جزوه هایم را بستم.مبحث امروز نیمه کاره ماند. گزینه های تست ها هی به آدم دهن کجی می کنند، یکی شان می گوید می بینی چقدر واکنش شیمیایی در جهان هستی کشف شده که تو از آنها بی اطلاع هستی؟ یا می گویند می بینی چه قدر ابلهانه استدلال می کنی؟! ... خب خسته م. کابوس های شبانه بیشتر شده حتی دیشب داشتم توی خواب جیغ می کشیدم که همان موقع بیدار شدم و از ترس داد و بیداد بابا خودم را کنترل کردم. گریه ها تبدیل شده اند به قرمزی دور چشم پای لپ تاپ، هق هق زدن زیر شیر آب دستشویی، آزاد کردن آرام اشک ها زیر پتو بدون هیچ جیک اضافه. اس ام اس ها و تلفن و اینترنت را که قطع کرده بودند بی شرفها، ماهواره هم نداریم ، انگار در زندان ج.ا گیر کرده باشم. گیر کرده ایم، راستش گیر کرده ایم...
وقتی پای تلفن آرام و گرفته حرف می زنی، کلماتم را گم می کنم. دستپاچه می شوم.دلم برایت تنگ می شود.غمم می گیرد. وقتی که به قول خودت بی حوصله ای. در سرزمینی که شادی، بی حرمتی ست چه کسی احوالش خوب می شود آخر؟ عزیزم، چه کسی؟

احساس تحقیر کم احساس آزار دهنده ای نیست. اینکه به خاطر ندانستن و خجالتی بودن و دختر بودن- که هیچ کدامشان گناه نیست. به هرچه می پرستید گناه نیست- تحقیر شوی. آن هم از طرف پدرت. آن هم با نگاهی سرشار از انتقام گیری ِ بچگانه. کم هم ناراحت کننده نیست ...

فقط پیروان خون و شمشیر و آتش می توانند صحنه ی عاشورا را دوباره خلق کنند.

بذل محبت برای ما به سختی گذر از ممنوعه ها و پریدن از خطرها، از جنس دادنِ یک دل کوچک است و در نظر او مانند بخشیدن ریگهای بیابان.

یاد روزهایی که برای حرف زدن هیچ کسی را نداشتم، بلاگر هم ادیتورش را از ما دریغ می کرد...

پیش پیش پیش پیش پریشب خواب دیدم چند مدتی که تهران نبودیم، دزد اومده همه ی وسایل خونه رو بلند کرده، خودشم وسط هال خوابیده خر و پف می کنه!
پیش پیش پیش پریشب خواب دیدم تو جاده من و بابام رفتیم زیر ماشین ، بعد من یه چیز تو مایه های اصحاب کهف رفتم تو کما!
پیش پیش پریشب خواب دیدم توی شکمم یه غده ی سرطانی بدخیمه. و هر کار می کنم راضی نمی شم برم شیمی درمانی.
پیش پریشب خواب دیدم رفتم امتحان کنکور بدم ولی مدادم که ظاهرا نوک ش سیاه ست، هرکاری می کنم روی صفحه ی پاسخنامه رنگ نمی ده!
پریشب خواب دیدم رابطه ی دوست داشتنی م نابود شده، طرفم تبدیل شده به یه آدمی که دنبال بهانه ی دعوا می گرده واسه دک کردن من.
دیشب خواب دیدم نصف شب دزد زنگ زده خونمون می گه درو باز کنید!

ینی می خوام ببینم اصلا چیزی مونده از این روح و ذهن آیا ؟!

با بابا که آمده بودم تهران، سوار قطار که شدیم، توی کوپه ای نشستیم که همه مرد بودند، من فقط نگاهم به پسر جوان صندلی رو به رویی بود که تنها سفر می کرد؛ یک نگاه حسرت آمیز که چرا من نمی توانم جای او باشم. صبح زود که هوا هنوز تاریک بود، به ایستگاه راه آهن که رسیدیم، توی آن شلوغی مسافرها و بارهایشان دائم تنم می لرزید و از بابا جدا نمی شدم. از راه آهن که خارج شدیم مثل بچه ای که دستش را می گیرند تا گم نشود چون راهها را بلد نیست، احساس ضعیف بودن کردم. شب که بر می گشتیم هم همین طور، تمام مسیر می گفتم 22 سالت شد ، هنوز مستقل نیستی و به خودم فحش می دادم. حتی وقتی رفتیم سینما ، تازه یادم افتاد اینجا اینقدر تاریک است که می توان با خیال راحت چند قطره اشک ریخت و صدای بازیگرهای فیلم اینقدر بلند است که بابا متوجه صدای کوتاه هق هق زدن م نشود. وقتی هم که برگشتیم ، توی قطار، توی کوپه ای که همه مرد بودند، احساس تنهایی کردم. قطار که راه افتاد پسر جوانی داشت با بابا از جنگل های گرگان حرف می زند، کمی با اعتماد به نفس پریدم وسط حرفشان، بعد متوجه شدم نباید حرفی می زدم. سرم را که به منظره بیرون پنجره گرم کردم، یاد یکی از اقوام افتادم؛ پسری که 4 سال از من کوچک تر بود -و من هنوز وقتی به یادش می آوردم پسربچه ی بازیگوشی به خاطرم می آمد - وقتی که رفته بودیم خانه شان، وقتی که عکس های سفرهایش را بهم نشان داد ،وقتی گفت چندی در میان با دوستانش می روند کوه و درشت و دریا و آنجا کلبه اجاره می کنند، پای آتش برای هم شعر می خوانند و ماهیگیری می کنند، چیزی راه گلویم را فشرد. همان لحظه خودم را تصورم کردم که در چند سال اخیر فقط نشسته ام توی اتاق م، تنها تفریح آخر شبم خواندن فیدهای وبلاگ های این و آن بود. شب که خوابیدیم خواب دیدم توی اتوبان تنها گیر افتاده ام و چند مرد محاصره ام کردند. به پلیس هم که زنگ می زنم هیچ کس جواب نمی دهد. وحشت زده که از خواب پریدم دیدم ساعت 2 است و با انگشتهایم حساب کردم تا صبح چندین ساعت دیگر مانده است.

آن موقع ها که هنوز پایم به تهران باز نشده بود از این همه نگاه "آشنا" توی کوچه خیابان های ساری حالم بهم می خورد. از اینکه توی تاکسی نشسته ای و یکهو معلم کلاس پنجم ابتدائی ات را می بینی، یا اینکه وقتی می خواهی تنها باشی و خلوت کنی ممکن است کسی که انتظارش را نداری جلوی چشمت سبز شود، یا اینکه تمام همسایه ها می دانند تو چه کاره هستی و کجا می روی و با کی سر و سِر داری ناراحت بودم.متنفر بودم از این شهر؛ از بس که مردم ش توی کار هم فضولی می کردند. از بس که محدود بودند. از بس که هیچ مبنع قوی فرهنگی نداشتند تا فکرشان را تغذیه کنند. از بس که این شهر کوچک و محروم بود.
در مدتی کوتاهی که در تهران بودم ، غریبگی نگاه آدم ها اینقدر آزارم می دهد که فکرش را هم نمی کردم. توی بی ار تی که نشسته ام فک می کنم اگر لای در اتوبوس له بشوی هم هیچ کسی به تخمش نیست، اگر وسط اتوبان ماشینت خراب شود هیچ کس برایش مهم نیست، اگر موبایلت آنتن ندهد کسی موبایلش را نمی دهد زنگ بزنی، اگر کیف ت را زده باشند هیچ کسی ککش نمی گزد ، اگر وسط خیابان برایت چاقو بکشند پلیس می گوید به کلانتری منطقه خودتان مراجعه کنید، پیش قاضی که می روی با خونسردی زیر نامه ی دادستان را مهر می زند و می گویند پرونده در دست بررسی ست، 3 ماه دیگر مراجعه کنید. از بس که نگاه آدم ها در این شهر پیچیده است، از بس که ماشین ها توی اتوبان هایش با سرعت زیاد حرکت می کنند و برای آدرس پرسیدن هم پای شان روی ترمز نمی رود. از بس که این شهر بی رحم است. از بس که نامهربان است.

بنده به طور جد، دچار عدم قطعیت در زندگانی شدم.
روزها کلی تصمیم برای زندگی آینده ام می گیرم و شب ها همه ی آنها به نظرم اشتباه می آیند. و خب طبعا این سیکل ادامه دارد!

یعنی من باید هر نیمه شب -بدون استثنا- وحشت زده از خواب بپرم و کابوسی با درون مایه ی دزدی دیده باشم؟! بعد هم برای آرام شدن با موبایلم نیچر پارک بازی کنم و روی امتیاز 192 گیم اور شوم؟!

یک اس ام اس محبت آمیز در نیمه های شب ترکیب یونیزه کننده ی قدرتمندی ست که ساختمان منظم بلور ِ غمگینی ام را متلاشی و جاذبه ی یون های مثبت و منفی اش را از هم باز می کند.

از پله ها که آمدم پایین، هوا خفه بود. پالتو را از تنم در آوردم. طبقه ی همکف یک اتاق نسبتا بزرگی هست برای ثبت نام و این جور چیزها. سه چهار تا خانوم با لباس فرم پشت میز نشسته اند. رو به روی آنها یک جایی دارد مثل کابین مخابرات اسم ش هست اتاق مشاوره. یک شیشه دارد که آدم ها از پشت ش معلوم اند. نگاه که کردم یک پسر جوان آنجا نشسته بود و یک ختر با موههای بلوند. دختر دست هایش را گذاشته بود روی میز کوچک و پسر جوان داشت بهش می گفت چقدر خوشگل است حتما، یعنی یک جوری که دختر با موههای بلوند و آرایش غلیظ آجری- بنفش قند توی دلش آب می شد و یک جوری کیف می کرد که انگار اولین باری ست که کسی به او می گوید خوشگلی یا دوستت دارم یا جمله هایی از این دست. یعنی من فهمیدم داستان شان چطوری بود، این طوری که پسر مشاور اولین بار که دختر را دیده بود ، توی رخت خواب تصورش کرده بود. حالا یک جوری می خواست به چنگش بیاورد. به دستهای پسره که توجه کردم دیدم همه ی فکرهایم درست است. من حتی داستان دختر را هم می دانم. یک جورهایی بود که توی فیلم ها به آنها می گویند:بدبخت. یعنی فقیر شاید منظورم باشد.پدر معتاد شاید. می دانید داستان خیلی مزخرفی می شود برای نوشتن.... جلوی در که رسیدم یک موتوری دقیقا جلوی پاهایم پارک کرد. اول از همه دست کرد توی جیبش و موبایلش را درآورد. توی خیابان از دست یکی دزدیده بود.داستان شان این جوری بود که آقای موتوری چند ساعتی دختری را تعقیب کرده بود. بعد با خودش گفته بود حتما برای تاکسی گرفتن جلوی خیابان می ایستد، خب خیلی راحت بود اگر موبایل را از دستش می قاپید ، دختر که هیچ کاری نمی توانست بکند(می توانست؟) بعد کیف پول چرم مشکی ش را از جیب پشت شلوارش بیرون آورد. بله. یک روز پاییزی دیگر از دست مرد جوانی قاپیده بود. کیف پول را باز کرد دیدم که عکس سه در چهار یک زن تویش است. عکس زن همان مرد جوان بود. حتی نکرده بود که کارت شناسایی اش را پس بدهد یا پاره کند و بیندازد توی جوب. همینجوری نگه داشته بود هر روز به توانایی هایش افتخار کند لابد. من داستان این مرد موتوری را هم می دانم. برادر همان دختر با موهای بلوند و آرایش بنفش-آجری بود. داستان این هم تکراری و مسخره می شود اگر بنویسم اش... می بینی؟ هرچه داستان هست توی این شهر، مزخرف و ترسناک است. باید کاغذ را پاره کنم و از اول خط شروع کنم. خب خیلی دیر کردی. پس چرا نمیایی؟ 45 دقیقه است منتظرتم. پس چرا نمیایی آخه؟

حس عجیبِ باورنکردنی

دارم چاق می شوم به سرعت....

پارک لاله لباس هایش را یکی یکی از تن در می آورد و موههای کوتاه ش در برف زمستان می رقصید.

این وبلاگ خوانی هم برای ما دردسری شده است. نیست که دوستانمان از انگشتان دست تجاوز نمی کند، به جایش خاطرات یک عالمه وبلاگ نویس توی ذهنمان هست.این طوری ست که اشتباها فکر می کنیم کلی آدم اطرافمان هست؛ خانوم گ، خانوم ن، ، آقای س، خانوم الف، آقای ک ... روزها نشسته ایم خاطرات تربیت کردن بچه هایشان را می خوانیم ، می دانیم که کدام واحدهای دانشگاهی شان سخت تر است یا رابطه شان با دوست پسر مربوطه در چه مرحله ای ست. روزها و شبهاست که با خنده های شان شاد شده ایم، با دل تنگی هایشان غصه دار ولی طرفمان روحش هم خبر ندارد که ما وجود داریم و هر موقع که جلوی وبلاگش در گودر 1 بولد می شود، ذوق می کنیم.
کلاس زبان که می رفتم توی بحث آزاد هر کدام از بچه ها کلی خاطره از این و آن نقل می کردند، ولی من همیشه ساکت بودم. یعنی پا به پای آنها یاد شیرین کاری یا تجربه های زندگی دیگران می افتادم ولی نمی توانستم بگویم نسبتم با این آدم ها این است که خواننده ی وبلاگشان هستم! این طوری است که گودر علاوه بر خیلی جذابیت های دیگر، دنیایی ست که دوستانم آمده اند از حال و احوال جدیدشان برایم بگویند. جایی که اشتباها در آنجا حس می کنم تنها نیستم.

خوبی زندگی کردن با بابا این است که می توانی کم صحبت کنی یا اصلا حرف نزنی.می توانی برای اینکه بگویی شام می خوری یا نه، فقط سرت را تکان دهی. یا بروی توی اتاق برای خودت باشی و مطمئن باشی کسی در خانه سر از کارت در نمی آورد. حتی وقتی تلویزیون می بینید می توانید یک کلمه با هم حرف نزنید چون که نقطه مشترکی برای صحبت ندارید. یا موضوع های مورد علاقه هر کدامتان بر همدیگر غیرجذاب است.
صبح که بیدارم می کند و من نشسته ام دارم از پتوی گرمم خداحافظی می کنم، وقتی داد می زند چی کار می کنی؟ می توانم بگویم لباس می پوشم.وقتی دوستم اس ام اس می زند و می گوید:کی بود؟ می توانم جواب بدهم تبلیغات فلان بانک. یا وقتی کتاب رمان دستم هست و می پرسد: کتاب چی می خونی؟ می توانم جواب بدهم درس می خوانم. وقتی که توی اینترنت وبلاگ می خوانم می توانم بگویم دارم خبرهای مهم خبرگزاری ها را نگاه می کنم. بابا که به تخمش نیست من چی می خورم و چی می پوشم و چی می خونم ، من هم سکوتِ این خانه ی بی دغدغه ی بی سر و صدا را دوست دارم.