ارتباطم با آدم های این باشگاهه داره به سمت صفر میل می کنه. فکر می کنم در کل جلساتی که رفته ام آنجا هیچ صدایی از من در نیامده به جز سلام اول صبح که بعضی مواقع همان هم یه روز در میان می گویم! اینقدر سخت ام است که با مربی باشگاه سه کلمه حرف بزنم یا حتی به بغل دستی ام مثلا بگویم هوا چقدر گرم شده. نمی دانم دقیقا مشکل از کجا آب می خورد؟ اینکه در جمع شان تازه وارد هستم؟ اینکه همه از من بزرگترند؟ اینکه همه تقریبا حرکات ورزشی را بلدند جز من؟ بعد از خیلی وقت که هیچ شخصیتی در اطرافم منو جذب نکرده، از مربی این باشگاهه خوشم میاد. مخصوصا اینکه اول صبح تو جواب سلام آروم و بی اعتماد به نفسم می گه سلام به رووو ماهت! فکر می کنم فقط خودش می داند که چقدر شرایط اطراف برای من سخت است. از اینکه باهوش است و همه چیز را زیر نظر دارد خوشم می آید. بعضی موقع ها می آید حرکات ورزشی را یادم بدهد مواظب هست وحشت نکنم. من هی فیلم بازی می کنم که نه بابا وحشت چیه، خب ورزشه دیگه. بعد می بینم که فقط دارم خودم را خسته می کنم با این کارها. همیشه نگران هستم و فکر می کنم یاد نمی گیرم. نمی دانم حقیقت ماجرا از کجایم دارد فریاد می زند؟چشم هایم؟ موهای پریشانم؟ حرکات دست پاچه ام؟

باز هم سکوت و تنهایی بر من مستولی شده(چی شده؟!) است. از آنجایی که تهران در تعطیلات به سر می برد تمام دوستان و آشنایان و خانواده رفته اند شهر و محله شان. من نشسته ام توی خانه مان کارهای پایان نامه را تمام می کنم و هر روز به خودم می گویم مانتوی دفاع ندارم، کفش دفاع ندارم، رژ لب دفاع ندارم... به این ترتیب کمی با بیرون آشتی کرده ام و حتی هر روز می روم این اطراف چرخی می زنم. امروز که موفق شدم تقریبا همه ی بودجه ی خانه را به خرج کنم، از این کفش و کیف دفاع کشیده ام بیرون و دارم وسایل خانه را تغییر می دهم یا لباس هایم را می شورم و پهن می کنم و اتو می کنم. اتو برای من وسیله ی مقدسی می باشه، چرا که آدمی با لباس چروک بهتر است برود بمیرد. دوباره برگشته ام به دوره ی رسیدن به موها و پوست. محلول و کرم برایشان می خرم و در ساعت مشخصی در روز می مالم شان به سر و بدنم. درباره ی غذا درست کردن به کشفیات جدیدی رسیده ام و فکر می کنم بعضی موقع ها می شود غذای خوشمزه درست کرد. اسلایدهای پاورپوینت ام تمام شدند، مقاله م هم در حال اتمام است، برای چند کنفرانس هم ابسترکت فرستادم و حسابی با این چیزها سر خودم را شلوغ می کنم. صبح ها بلند می شوم برای خودم لقمه درست می کنم. شب ها بالای تختم شیر و بیسکویت می گذارم. خلاصه مثل یک مادر وظیفه شناس مواظب خودم هستم. 

سروصدای مامان و بابا و غرغرها و دعواها و تنش هایشان من را به آدم دیگری تبدیل می کند. بعضی موقع ها فکر می کنم دیگر هیچ چیزی نیس که مامان و بابا را خوشحال کند. با یک اضطراب دائمی دارند به سمت جلو حرکت می کنند و این سم پاشی شان به اطراف می تواند من را هم مسموم کند. این نوشته راجع به این نیست که خانواده ها چرا؟ یا جوانان در خانواده یا از این دست حرف ها. این نوشته راجع به این است که من اینجا آرام گرفته ام و از خودم راضی هستم. راجع به اینکه خانم جان! آقا جان! من می خواهم زنده بمانم.

شما ورود ممنوع می ری انتظار نداری جریمه ت کنن؟

تو این باشگاهه که جدیدا می رم همه ی ورزشکارا خانوم های خانه دار سن و سال دار و چاق ان که دارن درباره ی قیمت شیر و مرغ و زمین های شمال صحبت می کنن. من اون موجود نحیف و کوچیکه ام که یه گوشه تیکه داده ، داره با بند کفشش ور می ره.امروز که داشتم با بندی لباسی جورابی خودمو سرگرم می کردم، خانومه گفت دیدی قیمت ها چقدر زیاد شده؟ مردمم هیچی نمی گن. مربی ورزشه گفت چی بگن؟ خانومه جواب داد: بابام می گه زمان شاه بلیط اتوبوس که گرون می شد مردم می ریختن اتوبوس ها رو آتیش می زدن. الان همه ساکتن. مربیه گفت : شاه به حرف مردم گوش می کرد، اینا همونایی ان که زمان انقلاب بچه های خودش رو اعدام می کردن میخوای به غریبه ها رحم کنن؟ بعد گفت: این انتخاب اشتباهیه که مادر پدرای ما کردن، اینم تقاص ش. شما ورود ممنوع می ری انتظار نداری جریمه ت کنن؟می گی ببخشید حواسم نبود اشتباهی رفتم؟

غروب جمعه ای که شما وسط یک مشت آشغال و ظرف های کثیف و خونه ی بهم ریخته و هدیه ی دوستان نشستی، بهترین کار ممکن وبلاگ نوشتن است. دیروز جشن تولدم بود و امشب 25 سالم می شه. این تولد گرفتنه مصیبت های زیادی داشت مثل مشکلات خانوادگی، مالی، عاطفی و این چیزا. شاد بودن تو خانواده ما جایگاه مشخصی نداره و اساسا معتقدن  همین که زنده باشیم و نفس بکشیم و از غصه دق نکنیم کفایت می کنه. خب طبعا من یک ساختارشکن هستم و نمی ذارم اوضاع اینجوری بمونه. بنابراین تمام غرغرهای موجود رو تحمل کردم و کار خودم رو کردم. اساسا تدارک یه مهمونی کار سختیه. مخصوصا اینکه مدیربرنامه و خرکار بیشتر چیزها خودت باشی. شمع 21 و 22 و 23 سالگی م رو یه گوشه ای بی سروصدا فوت کردم ولی نمی ذارم از این به بعد در بیست و چندسالگی م به بهانه ی تولدم خوشحال نباشم، دوستام رو دور هم جمع نکنم و قر ندم و آهنگ تولدت مبارک نذارم و از سرخوشی فریاد نزنم. الان هم از خودم راضی ام و توی کاغذ کادوهای رنگی دارم تمدید روحیه می کنم و از اینکه وسط ماه جهنمی مرداد و رمضون به دنیا اومدم اخمام تو هم نیس:)

دنیای کوچک خوشحال ِ تو

به گمانم اکثر آدم یک همچین کسی را در زندگی شان دارند. یک دوست پنهانی که از نظر باقی دوستان و آشنایان دور است. این جور رابطه ها معمولا از یک روزنه ی کوچک جوانه می زنند. ابتدا جدی نمی گیری و یک گوشه ای از زندگی ات می گذاری ش. بعدها هرچه سرخورده تر ،غمگین تر، بازنده تر شوی  بیشتر به سراغ ش می روی. نگه ش می داری برای شب های تنها و خالی. یک روز می بینی که به اندازه ی یک دنیا با هم حرف زده اید و چیزی نیست که در مورد همدیگر ندانید. یک روز در دنیای خودت  تصمیم می گیری بازی اش دهی.  استدلال ت این است که همه چیز بین خودم و دنیای خودم است پس کسی آسیبی نمی بیند. یک روز بالاخره می بینی اش. مدتی بعد بدن ش را می خواهی. چند سال بعد می بینی این آدم شده تخلیه چاه زندگی تو و تو در یک رابطه ی انگلی ای گیر کرده ای که مجبوری از همه قائم ش کنی. نه دوست داری ادامه بدهی نه می توانی تمام ش کنی. گاهی یک گوشه ای که نشسته ای دلت می گیرد به این حال که کاش آدمی در زندگی ات بود که دوست ش داشتی، کاش حداقل از این آدم متنفر نبودی. کاش می توانستی یک صبح سرحال به جای ولو شدن توی تخت، باهاش بروی کوه و به دوستان دیگرت نشان ش بدهی و خجالت نکشی. گاهی اما فکر می کنی روح تو برای جبران تمام خوب بودن ها، مهربان بودن ها و فداکار بودن ها به کمی پست و خودخواه بودن احتیاج دارد و این حقیقت حیوانی یک آدمیزاد است. 

حالا یک چند روزی ست که هر روز بغض داری، غول سیاه افسرده به سراغ ت آمده و تو پناهی جز او نداری. یک روز که توی اتوبان های تهران سرگردان می چرخی، سوار تاکسی خطی خانه اش می شوی. گوش هایت را با دست نگه می داری تا متوجه حرکت ماشین ها نشوی. سعی می کنی دوباره توی دنیای کوچک خوشحال ت غوطه ور شوی که یک مانعی نمی گذارد. دوباره سعی می کنی نشوی و نبینی. به خانه اش که می رسی مطمئنی این آخرین بار است که در را برایت باز می کند. این آخرین بار است که توی این تخت ناله های لذت سر می دهی. این آخرین بار است که با این تناقض دست و پا گیر زندگی ت سروکله می زنی و این آخرین بار است که در آپارتمان را می بندی. یک روزی درست وسط تمام شلوغی های زندگی کاملا بی مقدمه تصمیم می گیری این بند را پاره کنی و برای همیشه از هرجایی که وجود دارد حذف ش کنی و یک جوری صحنه ی جرم را بچینی که انگار هیچ وقت همچین کسی وجود نداشته است.

این روزها تماما نشسته ام توی خانه مان. هر صبح راس ساعت 12 بیدار می شوم، بستنی چوبی می خورم، لپ تاپم را روشن می کنم، با گودر و فیس بوک ور می روم. تا اینکه تصمیم بگیرم بساط پایان نامه را باز کنم. راستش حسابی از درس خواندن متنفر شده ام، هیچ چیز حساب و کتاب ندارد و آدمها همکاری نمی کنند. فقط من نشسته ام اینجا صبح تا شب، تا این کار به درست ترین شکل ممکن تمام شود و کامنت بقیه این است که : بابا ولش کن! ماسمالی کن! . خب نمی دانند که واقعا مهم نیس آدم توی زندگی اش چه گهی دارد می خورد. دارد قله های علم را فتح می کند، هنری را پرورش می دهد، با آدم های غیرقابل شمارشی می خوابد یا هرچیز دیگر. مهم این است که یک چیزی دارد و علاف و بیکار و بی خودی نیست. نوشتن پایان نامه در حال حاضر آن چیز من است. دوست دارم راضی باشم از خودم و همه چیزش پرفکت باشد. 

البته من تازه دارم به خودم یاد می دهم پرفکت بودن چیز خوبی نیست. من آدمی ام که نمی توانم سریع برای کسی هدیه بخرم. باید کل بازارهای دنیا را زیر پا بذارم و به هزار تا فاکتور مسخره فکر می کنم تا یک چیز ساده پیدا کنم که معنای خاصی داشته باشد. دفعه ی آخر با دستانی لرزان و پیشانی عرق کرده راهروهای پاساژها را بالا پایین رفتم و با خودم دعوا کردم. اینقدر دعوا کردم که به خانه ی طرف دیر رسیدم و تمام صورتم خیس از عرق بود. ولی یک چیز معمولی هدیه خریدم و به خودم گفتم : دیدی درد نداشت؟! اما به گمانم خیلی هم موفق نبوده ام. گاهی دوباره رو می آورم که افکار پرفکت بودگی. اصلا خاصیت نابی در پرفکت بودگی هست که آدم را معتاد می کند. باید دوباره راهی برایش پیدا کنم.

دوباره افتاده ام به سریال بینی و این نشانه ی خوبی است. توی اتاقم که هستم، از زندگی راضی ام. البته پرده های قرمز واقعا ایده ی مزخرفی بود که برای اتاقم پیاده کردم. رنگ قرمز همیشه احساسات تند آدم  را برمی انگیزد. یا باید از خوشحالی بال در بیاورم، یا از عصبانیت ابروهایم توی هم گره بخورد، یا هات باشم. اساسا توی اتاقم آرام نمی گیرم. مگر اینکه با سریال یا قرص خودم را بخوابانم.

سه تا از خوبی های توی خانه بودن همیشگی این است که هیچ پولی خرج نمی کنی ( زندگی واقعا پرخرج شده با این وضع دلار و این حرفها ) ، استراحت مطلق داری و تا خسته شدی می پری توی تخت ات و اینکه می توانی بیشترین کارایی و تمرکز برای پایان نامه را داشته باشی. و تنها بدی اش این است که بهش معتاد می شوی و بعد از 4 روز ، دیگر میلی برای بیرون رفتن نداری و حتی خورشید چشم ت را اذیت می کند.

همیشه فکر می کنم وبلاگ جای اعتراف کردن است. اگرچه تو تمام روزها به خودت و دیگران بگویی رابطه مان تمام شده است. دوست معمولی هستیم. این فرمول برای ما جواب می دهد. اگرچه می دانی می دهد. اگرچه می دانی توانسته ای. اگرچه می دانی قوی بوده ای. فراموش کردی. به عقلت اعتماد کرده ای. اگرچه اگرچه اگرچه. یک شب هم مثل امشب می شینی توی اتاق، عکسهایش را نگاه می کنی و عر می زنی که چرا دیگر نیست. یک شبی هم می شینی رو تخت ات و به موبایلت خیره می شوی و اشک از چشمانت سرازیر می شود که چرا خاطرات نبودن هایش دارد دوباره اذیتت می کند.

و اما دومین بدی تماما توی خانه بودن : داشتن وقت کافی و ذهن خالی برای فکر کردن به تمام چیزهای ممنوع، آزار دهنده یا دردناک. در این مواقع فرد باید یک هفت تیر بگیر روی مغزش و بگوید : خفه می شی یا سریال روشن کنم ؟!

از تمام خاطرات مزخرف، افتضاح، شاد و الکی خوش قضیه تنها برام مهمه که تو یه روز بکر و عالی که هوا خوب بود و آسمان روشن تر بود، از فراز یک پارک تو سعادت آباد، به کل تهران خیره شده بودیم .

بعدا نوشت: کسی که به تصمیم های من احترام نمی گذارد، خدافس. همین یک کلمه، حرف بیشتری ندارم.

Hello, my name is crap bag

اون قسمت فرندز که فیبی متوجه می شه همه می تونن اسم شون رو به هرچی دلشون خواست تغییر بدن. بعد می ره اسم ش رو عوض می کنه به پرنسس کانسوئلا! وقتی به شوهرش می گه اونم می گه چه جالب پس منم اسممو می ذارم Crap bag ! بعد هر دو یه سری لبخند به هم تحویل می دن که چه باحال چه بامزه چه فان. بعد توی راه یه آشنا می بینن. فیبی می ره شوهرش رو معرفی کنه می گه : ام ام این شوهرمه. شوهره می گه چرا اسممو بهش نمی گی؟ فیبی مجبور می شه با خجالت و اینا بگه این شوهرمه Crap bag!

خواستم بگم در حال حاضر درگیر یه همچین سیچویشنی هستیم.

باتشکر

تو این هفته ایندفعه بار دومی یه که شب نمی خوابم و صبح زود بیدار می شم. صبح احساس می کردم دیگه هیچ انرژی ای ندارم و مغزم برای انجام کارها هوشیار نیست. شکر ریختم تو لیوان چایی ای که دم نکشیده بود و کی می دونه من از چایی خام چقدر متنفرم. رو میز فقط بسته های شکلاتی دیده می شد که دائی م از آلمان سوغاتی آورده. من از هر شکلاتی که به هر نحوی از توش بوی الکل میاد، حالم به هم می خوره دیگه.بنابراین بهشون نزدیک هم نشدم. لباس تنم کردم ، ضدآفتاب زدم و از خونه اومدم بیرون. چند وقته- ینی 2 ماهه – که دیگه پریود نمی شم. من که مشکلی نداشتم ولی همش دوستام بهم می گفتن باید برم دکتر وگرنه یک اتفاق بدی می افته برام. سوار اتوبوس شدم و با خودم فکر کردم اگه ازم پرسید سکس داشتم یا نه می گم نه. چون آزمایش حاملگی می نویسه لابد و بی بی چک هم قبول نداره، قراره پول الکی بدم و تو دفترچه م بنویسن:تست حاملگی؟! نو وی! وارد درمانگاه که شدم با خودم گفتم می گم سکس داشتم ولی اینترکورس نه! آره سکس بدون اینترکورس. همینه. ولی بهرحال اون که این چیزا حالیش نیست، قطعا برمی داره آزمایش حاملگی می نویسه باز. یه بار بیام آزمایش بدم، یه بار نتیجه شو بگیرم، یه بار بیام نشون بدم، می گه حامله نیستی دوباره آزمایش می نویسه، دوباره باید بیام جواب اونا رو بگیرم و یه بار دیگه باید بیام نشون ش بدم. اوووه، من قطعا نمی تونم وارد این همه دنگ و فنگ بشم.تو اتاق انتظار دکتر با دو تا خانوم آشنا شدم، یکی شون داشت از استرس معاینه شدن توسط دکتر زنان می مرد! سن ش البته 2 برابر من بود ولی سعی کردم بهش دلداری بدم. یکی دیگه شون می گفت یه دختر دانشجوی دم بخت داره، داشت از استرس اینکه الان حامله باشه و بعد بچه ش با نوه اش همسن بشن می مرد! 3 تا آدم فوق العاده عصبی رو فرض کنید که نشستن تو یه سالن کوچیک. به خودم گفتم اگر به دکتر دروغ بگم، ینی بهش اعتماد نکردم و این خیلی بده. با خودم گفتم خب ربط این موضوع به ازدواج کردن خیلی وقته احمقانه شده و دکتر موردنظر حتما یه درکی داره، من می گم حقیقت رو، اصلا هر چی شد، شد. نوبت م که شد، در اتاق رو که باز کرد، یه خانم میانسالی به عنوان دکتر پشت میز نشسته بود و یک خانم میانسال تری به عنوان دستیار کنار در ایستاده بود. یهو فریک اوت شدم و با خودم گفتم خب نمی گم. مگه دیوونه شدی؟ اصلا کلی پولش می شه این آزمایش. رفتم نشستم و گفتم مشکل چیه، اول پرسید: دختری؟! منم گفتم بله! خداشاهده که اصلا حواسم نبود این همون سئوال کذاییه! بعد گفت ازدواج نکردی گفتم نه! بعد شروع کرد به معاینه کردن زیر گردن و پستون و شکم و چند تا آزمایش و سونوگرافی نوشت. از در که بیرون اومدم احساس وحشتناکی داشتم.کاش یه آدم نایسی باهام بود. از اون اوری تینگ ایز گانا بی اوکی ِ راس دلم می خواست. با خودم گفتم الان می رم این آزمایش ها رو می دم و بعد نتایج ش رو می برم برای دکتر زنان دیگه ( که خیلی مهربون و باشعوره و امروز به علت گرون بودن ویزیت ش نرفتم اونجا ) حتی بهش می گم به دکتر دروغ گفتم. احتیاج داشتم به یکی بگم من دروغ گفتم و بگم چرا و بگم که نمی تونم این وضعو تحمل کنم و بگم چرا و چطور همه چیز اینقدر پیچیده شده. خب سر صبح تو فون بوک ت داری چه غلطی می کنی جز وقت تلف کردن؟! رفتم تو نوبت آزمایشگاه، فشارم به شدت پایین بود و کلی آدم قبل از من تو نوبت بودن. سرم رو تکیه دادم به دیوار و رفتم تو عالم فکرهای تخمی. بعد از یک ساعت شماره م رو اعلام کردن. فیش رو گرفتم که ببرم صندوق. دقیقا رو فیش نوشته بود که آزمایش های کذایی 40 هزار تومن می شه و من همچین پولی نداشتم. خب یه لحظه صحنه شد مثل اون فیلم هایی که طرف یه تیکه کاغذ گرفته دستش و تو آزمایشگاه داره می زنه تو سرش که لابد ایدز داره یا از یه رابطه ی بی خودی حامله شده یا چی. همونجوری تو چشمام اشک جمع شد و دوست داشتم فریاد بزنم من نمی تونم الان اوضاع مو هندل کنم لطفا یه نایس گای بیاد منو بغل کنه! خب قطعا از کسی خبری نبود. کاغذ رو گذاشتم تو کیفم و از در درمانگاه اومدم بیرون. گوشه ی خیابون قدم می زدم، گریه کنان. عینک آفتابی م رو که زدم نمی شد فهمید دارم گریه می کنم.

دارم می رم

ما یک زمانی بحث می کردیم، یک زمانی 17 ساله بودیم، می نوشتیم، برای مجله ی جوانان می نوشتیم، یک روزهایی بحث این بود که اگر مجلس فلان قانون را تصویب کند چی به سر ما و اطرافیانمان می آید؟ یک روزهایی می خواندیم و حرف می زدیم و شک می کردیم. آقای عزیز، شما امروز آمده ای به من می گویی "تو زیادی عقبی چون هر چی بهت می گن باورت می شه؟ و سر 24 سالگی به من می گویی: "قوانین ایران مردسالارانه نیست و من نباید با این قطعیت حرف بزنم؟"

آخه آقا جان! من زخم خورده ی این جامعه ام، تو این جامعه بهم تجاوز شده، اینجا بدترین توهین ها بهم شده، بدترین سرخوردگی ها رو تجربه کردم برای تغییر وضع سالها با تمام وجود تلاش کردم... چطور می شود نتایج ش مثل روز برایم روشن نباشد؟ اصلا این بحث ها مال امروز نیست. زیادی کهنه اس. پرونده ی این بحث ها خیلی وقته بسته شده و روی جلدش نوشتن: تعلیقی!

ما بدبختانه آدمایی شدیم که دیگه نمی تونیم بحث کنیم. دیگه نمی تونیم به نظر طرف مقابل احترام بذاریم، ما نمی تونیم بپذیریم که مردم دارن آزاد فکر می کنن. ما خیلی درگیرتر این حرف هاییم. ما اینقدر تو کثافت فرو رفتیم که دیگه فکر می کنیم آب مرداب هم تمیزه. من اینجا رو ترک می کنم چون ایت دازنت ورک دیگه. اینجا رو ترک می کنم چون دیگه این بحث کثافت ِ "قوانین مردسالار ازدواج؛ دلایل، اثرات و آسیب ها" رو با یک هم وطن تکرار نکنم. ما دیگه زیادی مبتذل شدیم، زیادی دم دستی شدیم، زیادی درجا می زنیم. من احتیاج دارم که اوج بگیرم.من اینجا رو ترک می کنم.

عاشق این لحظات عرفانی بعد از خوردن قرص خوابم. نشستی داری صفحای وب ُ بالا پایین می ری که یهو مست خواب می شی، همه ی فکرا رو می ذاری کنار و لپ تاپو خاموش می کنی و می خزی زیر پتو و لازم نیست بگی وای! بازم باید برای خوابیدن امشب تلاش کنم.

یک روزهایی شده این روزها، هی جمع می شویم عکس می گیرم از هم. هی خاطره می سازیم. هی میز طعم و مزه می چینیم و عرق می خوریم. هی مست می افتیم یک گوشه حرف می زنیم. هی تا صبح نمی خوابیم. روزهای معمولی ای هستند ولی نمی دانم چرا میل داریم با این سرعت از هر ساعت ش خاطره ای ثبت کنیم.

شیرازی ها می گن سینما بینا شیرازیه.شرط بندی می کنن با هم. مازندرانی ها می گن سیما بینا مازندرانیه.کردهای شمال خراسان می گن کرده. من نمی گم نیستم. من می گم آره. من متعلق به همه ی این فرهنگ هایی هستم که رو موسیقی شون کار کردم و حتی فرصت نشده کار نکردم.
سینما بینا، مستند بی بی سی

یک معجزه وسط خیابونای تنگ ساری

یک روز دم عید که از همه چیز ساری خسته ای و داری از سر بی حوصلگی و دل مردگی پاساژهای شلوغ را بالا پایین می کنی، اتفاقی چشم ت می افته به یک مغازه ی کوچولو زیر راه پله های پاساژ آینه که وسایل طلا و جواهر می فروشه. می ری می بینی که کلی جعبه ی جواهرات داره که بسته بندی شده و کارش عمده فروشیه اساسا. بعد می ری جلو سرتو می چسبونی به ویترین. فروشنده که یه پیرمرد خیلی خیلی مهربونه میاد بیرون می گه از کدوماش دوست داری بیا بهت بدم. بعد تو کلا شاد و خوشحال کلی از اینا انتخاب می کنی


بعد آقاهه می گه بیا اینو بردار که بزرگ تره ، می گی نه می خوام رنگ هاش تکراری نشه. بعد می خنده می گه آها فمیدم. ینی شبیه عروسی می خوای رنگی رنگی بشه :)