه بدهی نه می توانی تمام ش کنی. گاهی یک گوشه ای که نشسته ای دلت می گیرد به این حال که کاش آدمی در زندگی ات بود که دوست ش داشتی، کاش حداقل از این آدم متنفر نبودی. کاش می توانستی یک صبح سرحال به جای ولو شدن توی تخت، باهاش بروی کوه و به دوستان دیگرت نشان ش بدهی و خجالت نکشی. گاهی اما فکر می کنی روح تو برای جبران تمام خوب بودن ها، مهربان بودن ها و فداکار بودن ها به کمی پست و خودخواه بودن احتیاج دارد و این حقیقت حیوانی یک آدمیزاد است. 

حالا یک چند روزی ست که هر روز بغض داری، غول سیاه افسرده به سراغ ت آمده و تو پناهی جز او نداری. یک روز که توی اتوبان های تهران سرگردان می چرخی، سوار تاکسی خطی خانه اش می شوی. گوش هایت را با دست نگه می داری تا متوجه حرکت ماشین ها نشوی. سعی می کنی دوباره توی دنیای کوچک خوشحال ت غوطه ور شوی که یک مانعی نمی گذارد. دوباره سعی می کنی نشوی و نبینی. به خانه اش که می رسی مطمئنی این آخرین بار است که در را برایت باز می کند. این آخرین بار است که توی این تخت ناله های لذت سر می دهی. این آخرین بار است که با این تناقض دست و پا گیر زندگی ت سروکله می زنی و این آخرین بار است که در آپارتمان را می بندی. یک روزی درست وسط تمام شلوغی های زندگی کاملا بی مقدمه تصمیم می گیری این بند را پاره کنی و برای همیشه از هرجایی که وجود دارد حذف ش کنی و یک جوری صحنه ی جرم را بچینی که انگار هیچ وقت همچین کسی وجود نداشته است.