دارم از پنجره به پدرم مادرم و خواهرم نگاه می کنم. خواهرم از در آپارتمان بیرون می رود و در را باز می گذارد، پدرم در ماشین را باز می کند، مادرم می رسد به حیاط، پشت بوته ها می ایستد، هر چه فکر می کنم نمی فهمم چه کار می کند، گل یا میوه ای می خواه؟ یا دارد آشغال ها را آنجا می گذارد یا اصلا رفته است دو دقیقه دور از چشم ماها گریه کند؟ هرچند که از او بعید است ولی وقتی دارد برمی گردد دستمال آبی دست ش گرفته، دلم برایش می سوزد. از در بیرون می رود ، همگی سوار ماشین می شوند و بابا پایش را می گذارد روی پدال گاز و خداحافظ.
از پشت پنجره می آیم خودم را پرت می کنم روی مبل، گوشی را برمی دارم و شماره می گیرم، بعد از احوال پرسی می گوید سرما خورده ام سرم را گذاشته ام روی میز شرکت. سریع می گویم به خاطر اینکه دیروز کت ات را دادی روی مانتو بپوشم و خودت با آستین کوتاه بودی؟ دارد می گوید نه ولی من به این فکر می کنم کاش به جای تنهایی، سرماخورده بودم. آن وقت همین الان از شددت خستگی و خواب آلودگی دو تا قرص مسکن می انداختم بالا و پتو گلبافت را می انداختم روی تنم و خداحافظ تنهایی و درس های سخت و دلگرفتگی و دپرشن. هر چه بیشتر حرف می زنیم مطمئن می شوم حرف جالب دیگری نمانده،خداحافظی می کنم.
فون بوک موبایلم را بالا پایین می کنم. به الف زنگ بزنم؟ نه. تا دو ساعت تمام مزخرف می گوید و ولم نمی کند. به ف زنگ بزنم که تازه عقد کرده و به من هم خبری نداده ؟ مشکلی نیست زنگ می زنم تبریک بگویم و چهار کلمه هم حرف می زنیم. نمی دانید چه رابطه ی کشکی ای با هم داریم. از این آدمها که هیچ چیزشان به هم نمی آید ، هیچ حسی هم به هم ندارند( البته من ندارم او کمی دارد) خلاصه یک رابطه ی مزخرفی داریم که به هیچ کاری نمی آید. بالاخره شماره می گیرم و خانم مخابراتچی می گوید گوشی اش خاموش است. نفس راحتی می کشم.
بلند می شوم و می نشینم پشت لپ تاپ. به اینترنت کانکت می شوم، گودر خالی ( بی آپ دیت وبلاگهای دوست داشتنی) بیشتر افسرده ام می کند.شِر آیتمز +1000 نخوانده بیشتر عذابم می دهد. چشمم به عکس های پورنوگرافی می افتد، وسوسه می شوم رویشان کلیک کنم ولی هر چه صفحه را بالا پایین می کنم پشیمان تر می شوم. کلافه ام.هر وقت بیشتر به سکـ ـس نزدیک شده ام بیشتر سرخورده شده ام. هر وقت تلاش کرده ام فانتزی هایم ناکام مانده اند، همیشه یک توده ی عظیم عذاب آور ِ گناه و ترس سد راهم شده اند. دلم می خواهد تف بفرستم به هرچه خودارضائی غمگین و رخت خواب هوس برانگیز دو نفره است.
به جایش وبلاگ خودم را باز می کنم بعد هم وبلاگ
گوریل فهیم را. هر چه لینک آنجا جلوی دستم می آید رویش کلیک می کنم و توی دلم لذت می برم و لذت می برم و لذت می برم. به خودم که می آیم می بینم الان باید موهایم را خشک کنم، وسایلم را جمع جور کنم تا به طرز ناراحت کننده ای از تهران برویم و بعد هم کتاب شیمی فیزیک کارشناسی ارشد را باز کنم و فقط به حالت گازی ماده و قانون اول ترمودینامیک فکر کنم. سه تا کار خسته کننده و افسرده کننده و بی هیجان.
اول از همه از تلفن را از اینترنت آزاد می کنم و بین موسیقی های لپ تاپ بالا و پایین می روم و با خودم فکر می کنم کدام مناسب تر احوالم است ، به نتیجه نمی رسم آخر هم روی پوشه هایده کلیک می کنم، منتظر موسیقی غمگینی می مانم ولی هایده ناگهان با صدای بلند فریاد می زند: باده فروش می بده...
دیشب به شوخی به مجید گفتم 23 سالم شد هیچ خواستگاری برایم نیامد، گفت سازمان جوانان می خواهد سازمان همسریاب بزند یه کمی صبر کن:) می گویم نمی شود دوست پسریاب هم بزند؟ جواب می دهد آدم ش را پیدا می کند حالا تو برای چی می خواهی به خودت ربط دارد. مگه تو دوست پسر نداری؟
جواب می دهم چرا. دچار آدم گریزی شده ام. دختر و پسر این چیزها توی ذهنم نبود.فقط خیلی تنهام. خیلی.
