از صدا افتاده تار و کمونچه یا خارج بد است

توی مستندی که بی بی سی اخیرا از شعر و آواز سیما بینا تهیه کرده، چیزی هست که هر دفعه هوس می کنم ببینم ش، بغض م می گیرد. امروز بعد از مدت ها سریال دیدن و تمرین انگلیسی دلم یک برنامه فارسی خواست، دوباره بازش کردم و یادم افتاد که بیایم اینها را اینجا بنویسم که واقعی بودن تمام آن چیزی ست که می خواهم در زندگی ام باشم. چند روز پیش که داشتیم با دوستم پشت سر خانواده هامان حرف می زدیم، که چقدر همه چیزشان تصنعی و خسته کننده است، یهو یادمان افتاد که خوشحالیم که ما واقعی هستیم. همان موقع لبخندی زدم و با خودم گفتم یادم باشد بیایم این چیزها را بنویسم. 

این روزها که تماما مشغول انگلیسی خواندن هستم، تمام تعلقاتم را به این کشور دارم از دست می دهم. نه کاری دارم نه دانشگاهی. نه تلویزیون تماشا می کنم. نه ارتباطی با مردم دارم. نه حتی زیاد از خانه بیرون می روم . من از این فرهنگ متنفرم. از این مردم متنفرم. از خودمان بیزارم. من معتقدم فرهنگ ما کثیف و احمق است. تحولات سیاسی-اجتماعی مان مبتذل است. همه ی طناب های باقی مانده برای چنگ زدن پوسیده یا پاره شده اند. من دیگر احترام نمی ذارم. من معتقدم که بعد از سال 88 به بعد ما هیچ حرفی نداریم. ما خالی شدیم و تمام.

اما من اینجا واقعی ام. هر چه سعی کنم از اینجا ببرم، ریشه هایم از اینجا جدا نمی شوند. من اینجا می توانم از ته دل باشم. من اینجا- اگر باشم- باید یک معترض باشم. یک معترض به هر راهی که فکرش را می کنید. توی زندان سیاسی، یک افسرده ی روان پریش خانه نشین، یک ژورنالیست ناآرام یا فیلم ساز یاغی. واقعیت من اینجا تنها شکایت است. 

ما که عادت کرده ایم بین بد و بدتر انتخاب کنیم. یک روز نشستیم با خودمان تصمیم گرفتیم و بد را انتخاب کردیم. یک روز تصمیم گرفتیم که دیگر از ته دل نباشیم چون انگار چاره ای نیست. تصمیم بر هدر نرفتن است. اوج گرفتن و کنده شدن. وقتی واقعی بودن ات همه ش به گند کشیده شدن باشد، باید تصمیم ت را بگیری. یک روز سر فرصت. در همان صحنه ی آخر فیلم فرهادی وقتی کارگردان پشت در دادگاه متنظر شماست، باید تصمیم بگیری. 

من تصمیم م را گرفته ام هر چند اگر مستند بی بی سی موی تنم را سیخ کند، هر چند اگر تجربه کردن ش جانفرسا باشد. من تصمیم گرفتم و محکومم به این که بهایش را بپردازم.

و همچنین این نوشته تقدیم به تمام کسانی می شود که به من می گویند "فکر می کنی خارج خبریه؟"

بعضی موقع ها با حال خراب و از فکر و خیال اینکه داری می روی آدم عزیز ِ قدیم ت را ببینی از خواب می پری، بعد از برگشتن از باشگاه صبح هنگام، خودت رو می چپانی توی حمام. روی صورتت ماسک می گذاری، حالت موهایت رو عوض می کنی، به ناخن هایت ماوالا می زنی، ابروهایت را برمی داری، به زیر چشمهایت کانسیلر مخصوص می مالی، گوشواره ی گل رز قرمز را می گذاری توی گوش ات، بلوز قرمز می پوشی، شلوار جین می پوشی، رژ قرمز می زنی، می شینی منتظر. زنگ می زد قرار را کنسل می کند. اما این هیچ انگیزه ای را کم نمی کند، از یخچال عرق سگی را می اندازی تو کیف ات و یک راست می روی خانه ی نزدیک ترین دوستت. از ساعت 4 عصر شروع می کنید به مست شدن. به پیش رفتن. وقتی که سیاه مست شدید، شروع می کنید به رقصیدن. رقصیدن. رقصیدن. بعدش که روی مبل افتاده اید، حرف زدن از هر دری شروع می شود. بعد یک لحظه ای هست که دیگر فقط می خندی. از یک لحظه ای به بعد هر چی بهت بگویند برایت خوشحال کننده است. از یک جایی فقط ذوق داری. شور داری. از یک لحظه ای هیچ نکته ی منفی ای در زندگی ات وجود ندارد.

بعد از تمام روزها و شب ها که با سم استرس وجودت را سم پاشی کردی ، برای دور بعدی سم پاشی حتما الکل را انتخاب کن. بهرحال بدن هم احتیاج به تنوع دارد.

خب فکر می کنم رسم بر این است که وقتی یک دوره ی تاریخی زندگی تمام یا شروع می شود، وبلاگ نویس باید پست هوا کند! بالاخره درسم تمام شد و از یک دوره ی موقتی سگ دو زنی اومدم بیرون. توی تمام این روزها، تمام این اتفاقات، تمام آزمایش هایی که انجام دادیم یا ندادیم یا دادیم دستگاه جواب نداد و عدد سازی کردیم، یا استاد دلیل اتفاقات رو نمی گفت و خودم رو توی مقالات گم می کردم، یا نمی فهمیدم قسمت هایی رو، روزها و شب ها درگیر بودم با خودم، می نوشتم، فکر می کردم، می خوندم، سئوال می پرسیدم... از یه چیز خوشحالم. اونم انجام دادن کار باارزش یا جفت پا رفتن تو دهن مشاور و حرف گوش دادن به راهنما و این چیزها نبود. خودم که می فهمم این کار چقدر نقص دارد و چقدر لازم است نتایج ش با دقت تکرار شود. تنها خوشحالم که یک کاری که شروع کردم ، به موقع تمام کردم. چیزی که من را توی زندگی دیوانه و کلافه می کند نصفه ول کردن یک کاری ست. قرار بر این بود که شهریور دفاع کنم به هر قیمتی که شده، این کار را کردم و این برایم مهم و راضی کننده است. تصورم بر این بود که جلسه ی دفاع جای هندوانه قرض دادن است، و من هی سعی می کردم این اتفاق تهوع آور نیوفتد و برایم عواقب ش مهم نبود. اما لحظه ای که استادم گفت ایشون از بهترین دانشجوهای من بودند، تنها خودم می توانستم لذت ش را حس کنم.

ارتباطم با آدم های این باشگاهه داره به سمت صفر میل می کنه. فکر می کنم در کل جلساتی که رفته ام آنجا هیچ صدایی از من در نیامده به جز سلام اول صبح که بعضی مواقع همان هم یه روز در میان می گویم! اینقدر سخت ام است که با مربی باشگاه سه کلمه حرف بزنم یا حتی به بغل دستی ام مثلا بگویم هوا چقدر گرم شده. نمی دانم دقیقا مشکل از کجا آب می خورد؟ اینکه در جمع شان تازه وارد هستم؟ اینکه همه از من بزرگترند؟ اینکه همه تقریبا حرکات ورزشی را بلدند جز من؟ بعد از خیلی وقت که هیچ شخصیتی در اطرافم منو جذب نکرده، از مربی این باشگاهه خوشم میاد. مخصوصا اینکه اول صبح تو جواب سلام آروم و بی اعتماد به نفسم می گه سلام به رووو ماهت! فکر می کنم فقط خودش می داند که چقدر شرایط اطراف برای من سخت است. از اینکه باهوش است و همه چیز را زیر نظر دارد خوشم می آید. بعضی موقع ها می آید حرکات ورزشی را یادم بدهد مواظب هست وحشت نکنم. من هی فیلم بازی می کنم که نه بابا وحشت چیه، خب ورزشه دیگه. بعد می بینم که فقط دارم خودم را خسته می کنم با این کارها. همیشه نگران هستم و فکر می کنم یاد نمی گیرم. نمی دانم حقیقت ماجرا از کجایم دارد فریاد می زند؟چشم هایم؟ موهای پریشانم؟ حرکات دست پاچه ام؟

باز هم سکوت و تنهایی بر من مستولی شده(چی شده؟!) است. از آنجایی که تهران در تعطیلات به سر می برد تمام دوستان و آشنایان و خانواده رفته اند شهر و محله شان. من نشسته ام توی خانه مان کارهای پایان نامه را تمام می کنم و هر روز به خودم می گویم مانتوی دفاع ندارم، کفش دفاع ندارم، رژ لب دفاع ندارم... به این ترتیب کمی با بیرون آشتی کرده ام و حتی هر روز می روم این اطراف چرخی می زنم. امروز که موفق شدم تقریبا همه ی بودجه ی خانه را به خرج کنم، از این کفش و کیف دفاع کشیده ام بیرون و دارم وسایل خانه را تغییر می دهم یا لباس هایم را می شورم و پهن می کنم و اتو می کنم. اتو برای من وسیله ی مقدسی می باشه، چرا که آدمی با لباس چروک بهتر است برود بمیرد. دوباره برگشته ام به دوره ی رسیدن به موها و پوست. محلول و کرم برایشان می خرم و در ساعت مشخصی در روز می مالم شان به سر و بدنم. درباره ی غذا درست کردن به کشفیات جدیدی رسیده ام و فکر می کنم بعضی موقع ها می شود غذای خوشمزه درست کرد. اسلایدهای پاورپوینت ام تمام شدند، مقاله م هم در حال اتمام است، برای چند کنفرانس هم ابسترکت فرستادم و حسابی با این چیزها سر خودم را شلوغ می کنم. صبح ها بلند می شوم برای خودم لقمه درست می کنم. شب ها بالای تختم شیر و بیسکویت می گذارم. خلاصه مثل یک مادر وظیفه شناس مواظب خودم هستم. 

سروصدای مامان و بابا و غرغرها و دعواها و تنش هایشان من را به آدم دیگری تبدیل می کند. بعضی موقع ها فکر می کنم دیگر هیچ چیزی نیس که مامان و بابا را خوشحال کند. با یک اضطراب دائمی دارند به سمت جلو حرکت می کنند و این سم پاشی شان به اطراف می تواند من را هم مسموم کند. این نوشته راجع به این نیست که خانواده ها چرا؟ یا جوانان در خانواده یا از این دست حرف ها. این نوشته راجع به این است که من اینجا آرام گرفته ام و از خودم راضی هستم. راجع به اینکه خانم جان! آقا جان! من می خواهم زنده بمانم.