اول مخ تان را می گائِِـ ـند
دوم در معده تان اسید می پاشند
سوم صبر می کنند تا شکم تان ور بیاید
بعد که به مدت 8 ماه در فریزر نگه داری شدید ، یک تو دهنی بهتان می زنند
بله شما در کنکور قبول نشده اید!
در صورت هر گونه اعتراض تا تاریخ فلان از سیستم پاسخگویی بهمان استفاده نمایید

گذراندن شب سخت ترین قسمت کار است. چند شبی تا ساعت سه نیمه شب پای اینترنت بودم. امشب غرغر خواهرم در آمده است ، چرا که کامپیوتر در اتاق اوست و نور صفحه ، صدای تیک تیک موس ، صدای تق تق کیبورد و صدای قرچ قروچ صندلی چرخ دار مانع خوابیدنش می شود. من البته چندان به غرهایش توجهی ندارم ولی امشب سرعت اینترنت وحشتناک است و عملا من دارم توی کامپیوترم می چرخم و سه تا بروزر اکسپلورر، فایرفاکس و گوگل کروم همزمان دارند برای خودشان تلاش می کنند به یک جاهایی برسند! علاوه بر آن شارژ موبایلم تمام شده و یک صداهای ناجوری از خودش تولید می کند که ممکن است همه را بیدار کند، بنابراین اینترنت را دیسکانتک می کنم و کامپیوتر را خاموش می کنم و با نور نصفه نیمه ی موبایلم راه دستشویی را پیدا می کنم.
قبل از این با مجید مشغول اس ام اس بازی بودیم. بنابراین نمی دانم موبایلم را به شارژ بگذارم یا چراغ مطالعه ام را. ( نگویید نصف شبی بروم دنبال سه راهی بگردم که ضایع ترین کار دنیاست) احتمال می دهم مجید خوابیده باشد پس چراغ مطالعه را روشن می کنم و از کتابخانه ام نقشه ی دفترچه ای تهران را باز می کنم. از وسط دفترچه شروع می کنم که میدان ولی عصر است. چند بار بالا و پایین میدان را بررسی می کنم؛ فکر می کنم بعضی ها چطور می روند شرکتشان، اسم خیابان ها را به خاطرم می سپرم. ولی عصر را می گیرم و می روم بالا، سعی می کنم چهار طرف میدان ها را به خاطرم بسپرم که باز اینقدر گیج بازی در نیاورم و چهار راه پارک وی را با پل گیشا اشتباه نگیرم! مثل اینکه مجید رفته بود حمام ساعت 1 و نیم نصف شب! می گوید: تو از تهران هنوز نکشیدی بیرون؟ جواب می دهم اتفاقا هر چه بیشتر فکر می کنم از این شهر تخمی ِاسترس زای هولناک بیشتر متنفر می شوم ولی اینها دلیل نمی شود از ساری هم متنفر نباشم! فکر کنم مجید حالا دیگر خوابید. اما دنبال فکرهایم را می گیرم و از کوچه خیابان های تهران بالا پایین می روم. کتابچه را پایین می آورم و فکر می کنم یاد گرفتن این همه خیابان و میدان این وقت شب چه کار سختی ست و مثل جزوه ی درسی می گذرامش گوشه ی تخت و موبایلم را بر می دارم. فکر می کنید نیمه شب با این موبایل نسبتا مدل پایین چه کار می شود کرد؟ وقتی که اس ام اس بازت خوابیده باشد، می توانی خاطرات روزانه ات را بنویسی و برای خودت درفت کنی، می توانی اس ام اس های قدیمی را مرور کنی، می توانی با گیم یک عدد بازی کشکی و لوس را شروع کنی که تریال است و فقط اجازه می دهد یک مرحله اش را بازی کنی و دوباره همان مرحله را ری استارت کنی! ، می توانی عکس هایت را مرور کنی ، می توانی با تایمر موبایل ضربان قلبت را بشمری که همیشه بالای 80 تا در دقیقه می زند. یا می توانی همه را ول کنی و با خودت ور بروی . بهرحال هیچ فرقی نمی کند ، از این همه کار مسخره و تکراری و بی هیجان خسته ام. کاش همین الان بخوابم و فردا صبح روحیه ی بی حوصله و خسته ام خوب شده باشد و دنیا هم قول بدهد جای بهتری برای زندگی باشد.

اگر روزی بعد از روزهای متمادی خانه نشینی دیگر علاقه ای به بیرون رفتن نداشتید، اگر نیمه شب ها دیگر به جای گریه کردن ساسی مانکن با صدای بلند گوش می دهید، اگر تا حالا از جلوی تلویزیون رد نمی شدید ولی حالا از برنامه آشپزی شبکه 1 دسر یاد می گیرید و درست می کنید و برای هر که از در آمد تعریف می کنید، اگر تا الان حوصله ی هیچ کتابی را نداشتید ولی وقتی پسر خاله تان از مدرسه می آید و غمگینانه می گوید تا فردا وقت دارد چهار کتاب داستان بخواند و خلاصه کند شما ناگهان تصمیم می گیرید غم زندگی اش را کم کنید پس چهار داستان از چخوف می خوانید و خلاصه می کنید ، اگر از باز کردن فیس بوک با فی.لتر شکن آنقدر خوشحال و هیجان زده اید که انگار همه ی درهای زندگی به سوی تان باز شده اند! شما مرحله ی افسردگی را با موفقیت به پایان برده اید و وارد مرحله ی شیدایی شده اید!

بالاخره دست از کلاس گذاشتن برداشتم و طی یک اقدام انتحاری تمام کتابامو بسته بندی کردم گذاشتم زیر تخت. جاش کتابهای ارشدو گذاشتم تو قفسه کتاب!

طبقه ی دوم سمت راست میزان نوت هایی ست که این مدت از درسهایم نوشته ام :)))

سنگ قبرم؟

نامبرده میزانی خلاقیت داشت

هه

حالا من احمقو بگو که خیال می کنم بعد از کنکور ، "همه" چی عوض می شه!

برای ثبت در خاطرات
روزگاری بود، همه چیزمان را باخته بودیم. تحصیلاتمان را، آرمان هایمان را، رویاهامان را، قهرمانهایمان را، مبارزاتمان را. آرزوهای بچگانه ی ذهن مان خشکیده بود اما برای عاقل بودن هم زیادی بچه بودیم. از سنت مان فراری و دستمان به مدرنیت نمی رسید. از آدمها فرار می کردیم و وبلاگی باز می کردیم و تویش می نوشتیم آدمها مهم اند. غذاهای روح را یکی پس از دیگری از جلوی دست و ذهن و گوش و چشممان می دزدیند و ما 12 ساعت می خوابیدیم که بی دردسرتر از خوابیدن ، آرامشی نیست.با یک دنیا ایدولوژی تزریق شده به روح و جان بزرگ شدیم و عبادت خدا و مظلومیت امام حسین یاد گرفتیم ولی نتیجه آن شد که به همه چیز "بی اعتقاد" شدیم.عاشق شدنمان زیر زمینی بود و پیگرد قانونی داشت، سـ کـ س بلد نبودیم. به زودی از جانب همان ها که با یک دنیا عشق و آرزو برایشان نقاشی می کشیدیم و پست می کردیم به تهران- خیابان آرژانتین و سرود انقلاب اسلامی می سرودیم و دیوارهای مدرسه را شرشره می زدیم ،شدیم مایه ی ننگ ، شدیم عامل فتنه. تازه نشسته بودیم به بافتن رویاهای خیالی ِ پاره پاره شده مان، ژورنالیست شدیم، روشنفکر شدیم، فمینیست شدیم، معترض شدیم تا اینکه یک انقلاب سبز انداختند توی دامن مان. در حالی که نمی دانستند چقدر خسته ایم و چقدر همه چیزمان را باخته ایم.

نمی دانم چه شد دقیقا، همان اولین روزها اسم من شد جوجه فسقلی! گذشت و گذشت و خوش گذشت یک روز آمد و گفت دوره ی جوجه بودن دیگر تمام شده ، من خودم را در آغوشش انداختم که نه می خواهم باز هم جوجه ات باشم، توضیح داد باید بزرگ باشی نباید دیگر جوجه ی اجتماعی باشی ولی من خیره خیره نگاه کردم و گفتم اما می خواهم جوجه تو باشم.
سال 89 که شد گفتم دیگر نباید به خودم بگویم جوجه، اما همچنان دلم یک جاهایی گیر بود، هر دفعه می گفتم جوجه ی بزرگ شده! گفتم لابد اینقدر می گویم بزرگ شده تا این لفظ جوجه از سرم بپرد ولی نتیجه این بود به خاطر طولانی بودن عبارت "جوجه ی بزرگ شده" و کون گشادی ذاتی مان دوباره شدیم همان جوجه!
حالا نمی دانیم که درست جا خشک کرده ایم یا اضافه ایم و باید مثل یک جوش چرکی خودمان را بترکانیم ؟
امضا- جوجه ی درون

تا حالا شده بعد از یه خودارضائی احساس کنی همه ی همه ی وجودت تخلیه شده ، اینقدر که نمی تونی از تختت بلند شی؟

چند روز پیش از خودم پرسیدم تو مشکلت چیه؟ استرس چیو داری؟ شب چرا خواب پریشی داری؟ چرا اینقدر گریه می کنی؟ بعد جدی یادم نیامد. فکر کردم استرس کنکور است ولی مطمئن نبودم همه ی مشکلم استرس کنکور دانشگاه آزاد باشد.
دیشب یکهو یادم آمد مشکلم چیست. فهمیدم که امنیت روانی ام بهم خورده است. از ترک شدن وحشت دارم، از اینکه مادرم درونیاتم را بفهمد، از اینکه پدرم ترکمان کند یا پیرتر و بداخلاق تر شود، از اینکه توی خیابان ها کتکمان بزنند، از اینکه دوستان و اطرافیانم را دستگیر کنند، از اینکه هر روز که بیدار می شویم خبرهای بدتری بشنویم. من احساس ناامنی می کنم.

قدم زدن تنهایی توی خیابان های شلوغ ساری وقتی که مطلقا هیچ کاری نداری، مثل دیدن یک فیلم سینمایی بی خودی ِ تکراری غروب جمعه است،وقتی روی مبل نشستی و از سر بیکاری آجیل می خوری و حسابی توی هپروت سیر می کنی.
فقط وقتی می شود از خانه بیرون رفت که کار موجهی داشته باشی؛وقت آرایشگاهی، کلاسی، کار اداری ای، خرید مهمی.... که آن وقت هم باید آژانس بگیری یا چند تا تاکسی سوار شوی که زودتر به مقصد برسی و تا چند ساعت بعد هم بچپی توی خانه ات. درست مثل یک شبکه ی تلویزیونی که قبلا می دانی برنامه متوسطی می خواهد پخش کند فیلم را که دیدی سریع باید تلویزیون را خاموش کنی و از بی حوصلگی و خستگی پتو را بندازی روی سرت و تخت بخوابی.

ساری همچنان پر است از دخترهای 18-19 ساله، اما هیچ کدامشان دیگر با من سلام علیک نمی کنند.حتی اگر توی تخم چشمهایشان نگاه کنی.

اس ام اس فرستادن ساعت 2 نیمه شب
چرت زدن پشت میز غذا
جق زدن موقع درس خوندن
تست زدن زیر پتوی تخت خواب
لاک زدن ناخن ها پشت لپ تاپ
نیمرو روی جزوه های زیست مولکولی
گریه کردن توی دستشویی
کتاب شیمی فیزیک روی میزناهار خوری، کتاب تست ها روی میز تلویزیون، کرم ضد جوش لابه لای چرک نویس های قفسه کتاب ، لیوان چایی و شیرینی خشکیده توی اتاق خواب
بهار نارنج پوسیده کنار بالش تخت

اعتراف
می ترسم و فوبیای ترک شدن دارم.به طرز احمقانه ای فکر روزی هستم که برای گریه و درددل کردن هیچ مادری پدری خواهری دوستی رفیقی نباشد و مجبور باشم حرفهایم را فقط اینجا بنویسم که عالم و آدم ببینند یا توی دلم اینقدر نگه دارم که تبدیل به یک زخم خورده ی آسیب پذیر کینه ای بدعنق شوم.

مدتی که کلا زده ام توی خاکی.

بعد از دو نیمه شب بود، خیال کردم آقای مورد نظر به خانه شان دعوتم کرده، خیال کردم رفتم خانه شان، توی هال پذیرایی نشستیم ، بعد هم سفت همدیگر را بغل کردیم و بوسیدیم. همان موقع مادرش از بیرون برگشت، همسایه ها فهمیدند، مادرم فهمید.
مادرم یک بار صدایم کرد، جواب ندادم. دوباره بلندتر صدا زد، فکر کردم چه بگویم، گفتم از بیخ منکر می شوم، توی چشمهایش نگاه می کنم و می گویم دروغ است. بحث کردن چه فایده دارد. دفعه ی سوم تقریبا فریاد زد، پتوی تختم را چنگ زدم و رویم را برگرداندم. گفت : چایی سرد می شه چرا نمیایی صبحونه بخوری؟