خیر! این تصویر زلزله زدگان هایتی نیست! اتاق یک عدد پشت کنکوری را مشاهده می کنید!

فقط تو می توانی پا به پای من، تا دیروقت بیدار باشی و کتاب رفرنس درسی ام را بخوانی و هر چه فهمیدی برایم توضیح بدهی و تست هایم را حل کنی و بهم امیدواری بدهی که حتما قبول می شوم. بعد هم دخترخاله جون صدام کنی.

فقط تو می توانی، نه به خاطر اینکه خیلی چیزها می دانی و روشنفکری و فکر می کنی باید آدم مثبتی باشی یا از خود گذشتگی کنی و این چیزا. فقط چون واقعا خوبی؛ و هیچ چیز نمی تواند آن را توصیف کند.

دوستت دارم و ببخشید که وقت نشد از این عاشقانه تر بنویسم!

خرخونی هم عالمی دارد برای خودش. از بس که نمی فهمی کِی ناهار خوردی و کِی کابوس دیدی و کِی رفتی کلاس، برگشتی و کِی تست زدی و هیچ یادت نیست از آخرین باری که جزوه های فلان درس را پاک نویس کردی و خلاصه برداشتی چند روز گذشته و اصلا امروز چندم است و چه ماهی ست و ما در کدام دوره تاریخی زندگی می کردیم و امروز و دیروز و پریروز و روز قبل ش و روز قبل ترش چه فرقی با هم داشته اند و وقت نداری اصلا فکر کنی آیا هیچ اتفاق وبلاگنویسی-لازمی پیش آمده که باید بنویسی اش اینجا؟
خیلی هم بد نیست اتفاقا، زندگیِ یک بعدی آن هم روی دور تند! برای یک هدف مشخصِ خنده دار. حداقل برای یکی مثل من که حافظه و ذهن ِ کمی تا قسمتی عوضی ام پاک شده فعلا و به حالت تعلیق در آمده است ، خیلی هم بد نیست ، حتی گاهی می بینی خوش خوشانم هم می شود!

"اون دوره ما هم بودیم دیگه، تاپ می پوشیدیم و دامن کوتاه ولی مثل دخترای امروزی نبودیم که چشما رو بکنیم این هوا، ابروها رو تاتو کنیم اینقدر بره بالا، لبا رو بکنیم دو برابر، قرمزِ قرمز... والله اون دوره جوونا حداقل نجیب بودن!"

مهم نیست که با زبان آفت زده نمی شود غذا خورد یا زیاد حرف زد، مشکل اینجاست که با دور لب های زخمی نمی شود خندید.

چیزیم نیست، یه کمی غمگینم، یکمی تنهام، یکمی دلم گرفته....فقط

دختره امروز بعد از آزمون وسط بحثِ تو ژنتیک چی می خونی و چند درصد زدی و چند تا غلط زدی و جزوه کدوم استاد بهتره و کدوم مباحث بیشتر تو کنکور میاد و ظرفیت دانشگاهها و دفترچه کنکور آزاد و اینا بهم گفت: احساس نمی کنی هممون سرکاریم ؟! ، سرمو تکون دادم ولی باید می گفتم دقیـــقــا، بعدم ماچ ش می کردم.

جزوه هایم را بستم.مبحث امروز نیمه کاره ماند. گزینه های تست ها هی به آدم دهن کجی می کنند، یکی شان می گوید می بینی چقدر واکنش شیمیایی در جهان هستی کشف شده که تو از آنها بی اطلاع هستی؟ یا می گویند می بینی چه قدر ابلهانه استدلال می کنی؟! ... خب خسته م. کابوس های شبانه بیشتر شده حتی دیشب داشتم توی خواب جیغ می کشیدم که همان موقع بیدار شدم و از ترس داد و بیداد بابا خودم را کنترل کردم. گریه ها تبدیل شده اند به قرمزی دور چشم پای لپ تاپ، هق هق زدن زیر شیر آب دستشویی، آزاد کردن آرام اشک ها زیر پتو بدون هیچ جیک اضافه. اس ام اس ها و تلفن و اینترنت را که قطع کرده بودند بی شرفها، ماهواره هم نداریم ، انگار در زندان ج.ا گیر کرده باشم. گیر کرده ایم، راستش گیر کرده ایم...
وقتی پای تلفن آرام و گرفته حرف می زنی، کلماتم را گم می کنم. دستپاچه می شوم.دلم برایت تنگ می شود.غمم می گیرد. وقتی که به قول خودت بی حوصله ای. در سرزمینی که شادی، بی حرمتی ست چه کسی احوالش خوب می شود آخر؟ عزیزم، چه کسی؟

احساس تحقیر کم احساس آزار دهنده ای نیست. اینکه به خاطر ندانستن و خجالتی بودن و دختر بودن- که هیچ کدامشان گناه نیست. به هرچه می پرستید گناه نیست- تحقیر شوی. آن هم از طرف پدرت. آن هم با نگاهی سرشار از انتقام گیری ِ بچگانه. کم هم ناراحت کننده نیست ...

فقط پیروان خون و شمشیر و آتش می توانند صحنه ی عاشورا را دوباره خلق کنند.

بذل محبت برای ما به سختی گذر از ممنوعه ها و پریدن از خطرها، از جنس دادنِ یک دل کوچک است و در نظر او مانند بخشیدن ریگهای بیابان.

یاد روزهایی که برای حرف زدن هیچ کسی را نداشتم، بلاگر هم ادیتورش را از ما دریغ می کرد...

پیش پیش پیش پیش پریشب خواب دیدم چند مدتی که تهران نبودیم، دزد اومده همه ی وسایل خونه رو بلند کرده، خودشم وسط هال خوابیده خر و پف می کنه!
پیش پیش پیش پریشب خواب دیدم تو جاده من و بابام رفتیم زیر ماشین ، بعد من یه چیز تو مایه های اصحاب کهف رفتم تو کما!
پیش پیش پریشب خواب دیدم توی شکمم یه غده ی سرطانی بدخیمه. و هر کار می کنم راضی نمی شم برم شیمی درمانی.
پیش پریشب خواب دیدم رفتم امتحان کنکور بدم ولی مدادم که ظاهرا نوک ش سیاه ست، هرکاری می کنم روی صفحه ی پاسخنامه رنگ نمی ده!
پریشب خواب دیدم رابطه ی دوست داشتنی م نابود شده، طرفم تبدیل شده به یه آدمی که دنبال بهانه ی دعوا می گرده واسه دک کردن من.
دیشب خواب دیدم نصف شب دزد زنگ زده خونمون می گه درو باز کنید!

ینی می خوام ببینم اصلا چیزی مونده از این روح و ذهن آیا ؟!

با بابا که آمده بودم تهران، سوار قطار که شدیم، توی کوپه ای نشستیم که همه مرد بودند، من فقط نگاهم به پسر جوان صندلی رو به رویی بود که تنها سفر می کرد؛ یک نگاه حسرت آمیز که چرا من نمی توانم جای او باشم. صبح زود که هوا هنوز تاریک بود، به ایستگاه راه آهن که رسیدیم، توی آن شلوغی مسافرها و بارهایشان دائم تنم می لرزید و از بابا جدا نمی شدم. از راه آهن که خارج شدیم مثل بچه ای که دستش را می گیرند تا گم نشود چون راهها را بلد نیست، احساس ضعیف بودن کردم. شب که بر می گشتیم هم همین طور، تمام مسیر می گفتم 22 سالت شد ، هنوز مستقل نیستی و به خودم فحش می دادم. حتی وقتی رفتیم سینما ، تازه یادم افتاد اینجا اینقدر تاریک است که می توان با خیال راحت چند قطره اشک ریخت و صدای بازیگرهای فیلم اینقدر بلند است که بابا متوجه صدای کوتاه هق هق زدن م نشود. وقتی هم که برگشتیم ، توی قطار، توی کوپه ای که همه مرد بودند، احساس تنهایی کردم. قطار که راه افتاد پسر جوانی داشت با بابا از جنگل های گرگان حرف می زند، کمی با اعتماد به نفس پریدم وسط حرفشان، بعد متوجه شدم نباید حرفی می زدم. سرم را که به منظره بیرون پنجره گرم کردم، یاد یکی از اقوام افتادم؛ پسری که 4 سال از من کوچک تر بود -و من هنوز وقتی به یادش می آوردم پسربچه ی بازیگوشی به خاطرم می آمد - وقتی که رفته بودیم خانه شان، وقتی که عکس های سفرهایش را بهم نشان داد ،وقتی گفت چندی در میان با دوستانش می روند کوه و درشت و دریا و آنجا کلبه اجاره می کنند، پای آتش برای هم شعر می خوانند و ماهیگیری می کنند، چیزی راه گلویم را فشرد. همان لحظه خودم را تصورم کردم که در چند سال اخیر فقط نشسته ام توی اتاق م، تنها تفریح آخر شبم خواندن فیدهای وبلاگ های این و آن بود. شب که خوابیدیم خواب دیدم توی اتوبان تنها گیر افتاده ام و چند مرد محاصره ام کردند. به پلیس هم که زنگ می زنم هیچ کس جواب نمی دهد. وحشت زده که از خواب پریدم دیدم ساعت 2 است و با انگشتهایم حساب کردم تا صبح چندین ساعت دیگر مانده است.

آن موقع ها که هنوز پایم به تهران باز نشده بود از این همه نگاه "آشنا" توی کوچه خیابان های ساری حالم بهم می خورد. از اینکه توی تاکسی نشسته ای و یکهو معلم کلاس پنجم ابتدائی ات را می بینی، یا اینکه وقتی می خواهی تنها باشی و خلوت کنی ممکن است کسی که انتظارش را نداری جلوی چشمت سبز شود، یا اینکه تمام همسایه ها می دانند تو چه کاره هستی و کجا می روی و با کی سر و سِر داری ناراحت بودم.متنفر بودم از این شهر؛ از بس که مردم ش توی کار هم فضولی می کردند. از بس که محدود بودند. از بس که هیچ مبنع قوی فرهنگی نداشتند تا فکرشان را تغذیه کنند. از بس که این شهر کوچک و محروم بود.
در مدتی کوتاهی که در تهران بودم ، غریبگی نگاه آدم ها اینقدر آزارم می دهد که فکرش را هم نمی کردم. توی بی ار تی که نشسته ام فک می کنم اگر لای در اتوبوس له بشوی هم هیچ کسی به تخمش نیست، اگر وسط اتوبان ماشینت خراب شود هیچ کس برایش مهم نیست، اگر موبایلت آنتن ندهد کسی موبایلش را نمی دهد زنگ بزنی، اگر کیف ت را زده باشند هیچ کسی ککش نمی گزد ، اگر وسط خیابان برایت چاقو بکشند پلیس می گوید به کلانتری منطقه خودتان مراجعه کنید، پیش قاضی که می روی با خونسردی زیر نامه ی دادستان را مهر می زند و می گویند پرونده در دست بررسی ست، 3 ماه دیگر مراجعه کنید. از بس که نگاه آدم ها در این شهر پیچیده است، از بس که ماشین ها توی اتوبان هایش با سرعت زیاد حرکت می کنند و برای آدرس پرسیدن هم پای شان روی ترمز نمی رود. از بس که این شهر بی رحم است. از بس که نامهربان است.

بنده به طور جد، دچار عدم قطعیت در زندگانی شدم.
روزها کلی تصمیم برای زندگی آینده ام می گیرم و شب ها همه ی آنها به نظرم اشتباه می آیند. و خب طبعا این سیکل ادامه دارد!