سقوط

نمی دونم از کی باز دوباره شروع کردم به سقوط کردن. حتی یادم نمیاد کی همه چیز عادی بود و کی شروع به عجیب شدن کرد. از لحظه ای که امتحانم کنسل شد شاید. از لحاظ زمانی عرض می کنم وگرنه نباید ربط (حداقل مستقیم ) به کنسلی امتحانم داشته باشه. از یه روزای بعدش فقط می خواستم مست باشم و به هیچی فکر نکنم. از روزای بعدترش که تو مهمونی واقعا مست شدم و برگشتم خونه و صبح شد و بعد عصر شد، شروع کردم به سقوط کردن. سقوط کردن توی شخصیت من چند مرحله ی اصلی داره. اول شما باید خودتو از همه پنهان کنی. در واقع پنهان در روابط ما می شه اینویزیبل بودن دائم، جواب ندادن تلفن و حبس. تو مرحله ی دوم بالاخره شروع می کنی به عر زدن. به هر بهانه ای که دم دست باشه. خانواده ی رو اعصاب، دوستان بی ملاحظه یا تموم شدن سریال! مرحله ی بعد مرحله ی فرو رفتن ِ . خیلی عمیق و نامحسوس. تو این مرحله 15 ساعت در روز می خوابم و باز خسته ام. جمع کردن اتاقم و ظرف شستن از سخت ترین کارهای دنیاست چون جفت شون بی فایده اند. تمام حس ها عمیق و موندگار می شن تو روحم. عصبانیت چند برابر می شه و سختی ها عذاب آورتر. فکر کنم امروز 3 روزه که وارد این مرحله شدم و حسابی کلافه ام. از 3 روز پیش که  کلی اشتباه کردم تو جواب دادن سئوال های ریدینگ وارد این فاز شدم. یعنی از یک عصبانیت زننده شروع شد. بعد فکر کردم که دیگه خودمو دوست ندارم و حوصله ی ادامه دادن ندارم و راحت تره که بمیرم. توی این مرحله فکر می کنی دیگه راه نجاتی برای این سقوط ت نیست ، اگرم هست تو هیچ میلی نداری بری سراغ ش. اما من با تمام بی میلی و خستگی و بی حوصلگی تو گوگل سرچ کردم که راه بیرون اومدن از این وضع چیه؟ جواب نگرفتم. بعد از دوستان پرسیدم گفتن قدم زدن و نوشتن. که اولی کار بسیار سختیه تو این سرما، کلی لباس می پوشی بازم معلوم نیس کافیه یا زیادیه یا چی. خیابون ها سردن و پر از شلوغی. آدم ها بد ان یا خیلی سرشون شلوغه که برای احساسات دیگران اهمیت قائل شن. قیمت ها همیشه برای پول توی کیفم زیادن. بعد با این همه خستگی ناشی از راه رفتن و فکر کردن نمی دونم چه کار کنم. باید برگردم تو اتاقم و بخوابم. نوشتن اما راه بهتری بود. اگرچه الان با توجه به میزان فشاری که به ذهنم و دستم آوردم فقط باید بروم بخوابم تا سرحال شوم. خدافظ

یکی از شانس های بزرگی که هر کسی می تواند در زندگی ش داشته باشد این است که موقع پریود شدگی در خانه تنها باشد. امروز روز سومی است که تلفن و در نتیجه اینترنت خانه مان قطع است و من هم تنها هستم و دچار سندرم پی ام اس. وقتی که وجود آدم دارد از درون خالی می شود، تنهایی بزرگترین شفاست. بتوانی تا هر ساعتی که خواستی در تخت ت بمانی، صبحانه را در حالی بخوری که صدای نامجو دارد دیوانه ات می کند و پتو روی ات کشیده ای. اتاق ت را به هم بریزی و لباس ها و کتاب هایت را پرت کنی وسط اتاق. راحت ترین لباس هایت را بپوشی و ساعت ها روی تختت متمرکز به سریال دیدن، کتاب خواندن یا فکر کردن باشی. ظهر توی آشپرخانه درحالی که بی اشتهایی سعی کنی چیزهای مختلف را امتحان کنی. وقتی موقع آشپزی کردن انگشت دستت را رنده کردی، روی زمین آشپزخانه بشینی و گریه کنی. کسی نباشد حرفی بزند یا حتی برایت آشپزی کند. باید اینقدر در این وضعیت بمانی تا تصمیم بگیری بلند شوی. دنبال چسب زخم بگردی و یک شب مهتاب فرهاد بذاری و دوباره شروع کنی به پیاز رنده کردن. تمام کارها با کندی و خستگی زیاد پیش می روند ولی در عوض تو آرامی و می توانی هندل ش کنی. در حالی که روی تختت نشسته ای و دورت پتو کشیده ای تا نلرزی، غذا بخوری و سریال ببینی. بعدازظهر یک مشت قرص مسکن بخوری و موبایل ت را بگذاری روی سایلنت. آیفن را قطع کنی و چند ساعتی در خلوت و آرامش بخوابی. سه ساعت بعد که بیدار شدی به جای پاچه گرفتن و دعوا راه انداختن، از خودت راضی ای و لبخند روی لب ت داری.

از صدا افتاده تار و کمونچه یا خارج بد است

توی مستندی که بی بی سی اخیرا از شعر و آواز سیما بینا تهیه کرده، چیزی هست که هر دفعه هوس می کنم ببینم ش، بغض م می گیرد. امروز بعد از مدت ها سریال دیدن و تمرین انگلیسی دلم یک برنامه فارسی خواست، دوباره بازش کردم و یادم افتاد که بیایم اینها را اینجا بنویسم که واقعی بودن تمام آن چیزی ست که می خواهم در زندگی ام باشم. چند روز پیش که داشتیم با دوستم پشت سر خانواده هامان حرف می زدیم، که چقدر همه چیزشان تصنعی و خسته کننده است، یهو یادمان افتاد که خوشحالیم که ما واقعی هستیم. همان موقع لبخندی زدم و با خودم گفتم یادم باشد بیایم این چیزها را بنویسم. 

این روزها که تماما مشغول انگلیسی خواندن هستم، تمام تعلقاتم را به این کشور دارم از دست می دهم. نه کاری دارم نه دانشگاهی. نه تلویزیون تماشا می کنم. نه ارتباطی با مردم دارم. نه حتی زیاد از خانه بیرون می روم . من از این فرهنگ متنفرم. از این مردم متنفرم. از خودمان بیزارم. من معتقدم فرهنگ ما کثیف و احمق است. تحولات سیاسی-اجتماعی مان مبتذل است. همه ی طناب های باقی مانده برای چنگ زدن پوسیده یا پاره شده اند. من دیگر احترام نمی ذارم. من معتقدم که بعد از سال 88 به بعد ما هیچ حرفی نداریم. ما خالی شدیم و تمام.

اما من اینجا واقعی ام. هر چه سعی کنم از اینجا ببرم، ریشه هایم از اینجا جدا نمی شوند. من اینجا می توانم از ته دل باشم. من اینجا- اگر باشم- باید یک معترض باشم. یک معترض به هر راهی که فکرش را می کنید. توی زندان سیاسی، یک افسرده ی روان پریش خانه نشین، یک ژورنالیست ناآرام یا فیلم ساز یاغی. واقعیت من اینجا تنها شکایت است. 

ما که عادت کرده ایم بین بد و بدتر انتخاب کنیم. یک روز نشستیم با خودمان تصمیم گرفتیم و بد را انتخاب کردیم. یک روز تصمیم گرفتیم که دیگر از ته دل نباشیم چون انگار چاره ای نیست. تصمیم بر هدر نرفتن است. اوج گرفتن و کنده شدن. وقتی واقعی بودن ات همه ش به گند کشیده شدن باشد، باید تصمیم ت را بگیری. یک روز سر فرصت. در همان صحنه ی آخر فیلم فرهادی وقتی کارگردان پشت در دادگاه متنظر شماست، باید تصمیم بگیری. 

من تصمیم م را گرفته ام هر چند اگر مستند بی بی سی موی تنم را سیخ کند، هر چند اگر تجربه کردن ش جانفرسا باشد. من تصمیم گرفتم و محکومم به این که بهایش را بپردازم.

و همچنین این نوشته تقدیم به تمام کسانی می شود که به من می گویند "فکر می کنی خارج خبریه؟"

بعضی موقع ها با حال خراب و از فکر و خیال اینکه داری می روی آدم عزیز ِ قدیم ت را ببینی از خواب می پری، بعد از برگشتن از باشگاه صبح هنگام، خودت رو می چپانی توی حمام. روی صورتت ماسک می گذاری، حالت موهایت رو عوض می کنی، به ناخن هایت ماوالا می زنی، ابروهایت را برمی داری، به زیر چشمهایت کانسیلر مخصوص می مالی، گوشواره ی گل رز قرمز را می گذاری توی گوش ات، بلوز قرمز می پوشی، شلوار جین می پوشی، رژ قرمز می زنی، می شینی منتظر. زنگ می زد قرار را کنسل می کند. اما این هیچ انگیزه ای را کم نمی کند، از یخچال عرق سگی را می اندازی تو کیف ات و یک راست می روی خانه ی نزدیک ترین دوستت. از ساعت 4 عصر شروع می کنید به مست شدن. به پیش رفتن. وقتی که سیاه مست شدید، شروع می کنید به رقصیدن. رقصیدن. رقصیدن. بعدش که روی مبل افتاده اید، حرف زدن از هر دری شروع می شود. بعد یک لحظه ای هست که دیگر فقط می خندی. از یک لحظه ای به بعد هر چی بهت بگویند برایت خوشحال کننده است. از یک جایی فقط ذوق داری. شور داری. از یک لحظه ای هیچ نکته ی منفی ای در زندگی ات وجود ندارد.

بعد از تمام روزها و شب ها که با سم استرس وجودت را سم پاشی کردی ، برای دور بعدی سم پاشی حتما الکل را انتخاب کن. بهرحال بدن هم احتیاج به تنوع دارد.

خب فکر می کنم رسم بر این است که وقتی یک دوره ی تاریخی زندگی تمام یا شروع می شود، وبلاگ نویس باید پست هوا کند! بالاخره درسم تمام شد و از یک دوره ی موقتی سگ دو زنی اومدم بیرون. توی تمام این روزها، تمام این اتفاقات، تمام آزمایش هایی که انجام دادیم یا ندادیم یا دادیم دستگاه جواب نداد و عدد سازی کردیم، یا استاد دلیل اتفاقات رو نمی گفت و خودم رو توی مقالات گم می کردم، یا نمی فهمیدم قسمت هایی رو، روزها و شب ها درگیر بودم با خودم، می نوشتم، فکر می کردم، می خوندم، سئوال می پرسیدم... از یه چیز خوشحالم. اونم انجام دادن کار باارزش یا جفت پا رفتن تو دهن مشاور و حرف گوش دادن به راهنما و این چیزها نبود. خودم که می فهمم این کار چقدر نقص دارد و چقدر لازم است نتایج ش با دقت تکرار شود. تنها خوشحالم که یک کاری که شروع کردم ، به موقع تمام کردم. چیزی که من را توی زندگی دیوانه و کلافه می کند نصفه ول کردن یک کاری ست. قرار بر این بود که شهریور دفاع کنم به هر قیمتی که شده، این کار را کردم و این برایم مهم و راضی کننده است. تصورم بر این بود که جلسه ی دفاع جای هندوانه قرض دادن است، و من هی سعی می کردم این اتفاق تهوع آور نیوفتد و برایم عواقب ش مهم نبود. اما لحظه ای که استادم گفت ایشون از بهترین دانشجوهای من بودند، تنها خودم می توانستم لذت ش را حس کنم.