نمی دانم چه شد دقیقا، همان اولین روزها اسم من شد جوجه فسقلی! گذشت و گذشت و خوش گذشت یک روز آمد و گفت دوره ی جوجه بودن دیگر تمام شده ، من خودم را در آغوشش انداختم که نه می خواهم باز هم جوجه ات باشم، توضیح داد باید بزرگ باشی نباید دیگر جوجه ی اجتماعی باشی ولی من خیره خیره نگاه کردم و گفتم اما می خواهم جوجه تو باشم.
سال 89 که شد گفتم دیگر نباید به خودم بگویم جوجه، اما همچنان دلم یک جاهایی گیر بود، هر دفعه می گفتم جوجه ی بزرگ شده! گفتم لابد اینقدر می گویم بزرگ شده تا این لفظ جوجه از سرم بپرد ولی نتیجه این بود به خاطر طولانی بودن عبارت "جوجه ی بزرگ شده" و کون گشادی ذاتی مان دوباره شدیم همان جوجه!
حالا نمی دانیم که درست جا خشک کرده ایم یا اضافه ایم و باید مثل یک جوش چرکی خودمان را بترکانیم ؟
امضا- جوجه ی درون

تا حالا شده بعد از یه خودارضائی احساس کنی همه ی همه ی وجودت تخلیه شده ، اینقدر که نمی تونی از تختت بلند شی؟

چند روز پیش از خودم پرسیدم تو مشکلت چیه؟ استرس چیو داری؟ شب چرا خواب پریشی داری؟ چرا اینقدر گریه می کنی؟ بعد جدی یادم نیامد. فکر کردم استرس کنکور است ولی مطمئن نبودم همه ی مشکلم استرس کنکور دانشگاه آزاد باشد.
دیشب یکهو یادم آمد مشکلم چیست. فهمیدم که امنیت روانی ام بهم خورده است. از ترک شدن وحشت دارم، از اینکه مادرم درونیاتم را بفهمد، از اینکه پدرم ترکمان کند یا پیرتر و بداخلاق تر شود، از اینکه توی خیابان ها کتکمان بزنند، از اینکه دوستان و اطرافیانم را دستگیر کنند، از اینکه هر روز که بیدار می شویم خبرهای بدتری بشنویم. من احساس ناامنی می کنم.

قدم زدن تنهایی توی خیابان های شلوغ ساری وقتی که مطلقا هیچ کاری نداری، مثل دیدن یک فیلم سینمایی بی خودی ِ تکراری غروب جمعه است،وقتی روی مبل نشستی و از سر بیکاری آجیل می خوری و حسابی توی هپروت سیر می کنی.
فقط وقتی می شود از خانه بیرون رفت که کار موجهی داشته باشی؛وقت آرایشگاهی، کلاسی، کار اداری ای، خرید مهمی.... که آن وقت هم باید آژانس بگیری یا چند تا تاکسی سوار شوی که زودتر به مقصد برسی و تا چند ساعت بعد هم بچپی توی خانه ات. درست مثل یک شبکه ی تلویزیونی که قبلا می دانی برنامه متوسطی می خواهد پخش کند فیلم را که دیدی سریع باید تلویزیون را خاموش کنی و از بی حوصلگی و خستگی پتو را بندازی روی سرت و تخت بخوابی.

ساری همچنان پر است از دخترهای 18-19 ساله، اما هیچ کدامشان دیگر با من سلام علیک نمی کنند.حتی اگر توی تخم چشمهایشان نگاه کنی.

اس ام اس فرستادن ساعت 2 نیمه شب
چرت زدن پشت میز غذا
جق زدن موقع درس خوندن
تست زدن زیر پتوی تخت خواب
لاک زدن ناخن ها پشت لپ تاپ
نیمرو روی جزوه های زیست مولکولی
گریه کردن توی دستشویی
کتاب شیمی فیزیک روی میزناهار خوری، کتاب تست ها روی میز تلویزیون، کرم ضد جوش لابه لای چرک نویس های قفسه کتاب ، لیوان چایی و شیرینی خشکیده توی اتاق خواب
بهار نارنج پوسیده کنار بالش تخت

اعتراف
می ترسم و فوبیای ترک شدن دارم.به طرز احمقانه ای فکر روزی هستم که برای گریه و درددل کردن هیچ مادری پدری خواهری دوستی رفیقی نباشد و مجبور باشم حرفهایم را فقط اینجا بنویسم که عالم و آدم ببینند یا توی دلم اینقدر نگه دارم که تبدیل به یک زخم خورده ی آسیب پذیر کینه ای بدعنق شوم.

مدتی که کلا زده ام توی خاکی.

بعد از دو نیمه شب بود، خیال کردم آقای مورد نظر به خانه شان دعوتم کرده، خیال کردم رفتم خانه شان، توی هال پذیرایی نشستیم ، بعد هم سفت همدیگر را بغل کردیم و بوسیدیم. همان موقع مادرش از بیرون برگشت، همسایه ها فهمیدند، مادرم فهمید.
مادرم یک بار صدایم کرد، جواب ندادم. دوباره بلندتر صدا زد، فکر کردم چه بگویم، گفتم از بیخ منکر می شوم، توی چشمهایش نگاه می کنم و می گویم دروغ است. بحث کردن چه فایده دارد. دفعه ی سوم تقریبا فریاد زد، پتوی تختم را چنگ زدم و رویم را برگرداندم. گفت : چایی سرد می شه چرا نمیایی صبحونه بخوری؟

تمرین نفس عمیق

و حالا دوباره روزهای آغاز خانه نشینی ها ، تیزی زیر ابرو، شکم قلمبه و جوشهای عصبی
درس های سخت ، تست های نیمه کاره و نقاشی های حاشیه برگه تست
غذا خوردن عصبی، آنلاین شدن عصبی و اس ام اس زدن عصبی و جرو بحث های عصبانی
قبض اینترنت و تلفن و موبایل همراه عذاب وجدان هدر دادن غیر موجه وقت
و دوباره شب نخوابی ها و تمرین نفس عمیق در نیمه شب از دست این بغض و تنگی نفس و تپش قلب لعنتی

معجزه ی بهار نارنج وسط خیابونای ساری....

با همتی مضاعف ابتدا از خانه مان بیرون رفته و سپس یک عدد قاب عینک جدید جای آن عینک درب و داغون ِ بی فرم خریده ام و قیافه ام به اندازه چند سالی بزرگ تر شده است!

مچکرم

پ.ن: نیم فاصله را رها کنید، کاربرد ماضی نقلی را بچسبید!

باده فروش می بده

دارم از پنجره به پدرم مادرم و خواهرم نگاه می کنم. خواهرم از در آپارتمان بیرون می رود و در را باز می گذارد، پدرم در ماشین را باز می کند، مادرم می رسد به حیاط، پشت بوته ها می ایستد، هر چه فکر می کنم نمی فهمم چه کار می کند، گل یا میوه ای می خواه؟ یا دارد آشغال ها را آنجا می گذارد یا اصلا رفته است دو دقیقه دور از چشم ماها گریه کند؟ هرچند که از او بعید است ولی وقتی دارد برمی گردد دستمال آبی دست ش گرفته، دلم برایش می سوزد. از در بیرون می رود ، همگی سوار ماشین می شوند و بابا پایش را می گذارد روی پدال گاز و خداحافظ.

از پشت پنجره می آیم خودم را پرت می کنم روی مبل، گوشی را برمی دارم و شماره می گیرم، بعد از احوال پرسی می گوید سرما خورده ام سرم را گذاشته ام روی میز شرکت. سریع می گویم به خاطر اینکه دیروز کت ات را دادی روی مانتو بپوشم و خودت با آستین کوتاه بودی؟ دارد می گوید نه ولی من به این فکر می کنم کاش به جای تنهایی، سرماخورده بودم. آن وقت همین الان از شددت خستگی و خواب آلودگی دو تا قرص مسکن می انداختم بالا و پتو گلبافت را می انداختم روی تنم و خداحافظ تنهایی و درس های سخت و دلگرفتگی و دپرشن. هر چه بیشتر حرف می زنیم مطمئن می شوم حرف جالب دیگری نمانده،خداحافظی می کنم.

فون بوک موبایلم را بالا پایین می کنم. به الف زنگ بزنم؟ نه. تا دو ساعت تمام مزخرف می گوید و ولم نمی کند. به ف زنگ بزنم که تازه عقد کرده و به من هم خبری نداده ؟ مشکلی نیست زنگ می زنم تبریک بگویم و چهار کلمه هم حرف می زنیم. نمی دانید چه رابطه ی کشکی ای با هم داریم. از این آدمها که هیچ چیزشان به هم نمی آید ، هیچ حسی هم به هم ندارند( البته من ندارم او کمی دارد) خلاصه یک رابطه ی مزخرفی داریم که به هیچ کاری نمی آید. بالاخره شماره می گیرم و خانم مخابراتچی می گوید گوشی اش خاموش است. نفس راحتی می کشم.

بلند می شوم و می نشینم پشت لپ تاپ. به اینترنت کانکت می شوم، گودر خالی ( بی آپ دیت وبلاگهای دوست داشتنی) بیشتر افسرده ام می کند.شِر آیتمز +1000 نخوانده بیشتر عذابم می دهد. چشمم به عکس های پورنوگرافی می افتد، وسوسه می شوم رویشان کلیک کنم ولی هر چه صفحه را بالا پایین می کنم پشیمان تر می شوم. کلافه ام.هر وقت بیشتر به سکـ ـس نزدیک شده ام بیشتر سرخورده شده ام. هر وقت تلاش کرده ام فانتزی هایم ناکام مانده اند، همیشه یک توده ی عظیم عذاب آور ِ گناه و ترس سد راهم شده اند. دلم می خواهد تف بفرستم به هرچه خودارضائی غمگین و رخت خواب هوس برانگیز دو نفره است.
به جایش وبلاگ خودم را باز می کنم بعد هم وبلاگ گوریل فهیم را. هر چه لینک آنجا جلوی دستم می آید رویش کلیک می کنم و توی دلم لذت می برم و لذت می برم و لذت می برم. به خودم که می آیم می بینم الان باید موهایم را خشک کنم، وسایلم را جمع جور کنم تا به طرز ناراحت کننده ای از تهران برویم و بعد هم کتاب شیمی فیزیک کارشناسی ارشد را باز کنم و فقط به حالت گازی ماده و قانون اول ترمودینامیک فکر کنم. سه تا کار خسته کننده و افسرده کننده و بی هیجان.

اول از همه از تلفن را از اینترنت آزاد می کنم و بین موسیقی های لپ تاپ بالا و پایین می روم و با خودم فکر می کنم کدام مناسب تر احوالم است ، به نتیجه نمی رسم آخر هم روی پوشه هایده کلیک می کنم، منتظر موسیقی غمگینی می مانم ولی هایده ناگهان با صدای بلند فریاد می زند: باده فروش می بده...

دیشب به شوخی به مجید گفتم 23 سالم شد هیچ خواستگاری برایم نیامد، گفت سازمان جوانان می خواهد سازمان همسریاب بزند یه کمی صبر کن:) می گویم نمی شود دوست پسریاب هم بزند؟ جواب می دهد آدم ش را پیدا می کند حالا تو برای چی می خواهی به خودت ربط دارد. مگه تو دوست پسر نداری؟
جواب می دهم چرا. دچار آدم گریزی شده ام. دختر و پسر این چیزها توی ذهنم نبود.فقط خیلی تنهام. خیلی.

آدم ها مهم اند. آدم ها از چند تکه آسفالت خیابان و ساختمان و درخت و هوای بهاری مهم تر اند. باید توی چشم های آدم ها نگاه کرد، باید دستشان را گرفت، باید میان آن خیابانها و درختها و ابرها باهاشان قدم زد و خندید. نباید از آدم ها فرار کرد، آنها وجود دارند با تمام مهربانی، بی رحمی و زشتی هایشان.
دارم آشتی می کنم با زندگی.فکر کنم دارم بزرگ می شوم

فکر می کنم دو روز پیش بود. نشسته بودم وسط هال، ژاکت مشکی تنم بود، که یکهو سرد شدم، چیزی از درون بدنم فرو ریخت، هیچ شکی برای پریود شدن باقی نمانده بود. دیروز شرشر ِ خون بود که از این بدن می رفت. بی حال افتاده بودم روی مبل و مغزم برای تجزیه و تحلیل بیوشیمی کار نمی کرد. انگار که توی جنگ جهانی تیر زده باشند به بازوی دست راستم و شرشر از آن خون بریزد بعد در همین حالت وسط میدان جنگ چادر زده باشیم و مجبور باشیم درباره ی مسائل هستی شناسانه کنفرانس بگذاریم. بعد هیچ کس متوجه نباشد آدمی که تیر خورده باید بشیند خانه ش همینطور به سقف خیره شود و به خون هایی که از بدنش می رود فکر کند. آن روز که جز یک مشت توهمات چیزی در ذهنم نبود چشمانم را بستم و پنج ساعت با دلیل موجه خوابیدم، با درد سنگین ِ زیر دلم دور خانه چند دور چرخیدم. ظرف شکلات را از هفت سین برداشتم ، یک کاسه پر از چاقاله بادوم کردم و بعد به جای فکر کردن به جنگ جهانی و گفتگوی تمدن ها و فلسفه ی حیات فقط به خوردن فکر کردم. موبایل م از آوار دفتر کتابهایم پیدا کردم و زنگ زدم و شروع کردم به حرف زدن، که مهم نبود چه می گویم فقط مهم بود دلیل موجهی بتواند من را از جزوه هایم دورتر نگه دارد.

تمام شب فکر دزد بودم. فکر می کردم چند روز یکی برنامه دارد بیاید خانه ما. از پنجره پشتی شاید. من نمی دانم چه طوری؟ با قفل باز کن الکترونیک، نه نه من نمی دانم چه شکلی. یک جوری که اصلا امکان ندارد به ذهن من برسد. برای همین از تختم بلند می شدم و دوباره وحشت زده خودم را توی پتو می پیچیدم. هر چند وقت سعی می کردم به این افکار مزخرفم بخندم ولی دوباره قلبم که با تپش زیاد می زد پیشانی ام بیشتر و بیشتر عرق می کرد و دستهایم بیشتر از قبل سرد می شد.

امروز صبح عمو جان آمد خانه مان. چشمهایم باز نمی شد، مست خواب بودم. جزوه را گرفتم دستم و روی تخت با دلیل موجه خوابم برد. من آدمی هستم که در "دل شکسته شدن" خیلی بی استعدادم. یعنی وقتی نشسته باشم با دقت و لذت هدیه ای برای کسی که دوستش دارم خریده باشم، با همان وسواس از کتاب شعر، شعری با معنی مرتبط برایش پیدا کرده باشم بعد غرق لذت تمرین خط کرده باشم و روی هدیه نوشته باشمش، بعد متوجه بشوم قرار مدار جور نمی شود که حالا حالاها هدیه را به دستش برسانم و این یعنی من دلم را بی خودی خوش کرده ام، احساس می کنم جدی جدی مثل لیوان آب خوری که از بالای آب چکان سر می خورد ، می افتم و می شکنم ،ریز ریز می شوم و گند می زنم به تمام حس ها و خوشی های قبلی. در این جور مواقع طرف را تصور می کنم که خونسرد نشسته است روی مبل خانه ش و برای خودش هزار تا خوشی دیگر ردیف کرده است یا بداهه می سازد ، خلاصه بلد است هندل کند زندگی اش را و از هر تعلقی آزاد است درحالی که من دارم گند می زنم به زندگی ام و احساس احمق بودن تمام وجودم را فرا گرفته.
وقتی که دارم درس می خوانم، باید هزار جور کاغذ تست زنی و چرک نویس و جزوه و خلاصه نویسی و نکات و اینها اطرافم جمع باشد. بس که کمر درد دارم می آیم توی هال روی مبل درس می خوانم. بابا امروز آمد تمام وسایلم را دید گفت کجا ببرمشان گفتم توی اتاق. همه را ریخت پای تختم. حالا خواهرم آمده موهایش را سشوار بکشد تمام شان را گرفته و انداخته است آن طرف اتاق. احساس بدبختی و سرگردانی و آوارگی دارم. به همین دلیل موجه امشب نمی توانم تست ها را ادامه بدهم و آمده ام ذهنم را تخلیه کنم اینجا ، سرم را بگذارم روی لپ تاپ پنج دقیقه آرام بخوابم. شما خوابتان نمی آید؟

سفره ی هفت سین عید، حالا گیریم یه کمی سین این ورتر، اون ور تر!