واقعا که دیگر حوصله ندارم سه سال نوری صبر کنم و حوصله به خرج دهم و مبارزه کنم و تمام جوانی ام را صرف هزینه دادن کنم که شاید روزی بتوانم در خیابان های این کشور آزادنه؛ بی حجاب ِ اجباری قدم بزنم. حالا فقط دلم می خواهد برای چند روز در خوابگاه دختران زندگی کنم و یا فقط چند بعدازظهرم را در پارک زنان بگذارنم تا ببینم قدم زدن با تاپ و شلوارک چه حسی دارد.که ببینم چطور می شود به سادگی خودم باشم؛ با همه ی نقص ها و زیبایی های بدنم ، که پنهان نبودن اعضای بدنم زیر مانتو و روسری و شلوار را تجربه کنم.

قول می دهم که فقط چند روز از این صدف کذایی بیرون بیایم و فقط خنکای نسیم اوایل پاییز را با موهایم حس کنم و یاد بگیرم این بدن جزئی از طبیعت است ، از آن مقام و ارزشِ مرواریدوار خبری نیست و آن همه شکوه و جلال معروف هم تنها خیالاتی موهوم اند.

یک روزهای خوش خوشانه ای را می گذرانم که نمی دانید . روزهای لمس، روزهای بی قرارِ بوسه ی بی هوا ، روزهای سرشار. روزهایی که سرخوشی اش از هم آغوشی های سکرآور است و گم شدن میان درخت و کوه و چشمه و خستگی هایش از پاساژگردی های تفریحانه ست و پیاده روی های طولانی کوههای درکه.

مگر چند بار دیگر تکرار می شود؛ این روزهای آزاد و معلق ، این روزهای تسلیم.این روزهای شادمان از بهانه های کوچک وساده ، می دانید، من همین سادگی اش را دوست دارم.

به دستور تاج نشینان علوم انسانی نیز به لیست اَخ ها پیوست. بارلاها! نوبت اخ شدگی زیست شناسی را به دوره های بعد واگذار بنما!

آدم توی زندگی با خودش یک بازی هایی دارد که نمی داند. مثلا هی بی خودی فکر می کند آدم خیلی متفاوتی از دیگران است و دیگران معمولی اند و نگاه خودش به زندگی یک جور عجیب و خاصی ست وکلی به این می نازد و هی به بغل دستی هایش توی اتوبوس نیشخند می زند ، هی به مردم کوچه خیابان نگاههای متعجب تحویل می دهد که یعنی شما آدم معمولی اید ولی من نیستم! هی فکر می کند دارد وسط فیلم قدم می زند و باید دیالوگ هایش را که دیشب حفظ کرده بگوید و نقشش را درست بازی کند. بعد توی جمع که می رود اصلا نمی تواند کول باشد و همه را می بیند که چقدر ساده و بی شیله پیله به نظر می رسند و چقدر روابط اجتماعی شان قوی تر است و چقدر راحت اند و چقدر زندگی به تخمدان سمت چپ شان است و بعد می آید می نشیند با خودش غصه می خورد که چرا دیگران به سادگی خوش به حالشان است .دقیقا مثل بازی هی گیم اور می شود ولی دوباره شروع می کند به بازی کردن. بعد می خواهد بیاید توی وبلاگ ش چس ناله بنویسد یک لحظه که از بالا نگاه می کند می بیند: آدم است دیگر، یک جورایی مرض دارد !

موهایم را خیلی دوست دارم
مخصوصا که در هوای خشک، صاف تر و لخت تر می شود
مخصوصا که یک تار موی سفید تویش نیست
مخصوصا که سریع مدل می گیرد و راحت فر می شود
مخصوصا که یک نفر دیگر دوست دارد دست بکند تویشان و پشت گردنم را ببوسد

ولی هی می ریزد و دهنم را سرویس می کند
چه کسی می خواهد من از لحاظ خیلی دوست داشتنی هایم سرویس شوم؟
خانه اش ویران باد!

از ما گفتن!

باباهه هم مثل همه ی راننده های ایرانی موقع رانندگی از یک سری الفاظ جذاب استفاده می کند! ولی موقعی که راننده ی زنی پشت ش باشد یا بخواهد سبقت بگیرد با یک حالت دلسوزانه ای که ادب و احترام دارد ازش چک چک می کند راه می دهد بهشان و با جملات: خواهر جان بفرما، خانوم بیا زودتر برو ما رو علاف کردی و... آنها را همراهی می کند. ولی از وقتی که آمده ایم تهران، می بیند خانوم ها با مهارت جلویش می پیچند و ویراژ می دهند و پشت ش بوق ممتد می زنند دیگر خودش را می بیند که فرمان را محکم چسبیده و چشمانش خیره است، بعد می گوید: خانوم یواش تر برو، تصادف می کنی ها. از ما گفتن!

تفنگت را زمین بگذار

تفنگت را زمین بگذار

که من بیزارم از دیدار این خونبارِ ناهنجار

تفنگِ دست تو یعنی زبان آتش و آهن

من اما پیش این اهریمنی ابزار بنیان کن

ندارم جز زبانِ دل -دلی لبریزِ مهر

تو-تو ای با دوستی دشمن.

زبان آتش و آهن

زبان خشم و خونریزی ست

زبان قهر چنگیزی ست

بیا، بنشین، بگو، بشنو سخن، شاید

فروغ آدمیت راه در قلب تو بگشاید.

برادر! گر که می خوانی مرا، بنشین برادروار

تفنگت را زمین بگذار

تفنگت را زمین بگذار تا از جسم تواین دیو انسان کش برون آید.

تو از آیین انسانی چه می دانی؟اگر جان را خدا داده ست

چرا باید تو بستانی؟چرا باید که با یک لحظه غفلت، این برادر را

به خاک و خون بغلطانی؟

گرفتم در همه احوال حق گویی و حق جویی

و حق با توست

ولی حق را -برادر جان-به زور این زبان نافهم آتشبار

نباید جست...

اگر این بار شد وجدان خواب آلوده ات بیدار

تفنگت را زمین بگذار...

**شعر فریدون مشیری، تصنیف تحسین برانگیز شجریان. دانلود کنید. زبان آتش، فریادی دیگر است، از گلوی زخم خورده ی بغض آلود همه ی ما...

آدم است دیگر

گاهی فقط به این خاطر که در یکی از محله های تهران زندگی می کند و خودش را در فیلم و موسیقی غرق کرده است، احساس خوشبختی و شعف آلود وصف ناشدنی ای دارد!

آدم باید وقتی از مادر پدرش بایت این همه استرس و ترس ایراد می گیره ،خودش بلد باشه چجوری یک بعدازظهر خنک که همه چیز طبق معمول است ، یه دفعه دلش هُری نریزه پایین و قلبش تپش پیدا نکنه و دستاش عرق نکنه و نیاد پای اینترنت گودر بازی و وبگردی و آرشیو خوانی و وقت تلف کنی. بله.

آرامش از دست رفته

این روزهای پر دغدغه، در میان استرس های تمام نشدنی ، کابوس های نیمه شب ، پرش های گاه گاه پلک چشم ، ریزش مو ، بغض های سر صبح و گریه های آخر شب، آغوش، دست ها و نگاه مهربان ت را می خواستم. نمی دانم چه به روزم آمده. دلم می خواست وقتی کنارت هستم احساس کنم یک نفر هم هست که در این زندگیِ ناراحت کننده ی عذاب آور با من مهربان باشد. وقتی شب توی پارک سرم را روی شانه ات گذاشتم واقعا آرام شدم . قبلش از خودم ناراحت بودم. اینها را نمی شد پای تلفن گفت، توی اس ام اس هم جا نمی شدند.باید برویم یک جایی بدون تمام تنش های تب دار این روزها، جایی که بشود با آرامش خاطر در آغوشت تسلیم شده باشم.

بپذیر، یک چیزهایی هست به اسم کار و زندگی، یک چیزهایی دیگر هست به اسم علاقه و دیوانگی . که هیچ ربطی به هم ندارند. عزاداری کافی ست. از این پس ممکن است هر چه بیشتر از خودت دور شوی. حتی فرو بروی و دلت برای خودت تنگ شود. بگذار به پای غم زمانه اما بپذیر. خواهش می کنم بپذیر.

عاشقانه

مچکرم

خب بنده امروز و دیروز و پریروز هم به طرز ممتد فکر کردم که چی کار کنم برای زندگی م و به هیـــــچ نتیجه ای نرسیدم. تا فردا خدافس :)

یکسری آدم هستند، نمی دانم کجا زندگی می کنند، نمی دانم چه شکلی هستند اما خیلی مهربان اند وهمیشه می خندند و به معنای واقعی کلمه "کول" اند و من می دانم که منتظر می مانند تا من باهاشان دوست شوم و از همین جا خواستم بگم عاشقتونم :x

یعنی اگر گودر اختراع نشده بود ، آدم چه خاکی تو سرِ خودش می کرد؟

کدام نیز بگذرد ؟!

یعنی روزهای تنهایی و دلتنگی تمامی ندارند؟ گریه های آخر شب تمام نمی شوند؟ روزگارِ فقر و بدبختی نمی گذرند؟ فقط همان خنده ها و شادی های کوچک باید تندی بگذرند که آدم بیاید توی وبلاگ ش بنویسد بعضی روزها حیف است غروب شوند؟ گمونم چیز جدیدی نیست، همیشه همین قدر بی عدالتی برقرار است.