قرار را گذاشته بودیم سر ظهر. اما زنگ زد برنامه را عوض کرد و همین طور عقب انداخت تا شد 6 عصر. توی سرما توی صف طولانی ایستادم و توی ترافیک نکبت نشستم، وقتی که رسیدم عصبانی و گنددماغ بودم. اساسا آمده بودم بگویم نمی توانم توی رخت خواب با کسی باشم که عاشق ش نیستم.وقتی به خانه ش رسیدم اتفاق ها یکی پس از دیگری افتاد. تمیز کردن خانه به خاطر من. هدیه دادن، محبت کلامی و آغوشی. صبح خودم را درحالی پیدا کردم که اشک ریزان در آغوشش بودم. ظهر احساس کنده شدن یک وجود از سینه و دور گردنم داشتم. بعدازظهر همان قدر ناامید، همان قدر درمانده و همان قدر خسته بودم که یک انسان از معشوق ش جدا می شود.

دیده اید وقتی آدم یک دروغی می گوید بعد خودش باورش می شود؟ بعد با همان باور می رود به قهقهرا ؟! آدم وقتی با خودش دچار سوتفاهم می شود خیلی سخت ش است که منطقی باشد. اصلا آدم دقیقا می شود یکی از همان ها که از بیرون بهش نگاه می کنند. بعد با دوستان ش که حرف می زند بیشتر از باورش مطمئن می شود. خیلی از چیزهایی که ما در مورد مردم می دانیم همینطوری اند. اگر بخواهید فکر کنید خیلی از پدیده ها توی جهان هم همینطور اند. منظورم این است که دچار سوتفاهم اند.می توان از روابط بین آدمها فکر کرد تا پدیده های علمی. همه ش چند رگه سوتفاهم با خودش مخلوط دارد که در ظاهر خوش رنگ و زرق و برق دارشان گم اند.

وبلاگ یک همچون جایی ست که آدم با خودش خلوت می کند. در واقع، همان جای پارک کنار اتوبان شلوغ است. می توانی یک ترمز کوتاه بزنی ، گوشه ی دنج بنشینی و دروغ هایی که به خودت گفته ای یادآوری کنی.

the best valentine ever!

هر بار اومدم اینجا بنویسم دیدم حس و کلمه جور نمی شن. دکمه ضربدر رو زدم، رفتم پی زندگی ام. الان می بینم یک بخش مهم از زندگی م تایپ نشده مونده. بعدا که میام حیفه این روزا ننوشته مونده باشن. امتحانای طولانی م تموم شده و از این ایشی درس و مشق در اومدم کلا ولی خب کی می دونه که چقدر خوب بود و چقدر حس مفید بودن و یه کار مهمی کردن داشتم. شب که می اومدم سرم رو می چسبوندم به بالش و می رفتم یه دنیای دیگه. همه قرصها رو کنار گذاشتم و یه حس لذت بخش فارغ شدگی ای دارم. شاید تو عاشقی بازی حتی. خیلی وقته که عاشق نیستم و دوست دارم همینجوری فارغ بمونم و هر کی میاد منو از این حس دربیاره، سخت باهاش مبارزه می کنم.گاهی فکر می کنم که حوصله عاشق شدن ندارم و همینه که هست، خیلی هم خوبه اصلا کون لق عشق، چرت بعدازظهر را عشق است. گاهی خودمو دعوا می کنم بابت روابط عجیب م با پسرا. می بینم که دارم شر درست می کنم با دستهای خودم بی خود و بی جهت. گاهی با خودم می گم شاید قابلیت عاشقی رو از دست دادم و هیچ وقت دیگه حوصله شو پیدا نکنم ؟ (نشونه های بزرگ شدنه گمونم ).
کلاسهای آیلتس هم تموم شده و من موندم و این همه کتاب و جزوه. اکثر موقع ها مطمئنم که باید گذاشت و رفت که آخه کیه که کون ایران موندن داشته باشه؟ ما فلسفه ی زندگی مون خیلی ساده تر از این حرفاس که مبارزه کنیم و زندان بریم و جون بر کف و این حرفا از حق مون دفاع کنیم. ما می خواهیم یه گوشه دنیا واسه خودمون باشیم و مینی ژوب بپوشیم و چه می فهمیم که کار درست و به صلاح جامعه و مردم و فیلان چیه تو این اوضاع قاراش میش؟ گاهی موقع ها هم فکر می کنم که نکنه بهتره بتمرگیم سرجامون؟ نکنه پشیمون شیم از انتخاب سخت و جانفرسای مهاجرت به یک کشور دیگه؟
معلم کلاس اسپیکینگ ام همیشه نظرش در مورد من این بود که زیادی بی حس و شَل و پَل حرف می زنیم. بد شانسی، خوردیم به دوره ی کم حرفی ِ زندگی مون. ینی در مورد چیزی نظری ندارم. یا حال ندارم نظر بدم. نظرم اینه که خب طبعا هر کی هر جور راحته همونجوری براش درسته. ولی خب جواب که باید خیلی بیشتر از یه جمله باشه. تازه کلی افعال مثبت یاد گرفتم و دارای یک سری نظرات تازه ی کلیشه ای شدم. توی کلاس زبان زیادی از صفت، قید و افعال مثبت استفاده کردم. گاهی احساس می کنم همه چیز تغییر کرده و ما آدم های خوشحالی شدیم.بعد دوباره دو تا از اون ضد حال های بد نصیبم می شه و یادم میاد این چه عن دونیه ایه دیگه که ما توش زندگی می کنیم.
انگاری باز رسیدم به دوره ای که آدم با خودش چی درسته، چی غلطه می کنه و شب ها بی خوابه و روزها برای فرد نامعلومی در جهان دل تنگه. آخرین روزی که تو اون دانشگاه گه بودم، کلید در اتاق سمینار گم شده بود. با سه نفر چک و چونه کردم و دو تا کمد رو به تنهای گشتم تا پیدا شد، بعد با استاد الدنگ سروکله زدم ، بعد برای پیدا کردن ریموت کلاس چند طبقه رو دویدم بعد رفتم محکم کوبیدم به در اتاق آقای "لپ تاپ به ویدیو پروژکتور وصل کن" ، بنده خدا فکر کرد زلزله ای چیزی اومده ، گفتم بیا اتاق 217 یه خانواده ای رو از نگرانی نجات بده. بعد تا آسانسور تعقیب ش کردم که تو راه نپیچونه حتی! نمی گم که دلم برا این گه بازی ها تنگ می شه نه، احساس می کنم مثل یه خانواده بودیم تو اون کلاسه. همه هوای همدیگرو داشتن و یه جوری حرف می زدن که بیا قدر این کلبه ی درویشی رو بدونیم تا بلای جدیدی سرمون نیومده. من کلید در اتاق سمینارو پیدا می کردم حسی داشت که انگار بیاین عزیزانم براتون نون و آب پیدا کردم!
نمی دونم. فکر کنم به زودی همه به قهقرا بریم. فقط دوست دارم هر کجا رفتم از این چی درسته چه غلطه رها باشم. دوست دارم که وقت داشته باشم و یک مغز راحت و رها و فارغ، که بشینه کارای جدید کنه و چیزای جدید یاد بگیره.

ما در اتاق کوچکی دور هم نشسته ایم، استادمان شغل عجیبی دارد. او یک ( IELTS examiner) است. از امثال ماها امتحان اسپیکینگ می گیرد تا مردم کشورش یکی یکی تخلیه شوند. اصلا لازم است یکی از آن دوربین های فیلم برداری را بردارند بیاورند سر کلاس ما. ما راجع به چیزهایی حرف می زنیم که می تواند سوژه ی یک فیلم باشد. استادمان می گوید وقتی جلوی مصاحبه گر آیلتس هستید لبخند روی لب تان را فراموش نکنید، قیافه تان این طوری غمگین و خسته نباشد، لازم است یک لباس خوب بپوشید، او نمی خواهد یک دارک گوست (Dark ghost) ببیند! لازم است مثبت فکر کنید، اینقدر جواب منفی ندهید، وقتی ازتان سئوال می کنند زندگی در تهران چه طور است نمی گویید آلودگی هوا چشم مان را می سوزاند یا هر روز در ترافیک و مترو کلافه می شویم ، می گویید تهران پارک های بزرگ و زیبایی دارد، هر ماه ده ها فستیوال در آن برگزار می شود و سیستم حمل و نقل شهری جالب توجه ای دارد.
ما، شبح های سیاه ِ خسته ِ غمگین ِ چسناله کن در اتاقی کوچک نشسته ایم و خیره به حرفهایش گوش می دهیم. هر سئوالی ازمان می پرسد، می گوییم شرایط اجتماعی بد است، کار نیست، آزادی نیست و این چیزها. استادمان به جای همه ی اینها عبارات مثبت پای تخته می نویسد. ما داریم یاد می گیریم که به خودمان از بالا نگاه کنیم. داریم یاد می گیریم خودمان را از "مردم ایران" جدا کنیم. داریم یاد می گیریم مانتو و مقنعه مشکی – که با فرهنگ حاضرمان عجین شده است را از تنمان در بیاوریم.شونزده جلسه شاید زمان کافی ای باشد برای اینکه باور کنیم ما دیگر یکی از آن مردمان بیرون از پنجره ی اتاق نیستیم.

من دیگر با تنهایی خودم غریبه نیستم. افسرده نمی شوم، غر نمی زنم، چس ناله نمی نویسم. دوست می داشتم سه روز تعطیلات بسیار بسیار بد، دلگیرکننده و مزخرف اخیر را با دوستانم می گذراندم، ولی همگی سرشان گرم بود.
تعطیلات کذایی گذشت و من در خانه ام از تمام لحظه هایش لذت بردم. مکمل های غذایی که کنار گذاشته بودم دوباره شروع کردم. با مستند بی بی سی که با نزدیک شدن بهش حالم گرفته می شد، دوست شدم و از 8 دی وی دی ، 5 تایش را دیدم. کف اتاق م را شستم و تمام لباسهایم را جابه جا کردم. جلوی آینه ایستادم خودم را وارسی کردم. قفسه های فروشگاه را در نوردیدم و غذاهای باب دل پختم. تصمیم گرفتم ورزش کنم و کمتر برای خودم فلسفه ببافم.سکوت و آرامش قدرت خارق العاده ای به من می دهد.

رودخانه ی پر حرارت و سحرآمیز پس از تقلاهای نالان ِ کشف این تن ِ رمزآلود

فکر کنم که دوباره باید برگردیم به وبلاگ نویسی. عصر جمعه ی مزخرفی ست و هر کاری اش می کنی قابل تحمل نمی شود. دانشگاه رفتنم دارد تمام می شود به همین زودی. همکلاسی هایم را خیلی دوست داشتم. با وجود تمام اختلافات سنی و اعتقادی آدم های جالبی بودند. یعنی هر کدام یک ویژگی خاصی دارند که بعدا دلم واقعا برایشان تنگ می شود. توی درسها حسابی جا افتاده ام و لذت می برم ازشان. فعلا آدمی شده ام که فقط به بیولوژی ایمان دارم. یعنی حوصله ی هیچ استدلال دیگری را جز "طبیعی بودن" ندارم. اصلا دیدگاه م به همه چیز این طوری است که "حالا ببینیم طبیعت ماجرا چه می گوید".
فکر می کنم که من واقعا در وضعیت خوبی به سر می برم. یعنی بیشتر مواقع سرحال و پر انرژی هستم. اتاق و میز آرایشم پر از رنگ و بوست. با آدمهای اطرافم رابطه ی معمولی آرامی دارم. به فکر شیطنت هایم هستم. به فکر ریسک کردن هایم هستم. دوست دارم آدمهای جدید را امتحان کنم. یک عادت خوبی دارم و آن هم این است که زود ویرم می گیرد چیزهای جدید را امتحان کنم. با پسری بخوابم که عاشقش نیستم. از داروخانه کاندوم بخرم. از خودم عکس اروتیک بگیرم. دوست دارم تجربه کنم و انرژی فوق العاده زیادی برایش دارم.
هر روز به خودم یادآوری می کنم که باید زبانم را قوی کنم. رفتم کلی کتاب خریدم. کلی برنامه ریزی کردم. دوره ی کلاسهای آیلتس هم دارد تمام می شود. استاد لیسینگ ام خیلی من را دوست داشت و یکبار دیگر به انگلیسی خواندن مشتاقم کرد. بهمان گفته اند که مجله بخوانیم و مستند ببینیم. مجله تایمز و ریدر دایجست و چند تای دیگر را گذاشته ام توی کیفم هر وقت که بیکار بودم نگاهشان کنم. امروز هم خودم را مجبور کردم مستند بی بی سی ببینیم. می دانید، من دیگر نه از سیاست هیچی می فهمم نه از مسائل اجتماعی. هیچ علاقه ای هم ندارم بهشان. استادم چپ و راست می زند توی سرمان که شما اطلاعات عمومی تان هیچ است. شما می دانید نیروهای ناتو دارند چه غلطی می کنند؟ یا لیدی گاگا چه کسی است؟ برای امتحان آیلتس این اطلاعات هم لازم است. حالا من خودم را مجبور کرده ام که از این چیزها بخوانم ولی فقط بی حوصله ام می کند یا خوابم می برد. استاد عزیز! کاش می فهمیدی که "بی تفاوتی مطلق" یعنی چه. کاش می فهمیدی آدمی که دیگر ککش نمی گزد توی مملکت ش هر روز به وقیحانه ترین و وحشتیانه ترین شکل ممکن خون بریزند، تجاوز کنند، دزدی کنند، آدمی که به مرحله ی ندیدن و نشنیدن مطلق رسیده است چه می فهمد نیروهای ناتو چه کوفتی هستند.
می دانید، بیولوژی می گوید که وقتی مبارزه ای ارزشش را ندارد، مهاجرت تنها راه ممکن است. حتی اگر بچه هایت را جا بگذاری و بروی به دنبال حفظ بقا. متاسفانه طبیعت ماجرا همیشه قشنگ ترین و ایده آل ترین شکل ممکن نیست و می تواند بی رحمانه تر از این حرفها باشد.

چند دلیل برای ترک وطن تان بنویسید

زندگی در ایران برای من طاقت فرساست. من از بابت فکرهای آزاردهنده ی زیادی که توی مغزم می گذرد، دچار مشکل خواب هستم. یعنی تقریبا هیچ شبی راحت خوابم نمی برد و خواب معمولی ِ دور از خشونت نمی بینم. من همچین غذا خوردن برایم سخت است. ترشح آزاردهنده ی معده موجب می شود شما دچار مشکل ورم معده، رفلکس سر معده یا روده ی تحریک پذیر بشید. این به معنی عدم هضم صحیح غذا و به دنبالش مشکلات گوارشی است. نیمی از غذاهایی که در روز می خورم از نظر بهداشتی ایراد دارد. آب لوله کشی آلوده و دارای نیترات ( ماده ی سرطان زا ) است، فست فودها ماده ی افزودنی نگه دارنده دارند ( که در دز غیرمجاز استفاده می شوند ) . لبنیات بسته بندی، از استانداردهای صنایع غذایی بسیار پایین تر است. هوایی که تنفس می کنیم در وضعیت هشدار قرار دارد. درصد مواد میکرونی سرطان زایش از حد معمول بسیار فراتر است. با این وضع، بیماری های سرطان، عفونت های دستگاه گوارش و دستگاه تنفسی اصلا به دور از انتظار نیست.
من نمی توانم موهایم را بلند کنم. چون دائما می ریزد و ریزش اش با هیچ دارویی درمان نمی شود. طوری که رغبت نمی کنم موهایم را شانه کنم چون دسته دسته کف زمین، توی حمام و روی لباسهایم ریخته اند. و این یک مصیبت واقعی است. من نمی توانم با پسرها درست ارتباط برقرار کنم. بیشتر ِ آنها می خواهند نسبت به من حس مالکیت داشته باشند و نمی فهمند مهم این است که فان داشته باشیم، آرام و راضی باشیم. من نمی توانم سکس داشته باشم. ارگاسم مرحله ی است که من در چند رابطه ی اخیر هیچ وقت تجربه اش نکرده ام. من نمی توانم روزنامه بخوانم چون حتم دارم که بیشتر از نیمی از نوشته هایش دروغ محض است. من دوست ندارم پایم به کتاب فروشی باز شود که در این صورت از قفسه های کتاب فرار می کنم و کنار سی دی پلیر فروشگاه می ایستم و موسیقی گوش می کنم. من نمی توانم لباس مورد علاقه ام را بپوشم. من نمی توانم تنها مانتوی یک وجب بالای زانو بپوشم با شال قرمز. چون این احتمال وجود دارد که به غیرانسانی ترین شکل ممکن دستگیرم کنند و به تحقیرآمیزترین شکل ممکن به خانواده ام زنگ بزنند، ازم جریمه بخواهند یا با تابلوی زندانی در دست ازم عکس بگیرند. من نمی توانم با خیال راحت هر جای این شهر بروم. احتمال دارد راننده آدم دزد باشد. بغل دستی ام جیب بر باشد و یا آن یکی آقای بغل دستی ام متجاوز باشد.
من نمی توانم در دانشگاه درس بخوانم. تمام انگیزه هایی که من برای علم دارم در آنجا نابود می شود. عالمان دانشگاه یک مشت مفت خور ِ نون به نرخ روز خور هستند که استاد، معاون و رئیس شده اند برای ادامه ی مافیا بازی و کلاش بازی شان. واحدهای درسی یک مشت مزخرف فرمالیته است که برای اخذ مدرک نهایی گذرانده می شوند. دانشجو جسمی ست در حد پشگل گوسفند که کارکنان دانشگاه تصمیم می گیرند چند ساعت علاف توی کدام سالن ها بچرخد.
من در فضای مجازی هم امنیت ندارم. معلوم نیست از چند جهت ایمیل ها و اطلاعات شخصی ام کنترل می شود. من بدون فیلترشکن به جز چند سایت نمی توانم از اینترنت استفاده کنم. من از نظر قانون، برای نوشتن این جملات مرتکب جرم شده ام.
من یک مجرم هستم. مگر آنکه خلاف اش ثابت شود.
امضا تهمینه – 26 مهر ماه سال 1390 – ساعت 4 صبح

پ.ن : اینها نوشته شد تا اگر روزی اینجا نبودم، هوم سیک شده بودم و با هر خاطره از ایران داغ دلم تازه می شد یک سری به این نوشته ها بزنم جهت یادآوری.

هیچ وقت نفهمیدیم اختلاف نظر داشتن یعنی چه. شاید می تواند خوب باشد، شاید حتی زیبا. می تواند آرام باشد. ما یاد گرفته ایم اختلاف نظر یعنی دعوا. یعنی جنگ. وقتی توی خیابون شلوغ روی چادر خانوم جلویی اشتباها لگد می کنم برمی گردد با خشم نگاه م می کند. جواب من هم نگاهی با نفرت است. من برای خودم فکر می کنم اینها اختلاف نظر نیست، اینها کلیشه های ذهنی است و باید ازشان متنفر بود. او فکر می کند من قاطی جمعی هستم که همه را با یک چوب می زنم و برای حرفهایم منطق مشخصی ندارم. من معتقدم بحث کردن نفرت انگیز است. من معتقدم اختلاف نظر بی معناست. اختلاف نظر یعنی سردرد. او فکر می کند هنوز می شود ادامه داد و تا میزانی محافظه کار بود. من دوست دارم در مورد هوا حرف بزنم. در مورد مدل لباس نظر بدهم. من دوست دارم به جای کتاب فروشی، مغازه ی جواهرات بروم. من دوست دارم با خارجی ها دست و پا شکسته حرف بزنم. من خسته ام و فکر می کنم اختلاف نظر یعنی سردرد.

تو همون آدمه ای که تو یک بعدازظهر تعطیل غم باد زده ی تهران داری تو پارک خانه ی هنرمندان قدم می زنی و سعی می کنی فکرتو از همه جا جمع می کنی. می خوام ببینم خیلی واجبه درست اون وسط تانکه موشکه ماشین جنگیه ( هر کوفتی هست ) بذارید و صدای گلوله و فیلان بذارید به یاد شهدای دفاع مقدس و اون طرف هم شمع روشن کنید؟ می خواید آدمه راهشو کج کنه، لبخند از لب ش پاک بشه، قیافه ش بره تو هم، صدای اذان بپیچه تو مغزش، خودشو بچپونه تو کافی شاپ شلوغ پلوغ و زل بزنه به مردم؟

دیروز توی خرت و پرت هایم یک عروسک پیدا کردم که سالیان قبل خریده بودم ولی تمیز و نو بود و حتی یک بار هم از جعبه ش بیرون نیامده بود. فکر کردم هدیه بدهم ش به یک دختربچه که شاید به این عروسک احتیاج داشته باشد. به ذهنم رسید که توی نیازمندی های گودر آگهی کنم ش که سریع تر کسی پیدا شود.
حالا فقط چند ساعت از آگهی دادن م گذشته، خیل ایمیل ها بر سرم سرازیر شده ببر مرکز دختران بی سرپرست ... ، بیمارستان کودکان .... ، شیرخوارگاه .... ، خانواده ی .... ، بهزیستی مرکز دختران..... ، دختر 5 ساله که به شددت بیمار است، ....
من حالم بد است. این ایمیل ها را برای من نفرستید دیگر، خواهش می کنم. من جی میل م را نگاه می کنم سردرد می گیرم، من عروسک را نگاه می کنم حالم بد می شود. من فکرم خسته اس، خواهش می کنم نفرستید.

شور و حال کودکی برنگردد دریغا

آمده ام به روزگاری که پیراهن قرمز تنم می کردم، دمپایی پلاستیکی پام بود، بند لباسم هی از شونه ام می افتاد. از مادرم دو تا اسکانس 20 تومنی می گرفتم و تا سوپر محله می رفتم، بستنی می خریدم برمی گشتم توی کوچه خیابان با دختر خاله هایم می خوردیم ش، بعد دوچرخه هایمان را از خانه برمی داشتیم توی شهرکمان دور می زدیم، برمی گشتم خانه به جوجه رنگی هایمان سر می زدیم.

امروز یک روز است که برگشته ام ساری.حالا شما فرض بگیر دمپایی پام نیست، صندل هست، به جای بند پیراهن، شال از سرم می افتد. 5 هزار تومنی دستم هست، چیپس و ماست موسیر می خرم. دختر خاله هایم روی مبل خانه مان لم داده اند، شبکه پی ام سی روشن است، شما فکر کن شبحی از آن روزگار بی دغدغه و بی تنش برای خودم ساخته ام. همین هم برای ما غنیمت است.

این پایان نامه مادرفاکر من بالاخره یه سروسامونی گرفت. هر کی منو می بینه می گه باز داره از پایان نامه ش حرف می زنه، خب بهرحال هیچ وقت کسی نمی فهمه که شما چند بار تو یک پروسه ای که تو همه جای دنیا با چند جلسه صحبت ( آدم وار) و با چند سرچ کوچیک حل می شه به فاک رفته ای. دل تنگی و وابستگی و وطن و خاک و هیچ جا مثل ایران نمی شه و وطن ما جایی ست که فیلان، اصلا درست! ولی من دیگه اینجا احساس آدم بودن نمی کنم هر کسی هم می گه چطور؟ یه دوره تور پایان نامه انتخاب کنی می برمش!

من یه همچین آدمی شدم که دیگه از اینکه اس ام اس کس مهمی نمیاد برام و کس مهمی بهم پی ام نمی ده که توی دل ام پر و خالی بشه ، ناراحت که نیستم در آسایش هم هستم. و دست از لوس بازی و چس ناله کردن و توهم داشتن و اینا برداشتم. فقط بعضی موقع ها که فک می کنم به حال و هوای خودم توی روزهای خیلی قبل، اشک از چشمام می چکه. بعدش می گم:خب گریه کردی؟ همینه که هست، ایت دیدِنت وُرک! بعد دیگه لازم نیس برا خودم فلسفه ببافم که به چه دلیل دقیقا و چرا؟ و آیا می شد؟ و چرا نشد؟!
آدمی از این جهت که می تواند یک سری ضربه ها به مغزش وارد کند و حافظه اش را بتکاند و فراموش کند، بسیار شانس آورده. از بیولوژی تشکر می کنم!

این وقت شب صرفا به این جهت اومدم پست هوا کنم که بگم لازمه بهرحال آدمی از این پشت این لپ تاپ کذایی بلند شود، توی هال پذیرایی روی مبل لم بدهد و برای بار چندم یه فیلم ایرونی ( در اینجا : تهران انار ندارد ) ببیند و از ته دل خوشحال و راضی باشد.

من 24 ساله شدم، از اینکه هر سال با تمام وجود زحمت می کشم زندگی م با پارسال فرق کنه و متمدن تر و آدم تر شم خوشحالم. از اینکه جواب نمی ده گاهی ولی باز بلند می شم و به تلاشم ادامه می دم خوشحالم. از اینکه به احساساتم احترام می ذارم و به خودم اجازه تجربه کردن می دم خوشحالم. از اینکه توی تجربیات بد گیر نمی کنم و زود خودمو نجات می دم خوشحالم. از اینکه مطلب کلیشه ای برای روز تولد نمی نویسم نیز خوشحالم :)