بعد از یک هفته خونه نشینی صرف و فقط خبر بد شنیدن دیروز بالاخره رفتم گرگان و دو تا امتحان پشت سر هم دادم.افتضاح نبود. در این شرایط روحی وحشتناک بهتر از این نمی توانم تمرکز کنم. یکی از هم کلاسی هایم را دیدم که دنبال من می گشت تا فقط حرف بزند. 4 سال است می شناسمش و می دانم چقدر نسبت به اتفاقات اطرافش بی تفاوت است.سالهای قبل که من از زندانی شدن فعالان حقوق زنان می گفتم و قوانین نابرابر و اوضاع نابسمان مملکت، گوش می داد ولی می گفت تو دلت خوشه. این حرفها به ما ربطی ندارد. می گفت من خودم را قاطی سیاست نمی کنم و یکی از مهمترین سرگرمی هایش تماشای تلویزیون ایران بود.امروز من را یک گوشه دانشکده پیدا کرد، گفت حالم بد است و شبها نمی توانم بخوابم و وقتی ا.ن سخنرانی می کند گریه می کنم و تلویزیون را همیشه خاموش می کنم و می رم خانه ی همسایه ماهواره ببینم . گفت پسرخاله من-که او را هم می شناختم کم و بیش-قرار است 7 روز لباس سیاه تن ش باشد و تا 4 سال ریاست جمهوری ا.ن دست بند مشکی اش را از دستش بیرون نیاورد....

اعترافات آخر شب

اعتراف می کنم که همیشه آدم های اطرافم را دو دسته ی روشنفکر و غیرروشنفکر تقسیم کرده ام و خودم را جز روشنفکرترین ها دانسته ام و بابت ش به همه پز داده ام.سالها به افکار سطح پایین و استدلال های سحطی دوستانم خندیده ام و بهشان فهمانده ام که من از شما عمقی تر فکر می کنم پس از شما بهتر ام.سالهاست که دنبال یک دسته ی خاصی از آدم ها می گردم و قبل از نزدیک شدن حسابی آنالیزشان می کنم و با معیارهای ذهنی ام سبک و سنگین شان می کنم.تعداد دوستانی که تا الان داشته ام از تعداد انگشتان یک دست تجاوز نمی کند. با بعضی هاشان قطع رابطه کرده ام و از دیگران هم فاصله گرفتم.گاهی به خودم می گویم حس انسان دوستی ت را از دست داده ای و دنبال خیالات و توهمات خودت هستی.کسی هست، توی وبلاگستان که بر اثر روحیه مازوخیسم وارم چند وقت در میان می روم به وبلاگ ش سرک می کشم و نظرات لوس، ابتدایی و دست پایین ش را می خوانم و به خودم ثابت می کنم که من روشنفکرم و او نیست! در حالی که گاهی دلم برایش می سوزد و می خواهم برای این همه سادگی و یک رنگی ش گریه کنم. اما گاهی به خودم می گویم مسول افکار هر کس "خودش" است. روزها با خودم درگیر بوده ام که تو مغرور شده ای. به خاطر چهار تا کتابی که آن هم تا آخر نخوانده ای و توی قفسه کتاب برای تزئین گذاشته ای و چهار تا مقاله ی تخمی فمینیستی خودت را برتر را دیگران می دانی. روزها خودم را دعوا می کردم و نتیجه اش آنکه سعی ام را می کردم با چند همکلاسی اطرافم که هیچ سنخیتی از نظر فکری با هم نداریم رابطه داشته باشم.ولی....
ولی بیاید صادق باشیم। من مغرور نیستم و دوست ندارم اطرفیانم را تحقیر کنم। من فقط شاید بیشتر از دیگران حساس باشم।بیشتر از بقیه از سطح فکری پایین دیگران آسیب ببینم و تحت تاثیرشان واقع شوم। بیشتر از بقیه خودم را بخورم و برای تغییر دادن شان تلاش احمقانه ای را شروع کنم و نتیجه ش فقط جر و بحث باشد و دلخوری و تحمل کردن یک رابطه بد ِ دوست نداشتنی که لابد آخر باید ترک ش کنم و تنهایی را برگزینم।یک روزی به الف گفته بودم هیچ کسی نیست که اندازه تو روحیاتش به من شبیه باشد و هیچ کسی نیست که به اندازه تو بخواهم دوستم باشد.آن روز در جوابم گفت آدم باید با هر جور آدمی دوست باشد و ببیند بقیه مردم چطور فکر می کنند. حرف منطقی و حساب شده ای بود ولی تا الان که برای من که نتیجه جالبی نداشته است.
امشب آمده ام با همه ی این حرف ها، در خلوت به خودم بگویم که این تنهایی چقدر آزار دهنده است. پیش خودمان بماند، ولی من بعد از 14-15 سال زندگی در این شهر، هنوز خیابان ها و کوچه پس کوچه های شهرمان را بلد نیستم.هیچ مکان خلوت و جالب و تفریحی را جز کنج اتاقم نمی شناسم و هیچ کسی نیست که آلبوم های جدید موسیقی اش یا جدیدترین فیلم ها را به من قرض بدهد یا بهترین رستوران شهر را به من معرفی کند یا یک آرایشگاه خوب اطرف خانه مان که ابروهای آدم را ناقص نمی کند نشانم دهد یا بگوید مانتو خوش دوخت ش را به کدام خیاط داده است بدوزد...
ما همسایه نداریم، خیلی کم فامیل داریم،دوست و آشنا هم که اصلا نداریم. محیط خانواده مان را هم دوست ندارم. شاید به خاطر همین است که از شهرمان نفرت دارم و می خواهم فرار کنم.
امشب آمدم این چیزها را بنویسم که به خودم یادآوری کنم این وضع نباید ادامه پیدا کند...نباید...

یکی از مسائل و دغدغه های مهمی که من در کودکی بابت ش غصه می خوردم و فکر می کردم مهم ترین مشکل زندگی آینده مه این بود که: چرا پس بچه هام دایی ندارند؟!

این عکس را که این بغل می بینید زندگی این روزهای من است.اینقدر شهوت نوشتن دارم که تا آیتم گودرم صفر می شود، نمی توانم ادیتور بلاگر را باز نکنم و خودم را خلاص نکنم.درس ها شدیدا زیاد است و وقت اندک و حرف و حدیث زیاد. بر می گردم!

خیلی وقت است برای خودم ننوشته ام. دلم برای این نق نق زدن های وبلاگی ام تنگ شده است.این روزها چقدر بدم، تلخم ، شاکی و خسته . الان کلی پِیج این زیر باز است که در آن نوشته اند مردم بالاخره از این همه ننگ به ستوه آمده اند و توی خیابان ها ریخته اند.تهرانی ها بیشتر. مردم شهر ما هم نه به آن شددت ولی کم و بیش اعترض کرده اند و کتکش را هم خورده اند. من هیچ حس پیروزی ای بهم دست نمی دهد. هیچ حس وطن پرستی. هیچ حس حماسه پروری و قهرمان سازی. چند روز است که فقط در و دیوار می بینم و تختم و کاغذهای جزوه هایم و تلویزیون بی بی سی و صدای آمریکا و وبلاگ و گودر و فیس بوک. با پدرم هم قهر کرده ایم. چون من خسته تر از آنم که حوصله استدلال های بی منطق ش را داشته ام و جوابی بدهم. من راضی ام که بین مان سکوت باشد و بابا به نشانه اعتراض ناهار نخورد. من حوصله ندارم به این رفتار گه آدم ها که تا از یک جایی ناراحت اند، عصبانیت شان را سر دیگران در میاورند، حتی فکر کنم.من خسته ام و با آدم های بی منطق کاری ندارم. روزها نشسته ام روی تختم زیر دلم را نگه نداشته ام و به خودم می پیچم و خون از دست می دهم. خودم با بدنم روی تخت قرار گذاشته ایم و برای هم حرف می زنیم اگر کسی بیاید توی اتاق داد می کشم و اشکم در می آید. حجم درس ها واقعا زیاد است. البته توی ترم درس نخوانده ام. تمام فروردین و اردیبهشت کودکانه در این فکر بودم که دو روز بتوانم بروم تهران و دستش را بگیرم و از ته دل بخندم. این تنها بهانه ی کوچک خوشبختی من بود. الان تمام درسهایم روی دستم باد کرده. تمام تلاشم را می کنم که همه را پاس کنم.عصبانی نیستم چون تمام اردیبهشت را زندگی کرده ام.زندگی نمی کردم جایش غصه می خوردم.خوشحالم که به خاطر یک مشت جفنگ که توی دانشگاه یادمان می دهند، فرصت زندگی کردن را از دست نداده ام.حالا می خواهد خنده دار باشد یا هرچی.
من تحمل کشته و زخمی شدن آدم ها را ندارم. حالا شما بگویید این اسم ش مقاومت است و تلاش است و رسیدن به دموکراسی است و آگاهی و مدنیت و فلان و بهمان. ولی هر وقت که فکر می کنم به مرگ همکلاسی ام که باعث آگاه شدن دانشجوها و حرکت اعتراضی مان شد، هر وقت به صورت غم ناک ش فکر می کنم، پیش خودم می گویم می خواهم سر سال سیاه مردم آگاه نشوند اگر بهای ش این است که تو به این وضع بمیری. هیچ پزشکی برای درمان سلول سرطانی ، خود سلول را نابود نمی کند. مردم! همه تا خرخره رفته ایم توی گه، برای بیرون آمدن ،راه ش این نیست که یکی از خودمان را به درک واصل کنیم.
کلی از وقت درسم گذاشتم بیایم این ها را اینجا بنویسم. کسی نیست این حرفها را بهش بگویم. من شنبه دو تا امتحان دارم. برای امتحان قبلی م کلی حرص خوردم و از استرس تا صبح بیدار بودم و آخرش شدم 12! یعنی من فقط امیدوارم بقیه به خیر بگذرد.فعلا خدافس.

صبح پاشدیم دیدیم تو آسانسور ساختمونمون یکی اومده گه کاری کرده رفته! مامان اینا عصبانی رفتن پایین پرس و جو که کی دیشب درو باز گذاشته یا احیانا کلید داده به یکی دیگه... از اون جایی که به ساختمون ما یک پوستر بزرگ از میرحسین موسوی متصل شده و دیشب مناظره الف.نون بوده و طرفداراش تا چهار صبح پایین خونه ما شلوغ می کردن،
مامانم می گه: شایدم کار طرفدارای الف. نون باشه!
پسر جوون یکی از اعضای ساختمون با خونسردی: نه بابا! کار خودشه!!

غر

هوس کردم اینجا رو تبدیل به غرنامه ی همیشگی م کنم. درسته که غر زدن بده، آخه، آدم باید امیدوار باشه و این حرفا. ولی وضع من الان مگه غیر اینه که یکی آس و پاس و بی کار و بی انگیزه و بی برنامه ریزی و بدون دوست و آشنا و علافم؟ پس خودسانسوری نباید کرد...

پ.ن:یعنی آدمی دیدین که بعد این همه سال وبلاگ نویسی هنوز با خودش دعوا داشته باشه چی رو باید تو وبلاگ ش بنویسه چی رو نباید؟!

کلا !

-می دونی این میرحسین موسوی اسم کوچیکش چیه؟!
من: ها؟!!! خب میرحسینه دیگه!
-من فکر کردم میرحسین موسوی کلا فامیلیشه!

خانوادگی

واقعا خدا بود لحظه ای که من و آقای دوست رفتیم توی رستوران، آقاهه گفت برین قسمت "خانوادگی!" بعد کنار میز ما هم یک عدد صندلی بچه بود! من و دوستم کاملا متوجه ماجرا شدیم و تصمیم گرفتیم دفعه بعد حتما بچه مان را همراهمان بیاوریم و در کانون گرم و مقدس خانواده، چلوکباب بخوریم!

فقط لازم است بگویی ف..

توی کتابخانه نشسته ام، صبح کله ی سحر بیدار شدم و همه ش خواب دیده ام که دیر راه افتاده ام و به امتحانم نرسیده ام، سریع آمده ام دانشکده، توی راه هم همش سرگیجه داشتم و حالت تهوع. کتاب را ورق می زنم می بینم همه چیز از مغزم پریده است. اس ام اس می زند. جواب می دهم که تا راه افتادم حالم بد شد، خدا به خیر کند! جواب می دهد: "واسه خرید مرید کار داشتی من هستما! هان؟!" با خودم می گویم: یعنی چی این حرف؟ یعنی مثلا داری مسخره می کنی که تو همش غش غشی هستی و من باید باشم که برایت خرید کنم؟! آخر پسر جان! اون دفعه که رفتی آب میوه خریدی مگر من گفته بودم؟! خودت رفتی اصلا، من که سرم را برگردوندم گفتم نرو! خودت گفتی زود بر می گردم! اصلا تو که 300 کیلومتر دوری خرید چه جوری می خواهی بکنی؟! یعنی من که چیزی نگفتم اصلا! در جواب برایش می نویسم: منظور؟! بعد سریع پاک می کنم که این "منظور؟" خیلی حرف بدی ست. انگار با طرف دعوا داشته باشی و خیلی با خشونت است و من دوسش ندارم. تازه یک بار که خودت گفتی: منظور؟! من ناراحت شدم و توی دلم فحش دادم بهت! ولی این درست است که حالا خودم گه بازی در بیاورم و همان کار را تکرار کنم؟! نه! من چنین آدمی نیستم! می نویسم "یعنی چی؟!" نه نه لابد می گوید چقدر خنگه!متوجه اشاره من نشد! می نویسم چه خریدی آخه؟! پاک می کنم. موبایل را زمین می گذارم باز هم فکر می کنم. بالاخره فکر هایم را می کنم و می نویسم: بابا جان متوجه منظورت نمی شم! بعد آن "بابا جان" اول را پاک می کنم که فکر نکند من عصبانی ام و فکر کند من خیلی خونسردم و فقط متوجه نشده ام و اصلا فکر و خیال دیگر نکرده ام ! جواب اس ام اس بعد از چند دقیقه: اشتباه زدم، "مواظب خودت باش" رو هم واسه یکی دیگه فرستادم!:D
و در آن لحظه بود که من کاملا لال شدم !

*...به جای فرح زاد به فـ اک می روم!

مورفی جان...

قانون مورفی من می گوید که اگر روزی در زندگی باشد که صبح زود از خواب پریده ای و تمام شب هم کابوس دیده باشی و ذهن ت از فکر و خیال در حال منفجر شدن باشد و ناگهان صدای موسیقی مبتذل از شبکه تپش ماهواره به گوش برسد و تو ناگهان روحت آرام بگیرد و سرت را توی بالش فرو ببری و بخواهی سرتاسر زندگی این آهنگ پخش شود تا تو همان قدر آرام و تسلیم شده فقط لذت ببری، همان لحظه پدرت می آید می گوید اه اه اینا کی ان دیگه بابا! فقط دوست دارن تن شون به تن همدیگه بخوره! و شبکه را عوض می کند!

Try again

آخه از هم دوریم.
آخه من درس دارم.
آخه مادر و پدرم اجازه نمی دهند از دستشان دَر بروم!
آخه جایی نداریم.
آخه پول نداریم.
آخه طرفمان گشاد است!
آخه طرفمان اینجوری دوست ندارد.
آخه پول تلفنمان زیاد می شود.
آخه پول نداریم.
آخه هیچ وقت آنلاین نیستیم.
آخه طرفمان یاهو و جی تاک ندارد.
آخه پول نداریم.
آخه به فیس بوک نیمه جان امید بسته ام!
آخه اینترنتمان زغالی است.
آخه بعد از دو خط مکالمه، فیس بوک عزیز
برایم می نویسد:سند نشد، تِرای اِگِین!

یک روز صبح-اواخر اردیبهشت

راس ساعت 6 صبح موبایلم زنگ می زند. با اولین ضربان صدای زنگ، پلکهایم از هم باز می شوند.سماور قدیمی را از گوشه ی اتاق بغل می کنم ، شکم ش را از پایین تنه جدا می کنم و زیر شیر آب آشپزخانه می گیرم. در راه برگشت، شیر گاز را باز می کنم و فندک را از زیر دست و پای گاز بیرون می کشم و پیچ سماور را تا درجه ی قوی می چرخانم و فندک می زنم؛ ناگهان سیاهی اتاق را با شعله ی آبی ش روشن می کند.شکم ش را بهش می چسبانم و سرش را جا می اندازم. تا روشنی کامل آسمان، صدای جیغ و دادش سکوت دلپذیرم را برهم می زند، قوری ش را پیدا می کنم، یک قاشق چایی خوری چای میریزم و می گذارم با آب جوش دم بکشد. سرم را برمی گردانم توی اتاق یک مرد و پسرکوچک خوابیده اند. قبل از رفتن باید بیدارش کنم تا دیر نرسد سر کارش و باز رئیس توبیخ ش کند. یادم باشد در راه برگشت به خانه توی بازار عدس بخرم، یعنی به کدام مغازه دار پناه ببرم و راستش را بگویم که فرق عدس خوب و بد را نمی فهمم؟ یعنی اول ژست می گیرم، آقا! می شود عدس هایتان را از نزدیک ببینم؟بله خانوم حتما. می گویم اینها چرا سبز مایل به قهوه ای اند؟ لابد می گوید پس چه رنگی باشند دوست دارید؟! حرص م می گیرد، می گویم من قرمزش را دوست دارم! و سریع از مغازه می آیم بیرون ، موبایلم را از جیبم در می آورم ، فون بوک را باز می کنم، حرف m را تایپ می کنم تا به شماره maman برسم، زنگ می زنم قبل از سلام احوال پرسی می گویم عدس خوب باید چه رنگی باشد؟! یادم باشد زنگ بزنم سر راه بچه را از مهدکودک بگیرد و این نکته را با تاکید بگویم که وقتی بچه را صندلی جلو می نشانی، کمربندش حتما را ببند، این 30 بار! بعد در جواب یک خیلییی خُب کش دار بگوید که یعنی فهمیدم بابا! لابد سر همین بی توجهی ها جرو بحث کنیم ، از همان اول اصلا توجه نداشتی، چقدر پول بی خودی برای جریمه های جنابعالی بدهیم؟! تصویرشدر ذهن م هست که مثل همیشه با دو پلاستیک خرید پودر رخت شویی برف و روغن سرخ کردنی بهار و دستمال کاغذی مبارک از در وارد می شود و بِربِر به من نگاه می کند و من می گویم این پیرهن اصلا به شلوار قهوه ای تریاکی ت نمی آید. پلاستیک ها را با دست ش دراز می کند و نمی فهمد من چه می گویم. توی راه آشپزخانه به خودم می گویم من همیشه نگاهت می کنم ولی تو دیگر به من توجه نمی کنی.با خودم می گویم دیدی چطوری میان یک مشت پودر رخت شویی و خورش عدسی و قبض جریمه خودمان را گم کردیم؟!

شک نکنید که ساعت 7 صبح برای چایی خوردن خیلی دیر است. شما با اولین هورت، چایی جوشیده را توی سینک ظرف شویی خالی خواهید کرد! و خیالتان کاملا آسوده است که تا مانتو و مقنعه بپوشید و شلوار پا کنید سرویس بدون شما به دانشکده رسیده است!

متنفرم

همش تقصیر این هم کلاسی های گُه پاچه خوار آدم است. همان ها که همیشه میز اول می نشستند و همیشه شاگرد اول می شدند و توی دفتر نمره ی خانوم معلم هی 20-20 ردیف می کردند. از اول تقصیر خودشان بود که بهشان جایزه اسباب بازی قشنگ و عروسک می دادند و دل آدم آب می شد و کتاب را می زد توی سر خودش که حتما 20 بگیرد. آخر اگر همه شاگردها 20 بگیرند پس 19 و 17 و 12 مال چه کسی باشد؟! پس اگر همه شاگرد اول باشند شاگرد دوم و هشتم دوازدهم و سی ام چه کسانی باشند؟ مگر آدم نیستند که هی تحویل شان نمی گیرند ؟که بعد گریه کنند زار زار که چرا پس من حواسم را جمع نکردم نمازگزار را با "ز" بنویسم و نه با "ذ" که نمره ی املائم 20 شود، بعد بهشان بگویند اشکال نداره، گریه نکن، 19 هم برادر بیسته! این بار حواستو جمع کن. این بار باز مسئله ریاضی را بلد نباشی حل کنی یعنی سر جلسه به فکرت نرسد چیزی. بعد دوباره مجبور شوی گریه کنی که لابد بگویند 18 مادر و خواهر 20 است! بابا جان من دلداری نمی خواستم، من عروسک قشنگ می خواستم، من اعتماد به نفس می خواستم، من توجه می خواستم، من یکی را می خواستم که افتخار کند به من.
متنفرم از مملکتی که اگر پول و پارتی نداری باید درس خوان باشی تا به حساب ت بیاورند. خدایا شکرت که هیچ کدام شان را ندارم و نداشته ام هیچ وقت. فقط وبلاگی دارم که می توانم بیایم بنویسم از این وضع متنفرم،متنفرم،متنفرم. گر گل نبود نصیب ما، خار بس است. دوباره خدایا شکرت لابد!

زندگی صحنه ی هنرمندی ماست!*

اگر نظر دوست دانشگاهم را بپرسی، من یک دختر شیطون ِ کمی سر به هوا،خوش گذران و تنبل هستم ، خانواده پول دار و مرفه بی درد دارم و می توانم روی حرف پدرم حرف بزنم و نظرات خودم را به کرسی بنشانم، روشنفکرم و احساسات مادرانه و زنانه ندارم، شبیه پسرها هستم و هیچ وقت گریه نمی کنم.
اگر نظر دوست دوران دبیرستانم را بپرسی، من یک دختر با درگیری شدید ذهنی هستم،دائم می خواهم از پله ای به پله ی بالاتر بپرم و نه آرام قدم بردارم، یک دختر غرغرو با اعصاب خط خطی و اهل فکر-هر چند از نوع مزخرف و بی فایده آن، یک آدم بی اعتماد به نفس که از هر کتابی 5 صفحه ی اول ش را می خواند و به گوشه ای می اندازد و یک بهانه ی جدید برای ابراز تصمیم های تخمی اش پیدا می کند!
اگر نظر دخترخاله ام را بپرسی، یک دخترخاله اهل بگو بخند و گردش و تفریح، از آن ها که فقط پیش شان می توانی خاطره تعریف کنی و قهقهه بزنی، حس طنز دارد، ولخرج و موبایل باز، دختر خوب، یکی که می توانی ساعت های خوشی پیش اش داشته باشی.
اگر نظر خواننده وبلاگ ام را بپرسی، یک دختر افسرده، به شددت دپ زده، غمباد زده و دائم الشاکی از وضع موجود، کمی هم حس طنز دارد و فمنیست است!
اگر نظر پدرم را بپرسی، یک دختر تخس ِ حرف گوش نکن و پر رو و تنبل و اهل کتاب خواندن و اینترنت بازی هستم و خبرهای سیاسی روز را دنبال می کنم و اهل مطبوعات هستم و فقط نشسته ام دستور می دهم و جیبش را خالی می کنم!
اگر نظر یکی از دبیر زبان هایم را بپرسی، یک دختر با پشتکار بالا، اعتماد به نفس زیاد، خلاق، خوش فکر، حاضر جواب، روشنفکر و زرنگی هستم. درسم خوب است، مدافع حقوق زن ها هم هستم.
و....
طبیعتا مثل همه ی آدم ها، من هم بعدهای مختلف شخصیتی دارم و پیش هر کدام از افراد بالا همان نقشی را بازی می کنم که او در خیالش از من ساخته است.سالها در تلاش بودم که پیش کسی نقش بازی نکنم و یک دیفالت مشخص از خودم داشته باشم و پیش همه (دقیقا همه) همان شکلی باشم. اما در اول کار، متوجه شدم من دیفالت معلومی ندارم و هیچ کدام از نقش های بالا نیستم و همه را هستم! در آخر تلاشم هم دیدم این کار به هیچ وجه امکان پذیر نیست! درست مثل بقیه ی مردم با کسانی بیشتر ارتباط برقرار کنم که وَر قشنگ و ناز و دوست داشتنی ام را می شناسند و من هم از نقشی که برایشان بازی می کنم حال کنم! و برای اینکه عقده ای هم نشوم می آیم این چیزها را در وبلاگم می نویسم!

*یا یک چیزی در همین مایه ها!هر کسی نقش اش را بازی می کند و می رود پی کارش!

یک بعدی

چرا وقتی می گویم شوهر کردن برای من محدودیت است، مردم فقط به حق محترمه ی جنـ ـدگی ام فکر می کنند؟!