چهره اش کمی تیره بود، موهایش مشکی و کمی از مقنعه بیرون ریخته، امروز، آخرین جلسه ی کلاس زبان عاشق فارسی حرف زدنش شدم. دلم برای لبخندهای سر صبح و گود مورنیگ و تنکیو گایز گفتن هایش تنگ می شود.

هر تهرانی ای وقتی دارد می گوید: "من عاشق شمالم"، آن ابر همیشه سیاه و دلگیریِ نمناکِ بعدش را از یاد برده است.

من بالاخره آن گروه یا انسان های اولیه ای که این طور فکر کردند بعد به مردم هم یاد دادند و توی کتاب ها نوشتند و برایشان فیلم ساختند که : "محبت را می کنند برای اینکه بگیرند " را پیدا و سپس خفه خواهم کرد

Memory is empty

دیدی آدم بعضی موقع ها یکجوری غصه دار است، بعد هی فون بوک موبایلش را بالا پایین می رود و فکر می کند به کی زنگ یا اس ام اس بزند، بعد هیچ کس را پیدا نمی کند، برای اینکه وقت بگذرد اس ام اس حال و احوال پرسی و دلم برات تنگ شده ی دروغکی به دوست قدیمی می فرستد و در فاصله ی انتظارِ جواب دادنِ او، در این فکرها که چرا دوستان خوب و قابل اعتمادش زیاد نیستند، خوابش می برد؟!

نمی دانی آدم وقتی فون بوک موبایلش را باز می کند و می بیند :Memory is empty چه آهی از نهادش بلند می شود!

صحنه اینقدر درد داشت که نتوانم حالا حالاها فراموشش کنم، خب راستش، از عرض خیابان ولیعصر که رد می شدم خوشحال بودم و سرشار از حس قدرت و افتخار. کنار خیابان کریم خان که ایستادم تاکسی بگیرم دو پسر موتور سوار آمدند و موبایل را از دستم قاپیدند و در رفتند. بعد از آن، فقط بهت بود و جیغ و فریاد و دویدن و نگاههای مردم. به خودم که آمدم به درختی تکیه داده بودم و بی اختیار اشک می ریختم. حس ناتوانیِ محض می دانید یعنی چی؟ حس کسی که روی ویلچر نشسته و یکی دارد صندلی اش را بی رحمانه می چرخاند. حس کسی که شب ها آرزوهایش را می شمرد و روزها هر چه بافته بود، پنبه می کنند.حس آدمی که هر چه آس در دست داشت رو کرده بود ، هر چه زور داشت زده بود ولی آخربازی بی توان و بهت زده پرت شده بود به کناری. لابد چون طبیعت ش این است، چون توی این کتاب های کوفتی بیولوژی نوشته اند.

نمی دانم اصلا باید از چه کسی یا چه چیزی شکایت کنم؟ فقط آمدم بگویم تازه داشتم از کابوس دزدی قبلی خلاص می شدم، این اوج بی رحمی ست. یادت باشد زندگی جان!

آدمی هستم که الان باید خانه زندگی را جمع جور کند و صبحانه درست کند و برود درمانگاه اما پتوپیچیده و اشکها جمع شده در چشم مثل زلزله زده های بی پناه خودم را جمع کرده ام پشت لپ تاپ و یک صفحه ی سفید افیس ورد ِ هوس انگیز باز کرده ام. خب همین است دیگر دختر خانوم، هر کاری کنی نمی توانی جلوی گذشتن زمان را بگیری، تجربه کردن همین بود دیگر، خنده و خوشی و قهقهه و مستی داشت ولی اینها همه هزینه دارند، حالا تو بشین تا پس فردا هق هق بزن، حقیقت بیشتر با آن قیافه ی زشت ش بهت دهن کجی می کند. خب خودمانیم، دیدی طاقتت چقدر کم بود، دیدی اشکت دم مشکت بود، دیدی به اولین بن بست که رسیدی دوست داشتی فرار کنی ؟...
بیشتر از این نباید اینجا بشینم، خلاصه لحظه را به خاطر بسپارید که خوشی هم رفتنی است. بعله.از طرف دختر بچه ای که آرزوهای بزرگ بزرگ در سر داشت.

امروز که از کلاس زبان برمی گشتم و توی اتوبوس کنار پنجره، دلستر انار در دست ایستاده بودم ، اتوبوس داشت از زیر پل رسالت رد می شد ، ترافیک روانی آن بیرون بود، باد با موهای بیرون ریخته از مقنعه ام بازی می کرد... احساس کردم این همان لحظه ای است که مدت ها انتظارش را می کشیدم و حالا که بهش رسیده ام هیچ هم پوچ و بی معنی و ابلهانه نشده است. خب زندگی بعضی موقع ها این طوری است دیگر، به بهترین روش ممکن باورهای قدیمی را زیر سئوال می برد.خب آدم است دیگر، دوست دارد زندگی را ماچ کند.

البته خیلی خوب است که در این لحظه خانوم بغل دستی به پشتتان نزند و نگوید: ممکن است پنجره را ببنید؟! و شما هم با ادب و احترام حال به هم زنی نگوید:بله حتما

صبح ها در کلاس زبان ، بعدازظهرها برای خودم ، شب ها کنار یک آقاهه ی دوست داشتنی. به خودم که آمدم دیدم این زندگی فقط بستنی یخی اش کم است. حتی شال و کلاه کردم و اولین بقالی که رسیدم بستنی یخی آلبالویی خریدم.

زندگی به سه پاره ی مساوی و مهم مشتق شده بود: طرز پختن زرشک پلو مرغ، خریدن ژل لوبریکنت، در موقع زلزله چه غلطی باید کرد؟!

همین دقیقه پیش رفتن. خودم زنگ زدم به آژانس، یه پراید نقره ای اومد دنبالشون و رفتن. من پشت پنجره براشون دست تکون دادم ، ولی ندیدن که اشکام گوله گوله می ریخت...

همه چیز به اندازه ای که باید عالی است...فقط هر چه صبر می کنی جمعه نمی شود، لعنتی.

دیشب که اس ام اس زدم گفتم باید یکی باشد به من بگوید شب تنها خوابیدن ترس ندارد. حتی بخندد یا سرم داد بزند، ولی هیچکی نیست. مامان بابا می گویند خیلی هم ترس دارد. دوستم گفت پس هنوز خودت هم شک داری؟

گفتم...گفتم همیشه که آدم موفق نمی شود، گاهی یهو برمی گردی و می بینی چه ساده تسلیم شده ای.

از غمگین ترین دیالوگهای چند وقته اخیر بود.

درست که هرقدر جامعه ای بزرگتر، پیچیده تر و متمدن تر باشد، فرهنگ متوسط مردم هم بالاتر است اما در عین حال دزدها و کلاهبردارهای باهوش تر و صفحه ی حوادث رنگین تری دارد؛ حواسم به این قسمت از ماجرا نبود. شماها درست می گفتید، زندگی در تهران سخت تر از آن بود که فکرش را می کردم؛ شلوغ تر، بی قانون تر و بی دروپیکرتر از شهرهای دیگر.
اما از انتخاب خودم پشیمان نیستم و به هیچ قیمتی هم برنمی گردم. چرا که اگر در آن شهرهای کوچک بمانی یعنی همیشه دوری ، به حساب نمی آیی و اصلا وجود نداری. خوب یا بد ، دوست داشته باشیم یا نداشته باشیم، زندگی در تهران یعنی بودن در مرکز تمام ماجراها ،حوادث مهم یا موفقیت های بزرگ.

زندگی من این روزها دیگر آرام و کسل کننده و تکراری نیست، گمانم رسیده ام به موج های بلند دریا، باید طاقت بیاورم ، فکر کنم فقط ترسوها لب دریا آب بازی می کنند.

نمایشگاه رسانه های دیجیسلام و هنرهای تخیلیِ شهیدآوینی

یادش به خیر، یه استاد معارف داشتیم می گفت اینقدر دنبال سی دی نباشین، سی دی مستهجنه، سی دی استکبار غربه، سی دی مال این امریکای جهان خواره، یادش به خیر....

خب زندگی هم وقت گیر آورده، حالا که ما رفتیم ادای آدم های قوی را در بیاوریم ، یکی مثل جن آمد کیف مامان را توی اتوبوس باز کرد و از تویش 500 هزارتومن پول برداشت به اضافه ی شناسنامه ی من و مامان. از دیروز پا به پای راننده های اتوبوس و حراست اتوبوسرانی و اصغرآقا و رحیم آقا و پلیس 110 و کلانتری محل و اداره ی پست و بانک در حال دویدن هستیم. خواب و خوراک نداریم کلا. مامان خیلی ناراحت است ولی پول و شناسنامه و اینها از یاد من رفته است، فقط به آن زن معتادی فکر می کنم که توی اتوبوس دیدیم و دائم عکس آن زن های کلاهبردار و کیف قاپی که توی کامپیوتر اداره ی پلیس نشانمان دادند توی خاطرم هست، زن های جوان و تر و تمیز آرایش کرده، هم تیپ و هم قیافه همه ما، فقط با مقوایی در دست و چشمانی پر از اشک. حالم هیچ خوب نیست، انگار که تالاپی افتاده باشم توی صفحه ی حوادث روزنامه ها. یعنی کی این کابوس لعنتی هم می گذرد...

وقتی می بینم شب های تهران برای من چه خطرناک است و دلهره آور ، وقتی که تاکسی ها نیستند و اتوبوس ها هم به اندازه یک نیمه آدمیزاد جا ندارند و کوچه خیابان ها برایم غریبه است و لحظه ای اشتباه و حواس پرتی کافی است تا مسیر خانه را گم کنم ، وقتی دو ساعت تمام توی ترافیک گیر کرده ام و ماشین ها با سرعت از بلوارها رد می شوند و پل هوایی نزدیک خانه خلوت است و پرنده پر نمی زند و من با دلهره تمام کوچه را می دوم. وقتی صبح که بلند می شوم رخت خواب خالی خواهرم را می بینم و بغض می کنم و دلم برایش تنگ می شود، وقتی من و مادرم تنها هستیم و مامان حوصله اش سر می رود و دائم نگران پدر و خواهرم است، وقتی بابا هر چند ساعت زنگ می زند و خبر می گیرد، وقتی می بینم که اگر بابا به جای مامان اینجا باشد فقط غر می زند و از همه چیز ایراد می گیرد و بهانه می گیرد و اعصابم را خراب می کند، وقتی که توی همین شلوغی های جدید و غریبه ی زندگی ام باید حواسم به چرخه ی گلیکولیز و زنجیره ی انتقال الکترون و قوانین وراثت باشد، خب راستش پشت ام می لرزد و وحشت می کنم حتی، ولی می دانی، این استایل جدید زندگی را خودم انتخاب کرده ام و از همین رو برایم جذاب است و محکمِ محکم ایستاده ام تا با چنگ و دندان حفظ ش کنم. آن فکر احمق هم که گاهی می گوید باید برگردم ساری و خیال همه را راحت کنم ببیند که چطور رویش کم می شود، خلاصه بچرخ تا بچرخیم.بعله.