قرار نبود امشب بنویسم.ولی دوباره ساعت از 12 شب گذشته و من نه می تونم بخوابم نه می تونم کتاب بخونم و نه هیچ غلط دیگه ای. باز نشستم به فکر کردن که چقدر احمقم و چی باعث شده همینطور احمق بمونم. اول اینکه دوستام. مطمئنم که نزدیک ترین همکلاسی م از من بدش میاد. و اینو فقط من و خودش می دونیم. بی نهایت توی مانتو و مغنعه ابله به نظر می رسم. حتی استادام. اونام از من خوششون نمیاد. نمی شه گفت استادام. چون هر وقت باهاشون کار داری یه جوری نگات می کنند که انگار خنگ و ابله ای و هیچ مطالعه ای نداری. اون وقت اگر احمق ترین همکلاسی پسر را ببینند می گویند بیا پسرم برات کار درست می کنم همه از یه جایی شروع کردن! حتی من دیگه حوصله ندارم به کسی فحش بدم ، فقط از در میام بیرون و با خودم فکر می کنم چه کاری برای بهتر کردن وضع از من ساخته است ؟

باز هم تمیز کاری خانه. باز هم 2 میلیون تا ظرف و بشقاب کثیف شده اند و من هنوز گرسنه ام. باز هم برگه های لعنتی کلاس زبان و رایتینگ هایی که ننوشتم. هفته پیش زور زدم و راجع به موضوع رایتینگ یک چیزهایی سر هم کردم و تحویل استاد دادم ولی تقریبا از برگه ی همه تعریف کرد جز من. می دانستم که او هم از من متنفر است. یعنی من توی یک مهارت هم که واقعا خوب بودم رایتینگ بود. حالا یک کالوکِشن ساده هم به ذهنم نمی رسد.

از اینکه دوباره اینجا را به چس ناله تبدیل می کنم، متاسفم. اینقدر غمگینم که میمیک صورتم هم عوض شده است. همین که بابا نیست و با هم دعوا نمی کنیم خیلی خوب است. با خیال راحت می توانم توی خانه داد بزنم و صدای موزیک را بلند کنم. دستم اینقدر گز گز می کند که نمی توانم بخوابم. چشمهایم هم بعضی مواقع دوتایی می بیند. امروز نشستم گریه کردم برای خودم. فکر کردم ام اس گرفته ام و دارم می میرم. بعد یادم افتاد همه می میریم و مادرم هم می میرد. بعد نشستم برای مادرم گریه کردم.

یک دونه دیوانه شدم که روی هیچ چیزی نمی تونه تمرکز کنه. همه راهها را امتحان کرده ام. اگر با خودش حرف بزنم و پشت تلفن گریه کنم که خب باعث می شود شب اول را راحت بخوابم و روز بعد خمار بمانم و دائما به یاد صدایش بروم توی خیالات. اما فردا یادش بیفتم و به خودم فحش بدهم که ضعیف ِ احمق هستی و بلد نیستی بر روی احساساتت کنترل داشته باشی. راه دیگر این است که با دوستانم حرف بزنم و آنها بگویند رابطه ی بدی بود باید زودتر کنار می کشیدی. آن وقت برای خودم چهارصد جور دلیل و مدرک می آورم که چرا ادامه دادم و فوق العاده احساساتی تر از همیشه می شوم. اگر سرگرم باشم و سعی کنم به هیچ چیز فکر نکنم یکدفعه منفجر می شوم و یک کار احمقانه ی خجالت آور ازم سر می زند. می بیند هیچ کدام از راههای پیش رو کار نمی کند.
می خواهم فردا صبح بروم آرایشگاه موههایم را کوتاه کوتاه کنم. یعنی این می تواند یک تغییر مثبت در زندگی ام تلقی شود؟

همسایه دیوار به دیوار عزیز! به جای تمام روزههایی که شما داشتید به حیوان خانگی خود حرف زدن یاد می دادید و سر و کله ما را برده بودید، امروز بنده مجوز داشتم 73 بار آهنگ ساری گلین را پشت سر هم گوش بدهم و احتمالا پیاده بروم روی مخ شما. با عرض تشکر و آرزوی صبر
دختر همسایه

برو بمیر!

زیر چشمام گود افتاده بود از گریه زاری، رنگم هم از بی غذایی زیاد پریده بود، رفتم دانشگاه دم در خانومه می گه این چه وضعه دانشگاه اومدنه، مگه داری می ری پارتی؟!

برنامه ریزی کرده ام که حواسم به دلم نباشد. مهمان دعوت می کنم، حواسم به ناهار پختن است، بعد از مدت ها رفتم کتاب فروشی و کلی خرید کردم، توی فروشگاه می چرخم و به قفسه سبزی آش و گوشت چرخ کرده زل می زنم، با غریبه ها در تاکسی دوست می شوم، حتی یادم هست که تصمیم گرفتم جلوی موههایم را قرمز کنم!، دو تا سریال خریدم، همه جای خانه را ریخته پاشیده می کنم ، وقتی دوستانم در راه اند تمیز کاری را شروع می کنم، در ِ یخچال را که باز می کنم به جعبه ی شیرینی هدیه دوست ام لبخند می زنم ، توی بالکن می شینم و چایی می خورم و موسیقی گوش می دهم، می گذارم ظرف ها سه روز نشسته بمانند، به دوستانم اجازه می دهم وسط هال خانه ام سیگار بکشند، در اتوبان های پر ترافیک به آسمان صورتی و آبی و نارنجی نگاه می کنم ، شامپو و قرص و کرم تقویتی می خرم ولی همین که آخر شب پایم را توی آشپزخانه می گذارم، لیوان و سینی و بشقاب کثیف بهم دهن کجی می کنند، همین که دستکش دست می کنم و شیر آب را باز می کنم تازه یادم می افتد اینقدر که زنگ و اس ام اس نزده ام شارژ موبایلم چند روز است تکان نخورده، ظرف ها را که کفی می کنم یادم می افتد چقدر رابطه ام را دوست داشتم، چقدر برایم مهم بود، چقدر ذوق داشتم ، چقدر آرام ام می کرد . همان وقت که زار می زنم ، تازه یادم می افتد دلم برای موهایش تنگ شده و فقط می خواستم بغلم کند...

"رابطه اینقدر محترم هست که با یک اس ام اس تمام نشود" . این بهترین استدلال برای گول زدن خودم و جور کردن دیدار دوباره است.می دانم که هیچ حرف جدیدی برای گفتن نداریم، آخرش می رسیم به همان حرفهای قدیمی و بی نتیجه.

اینباکس گوشی ام را باز می کنم. اس ام اس ها را بالا پایین می کنم، می رسم به این اس ام اس که نوشته:"می خوای دوست باشیم با هم! " نه بابا، چه حرفا، رابطه ی مجبوری؟ عمرا. ریپلای را فشار می دهم: آره آره دقیقا همینو می خوام.

استدلال های منطقی را بی خیال. یکبار دیگر قرار است حاضر شوم و سر قرار بروم. پالتو و شالم را مرتب کرده ام، توی ابروهایم مداد می کشم و دور لبم خط زرشکی می کشم. گور پدر منطق و این مزخرفات، به کسی چه مربوط که من با شیشه ی عطرم مست ام؟

اول صحبت ، خیلی جدی شروع می کنم که فکر نکند مسخره بازی است. صدایم را صاف می کنم، می گویم مشکلی نیست این دی وی دی هایی که دست من مانده بود. دیگر نمی خواهم ادامه بدهم. بعد لابد تکه ی پیتزایم را بر می دارم و به چشم هایش خیره می شوم، انگار که دارم به دو سنگ سفید- مشکی نگاه می کنم. قرار نبود اینجوری تمام بشود، با خودم قرار داشتم. قرار داشتم تو را همانطور که هستی بپذیرم، قرار داشتم رابطه ای که تمام نشده را تمام نکنم. قرار بود بیشتر لبخندت را ببینم. بیشتر این چشم های لعنتی را ببینم و احساساتی شوم. بیشتر به بهانه ی تو ، خط لب زرشکی بکشم.

بعد این جوری ادامه می دهم : حرف من این است که بالاخره نمی تواند این رابطه همینطور احمقانه بماند. خودت که می گویی دوست پسر خوبی نیستم. یا گفتی من حق دارم شاکی باشم. پس عقلم را از دست داده ام که آدم ِ شاکی رابطه بمانم؟ بهرحال طرز زندگی کردن و فکر کردن آدمها فرق دارند. خودت گفتی هر آدمی برای خودش یک ارزشی دارد. برای تو هم هیچ چیز ارزشمند نیست. سیستم زندگی کردن تو این است ، لابد بهت خوش می گذرد اینجوری ولی رابطه 2 طرف دارد، به یک طرف که خوش نگذرد محکوم به شکست است. رابطه ای که حال نداری فکرت را مشغولش کنی و می گویی خودت هر کار دوست داری بکن ، برای چی ادامه پیدا کند ؟ برای من ِ تنها؟ برای من تنها ، برای منی که در یک پاراگراف فکت آوردن های پی در پی دائما می گویم: خودت گفتی خودت گفتی، برای منی که به تو ایمان آورده ام. منی که بی ایمان خواهم شد. منی که خواهم شکست.

بعد لابد منتظر حرف زدنش می شوم. دستهایم نمی لرزند. نگاهم معنای خاصی ندارد. سرم تیر نمی کشد. اشک در چشمهایم جمع نمی شود. نه نیاز به دستمال کاغذی نیست، نه ریمل نزده ام از قصد، نه صدایم بلند نمی شود، نه کسی متوجه نمی شود، فکر می کنند از سرما چشم هایم قرمز شده است.

فکر می کنی چی را از دست می دهی تو؟ خبرش را که می شود دورادور داشت. تازه به اس ام اس ها هم که جواب سر بالا می دهد، یا می گوید کار بدی نمی کنم، هستم! اینها را خودت هم می توانی به خودت جواب بدهی. بهرحال هیچ کار جدیدی نمی کند جز سر کار رفتن. اگر هم می کند خبرش را به تو نمی دهد. توی ابله همه چیز را می گذاری کف دست طرف. حالا هم مزخرفات روزمره ات را ور می ذاری می گذاری توی وبلاگ. فکر می کنی داری چیز مهمی را از دست می دهی؟ نه قول می دهم صدایم بلند نشود، به دستمال کاغذی هم نیازی نیست.

سفرنامه به قزوین

ورک شاپ اول ما در دانشگاه قزوین ساعت 8 صبح شروع می شد و ما موفق شده بودیم ساعت 8 و نیم خودمان را به ترمینال قزوین برسانیم. به دبیرخانه کنگره زنگ زدم تا آدرس دانشگاه را بپرسم.دبیر کنگره معتقد بود باید اتوبوس واحد سوار شویم! از آن همانجا تا پایان سفر دائما قزوینی ها ما را به اتوبوس سواری تشویق می کردند و اگر شهر را از بالا نگاه کنید کاملا خلوت است، تنها جایی که جمعی از مردم دیده می شوند قطعا یک ایستگاه اتوبوس است!
استاد ورک شاپ یک آدم خل وضعی بود که توان درست فارسی حرف زدن ش را از دست داده بود. یک تکیه کلام احمقانه را پنجاه بار در یک جمله تکرار می کرد. 2 ساعت سر کلاس نشستیم و هر چه پیش می رفت کمتر می فهمیدیم، دوستم هم هر چند دقیقه چرت می زد! بین اولین زنگ تفریح جل و پلاس مان را جمع کردیم و زدیم بیرون! اتاق را تحویل گرفته، وسایل را جا به جا کردیم و دو تایی بعد از مدت ها به خواب راحت و عمیق فرو رفتیم، در 4 ساعتی که خوابیدیم 16 بار تلفن م زنگ خورد و بیدار نشدم! و کثیف و لک دار بودن احتمالی پتو و ملافه هیچ تاثیری در بد خواب شدن مان نداشت! بعد از مفید ترین خواب یک ماه اخیر زندگی م ، به مسائل شکمی رسیده و از خوابگاه زدیم بیرون؛ شهر قزوین قهوه ای است. چرا؟ اولین سئوالی بود که برای من پیش آمد. به خاطر ساختمان ها؟ هوای خشک؟ باتلاق؟ زمستان؟ درخت های لخت شده؟!
قزوین یک خیابان اصلی دارد که همه از همان خیابان می گذرند! خیابان بازار تا سر خیام. خیام مکانی ست که 2 عدد مرکز خرید رخت و لباس در آن دیده می شود و جایی است که من 5-6 تا دختر هم سن و سال خودم دیدم که چادری نبودند و بچه به بغل هم نبودند! کمی در خیابان خیام قدم زدیم، همچنان همه جا قهوه ای بود. چرا قزوین دلگیر است؟ ساختمان ها؟ حجاب زنان شهر؟ باتلاق؟ خیابان های باریک؟ ماشین های خاک گرفته؟
موقع برگشت صدای جیغ و داد دختری آمد که یک کت به جای مانتو به تن داشت، دو تا آقا به زور سوار تاکسی اش کردند و دختر جیغ می زد که همراه شما نمی آیم. مردم واسطه شدند و یکی از مردها داد زد برو اون طرف! من خودم باباشم! چرا قزوین دلمرده است؟ باتلاق؟ یا جدول های خاک گرفته ؟
فردا صبح دوست سوم هم به ما پیوست. اولین روز کنگره با تاخیر زیاد و جشن احمقانه ی افتتاحیه روی اعصاب به مناسب دهه فجر شروع شد. تا بعدازظهر توی همایش می پلکیدیم و از استادها و انجمن و کارهای جدید سر در می آوردیم. توی مجله ی همشهری درباره ی مکان های گردشگری قزوین نوشته بود، آدرس حمام بلور را گرفته و راه افتادیم توی خیابان ها. از آن جا که حمام مذکور درون هزار تا کوچه پس کوچه بود، یک ماشین دربست سوار شدیم ولی همین که نزدیک تر می شدیم ترس برم داشته بود و قلبم داشت توی دهنم می آمد؛ آقای راننده یک مرد میان سال سیبیلو با کاپشن مشکی چرمی بود، ماشین پیکان درب و داغون سفید و ما سه تا دختر ماجراجو و کوچه ها یکی از یکی خلوت تر می شدند! از ماشین که پیاده شدیم از مردم سراغ حمام را گرفتیم. با تعجب می گفتند: می خواین برین حموم؟! ما که خیلی تحت فشار بودیم گفتیم دانشجوی معماری هستیم و باید راجع به نوع معماری بنا تحقیق کنیم!! متاسفانه حمام مورد نظر فقط پنجشنبه ها باز بود و ما به یک نکبتی دیگر خودمان را از آنجا بیرون کشیدیم و از مردم آدرس عمارت کلاه فرنگی را گرفتیم.
"کلاه فرنگی نداریم ! نشنیدم! کجا هست؟" دوباره داشتیم به بن بست می خوردیم که خودمان متوجه یک عمارت بزرگ در باغ وسط شهر شدیم! بعدا فهمیدیم زمان قاجار اینجا بازسازی شده و به اسم چهل ستون در آمده. با اینکه بنا در زمان صفوی ساخته شد ولی هیچ کس اسم اصلی آن را بلد نبود و نمی فهمم وقتی قزوینی ها اسامی دوران قاجار را حفظ کرده اند این همه دلیل افتحار به دوره ی صفویه چیست ؟
تا خیابان عبیدزاکانی و حمام قجر راهی نبود. اینبار در حمام باز بود و از دیدن آن حسابی لذت بردیم. وقتی از حمام بیرون آمدیم شب شده بود. کنار حمام دختر بچه ی کوچکی منتظر و مستعصل ایستاده بود ، آقایی آمد دستش را کشید و با خودش برد . دختر گفت باید منتظر پدرم باشم. آقا هم گفت پدرت من را فرستاده و دست دخترک را کشید. نگاهم را دزدیم. چرا قزوین غمگین است؟ بافت قهوه ای شهر؟ زمستان؟ باتلاق؟
سوار یک ون تاکسی شدیم. به راننده آدرس شیرینی فروشی سنتی را گفتیم. آقای راننده با لهجه ی قزوینی بامزه گفت: بیکارین می رین اونجا؟! یه شیرینی فروشی هست، خیابان فلان، برین بگین با آقای ف کار دارم ، یه آقایی هست مو فرفری، لاغر صورت، لاغر اندام.... ما که ریز ریز می خندیدم گفتیم فعلا همین شیرینی فروشی نگه دارد تا بعد آن جا را هم ببینیم. ولی خنده هایمان طول نکشید چون آقای راننده کاملا جای اشتباه پیاده مان کرد و شب توی سوز سرما در به در شدیم!
فردا صبح طبق برنامه به همایش رفتیم و بعدازظهر کلیسای کانتور را پیدا کردیم که خیلی دنج و دوست داشتنی بود ولی به دلایل نامعلوم درش را بسته بودند. بعد رفتیم خانه امینی ها که خیلی جای عجیب و حیرت انگیزی بود. یک پسر جوان آنجا زندگی می کرد، در را برایمان باز کرد، چراغ ها را روشن کرد ، یک ساعتی چرخیدیم و سئوال کردیم و عکس گرفتیم. برای رفع خستگی و سرمای زیاد قزوین در کنار سیبیل کلفت ها روی تخت قهوه خانه نشستیم و چایی خوردیم و به نگاههای متعجب محل نگذاشتیم!
موقع برگشتن خوشحال بودم. از اینکه قزوین را دیدم و لذت بردم و تجربه ی جدید کسب کردم سبک بودم ولی قزوین گردی انرژی بالایی می خواهد، تحمل و صبر زیادی می خواهد. هر وقت گذرتان به قزوین افتاد به من هم توضیح بدهید بالاخره چرا این شهر قهوه ای بود؟

رابطه که پیر می شود، زخم ها تازه سر باز می کنند. آدم ها حرارت شان کمتر و کمتر می شود تا با دمای محیط به تعادل برسد. و تعادل یعنی مرگ. به تدریج حرف هایی می شنوی که فراموش کردن شان سخت است، گره هایی به هم پیچ خورده اند که باز کردن ش پیچیده است و دیگر همه چیز مثل آن روزی که روی چمن ها صورت هم دیگر را بوسیده اید خیالی و پروانه ای نیست. آدم ها زمخت و سرد می شوند.
نیمه شب ها بدترین ساعت های شبانه روز اند. همه آروم و شمرده نفس می کشند و تو مثل قفس توی تخت ات گیر کرده ای و عرق و اشک گونه هایت را خیس کرده. بلند می شوی پتو را کنار می زنی، لباسهایت را کمتر می کنی ولی عرق کم نمی شود. تنها باید به سقف خیره شوی و فکر کنی این همه حرارت از کجاست، طرف ت سرد شده است و تو همچنان داغی. همچنان شور داری، همچنان دور چشمهایت گرم می شود و می سوزد. توی آینه که نگاه می کنی به وضوح بزرگتر شده ای، پخته تر شده ای ، با روزهای اول زمین تا آسمان فرق داری اما تنها 1 درصد انرژی ات کم شده و قلب ت همچنان تند تند می زند.
خوابیدن، سخت ترین کار یک شبانه روز است. ساعت که از 12 می گذرد تازه دادگاه محاکمه شروع می شود و افکار مالیخولیایی هجوم می آورند به مغزم. با موبایت ور می روی ، اما هیچ چیز سرگرم کننده ای ندارد. اس ام اس ها طی یک حادثه از بین رفته اند و این می توانست مهترین دارایی یک گوشی باشد. فقط باید بنویسی و درفت کنی، گریه کنی و درفت کنی ، به خوت فحش بدهی و درفت کنی.
ساعت 4 صبح است. چند ساعت دیگر صبح واقعی شروع می شود و من تا پشیمان نشده ام باید اینها را بگذارم توی وبلاگ.شب بخیر

ترافیک تهران را دوست دارم. ماشین سواری با دنده یک، چراغ قرمزهای طولانی مدت، اتوبان های دراز، راه بندون ماشین های بی شمار همگی فرصتی اند برای مبهوت شدن. مخصوصا اگر توی تاکسی باشی، رادیوی ماشین خاموش باشد و تو عقب ماشین گوشه ی سمت راست نشسته باشی و هیچ همراهی هم برای گپ زدن نداشته باشی. یا اگر توی ماشین بابا صندلی جلو نشسته باشم و سی دی موسیقی مورد علاقه ام را بگذارم و با خیال راحت فرو بروم در هپروت، همان موقع که از کائنات و هستی می خوام کمی ترافیک ش را بیشتر کند، فقط یک دور دیگر همه سی دی را گوش بدهم و فقط کمی بیشتر توی خیالاتم غوطه بخورم.

Outside The Frame

بالاخره موفق شدم شروع کنم به نوشتن. در این مدت به علت های مختلف مثل ترافیک برنامه ها ، سرعت پایین اینترنت و ... فرصت نکردم بنویسم. اما حالا انگار همه چیز بر وقف مراد است؛ ای دی اس ال ام نصب شده ، خانواده تنهایم گذاشتند و وقتم برای خودم است. تصمیم گرفته ام دائم بنویسم و ثبت ش کنم همینجا. نام وبلاگ را هم عوض کردم تا باورم شود که از عصر چس ناله نویسی فاصله گرفته ام!
عبارت "بیرون قاب " در کلاس زبان وقتی آقای استاد روی میز نشسته بود درباره ی شجاعت اخلاقی حرف می زد، درباره اینکه پست و مقام و درجه علمی بالاتر شجاعت اخلاقی می آورد نه ضعف اعصاب و رفتار! اینکه لازم است مثل بقیه نباشیم و اصول مان را گم نکنیم و همیشه بیرون قاب زندگی کنیم. حقیقت ش ذائقه ی روشنفکری م خیلی از این عبارت خوشش آمد و ترجیح دادم بگذارم ش آن بالا.
بگذارید برایتان بگویم کلاس زبانمان چه جور جایی ست. استاد یک آقای جوان شیک پوشی ست ، تیپ ، سر و وضع و لهجه ش دقیقا شبیه به یک آقای جوان شیک پوشِ انگلیسی است. عینک فرم کائه چویی مشکی می زند ، قیافه نسبتا جدی دارد و برخوردش با قضایا کلیشه ای و دم دستی نیست. دخترها دور تا دور کلاس نشسته اند، نفر اول یک دختر نسبتا تپلی ست – مثل من از اعضای کم سن و سال کلاس محسوب می شود- و درست مثل من ترم اول فوق لیسانس است. اگر نظر من را می پرسید آدم بسیار انی ست! نمره هایش همیشه کامل اند، دیر می آید و هیچ وقت سئوالی نمی پرسد.بغل دستی اش چهره خوش ترکیبی دارد ، بوت های قشنگی می پوشد، ماشین مدل بالا دارد ولی واقعا یک موجود خنگ است! سئوال های احمقانه می پرسد و بدون فکر کردن حرف می زند. همینطور به گوشه سمت راست کلاس که نزدیک می شویم یک خانم سی ساله نشسته است. با اینکه ابروهای به نازکی نخ دارد و موهایش را رنگ می کند اساسا هیچ شباهتی به سی ساله ها ندارد. من فکر می کنم به خاطر کفشهای کتانی اش است. یعنی اصولا کفش ظریف، چرم و پاشنه دار آدم را خیلی شبیه زن های سی ساله می کند و همینطور کیف. شاید اگر به جای کوله از این کیف های دسته کوتاه ِ شیک دستش بود بیشتر باور می کردم سی ساله ش است و پی اچ دی دارد. از این جور دخترهاست که فقط به جلو رفتن و درس خواندن و مدرک گرفتن مثل یک وظیفه نگاه می کند، قول می دهم تمام دوره ی جوانی ش به کنکور دادن گذاشته باشد و حالا هم نوبت امتحان آیلتس است. بغل دستی او هم دو خواهر نشسته اند که عمده حرف کلاس از زبان آنها بیرون می آید. آرایش کردن شان افتضاح است و آدم حس می کند رژ گونه صورتی و ماتیک قرمز روی صورتشان زیادی است و چشم ها میزان ریمل و خط چشم زیادی را تحمل می کنند بیچاره ها! با این حال روحیه شان خوب است ، دائما ابراز وجود می کنند و خودشان را خیلی قبول دارند. بغل این دخترها، خانوم دکتر چهل ساله ای نشسته است. من این خانوم را خیلی دوست دارم، لباس هایش شیک و آنچنانی نیست، با صداقت حرف می زند و از هیچ چیزی هم خجالت نمی کشد و از آن هایی ست که همان اول یخ رابطه را می شکنند.در ده دقیقه اول صحبت شما اصلا فکرش را هم نمی کنید که این خانوم پزشکی خوانده باشد، چرا که ور نمی دارد مدرک و جایگاه ش را بچسباند روی خودش و همه جا فرو کند توی حلق مردم. بعد از آن می رسیم به من. می شود گفت من هم یکی مثل بقیه و شاید تخمی تر از دیگران باشم! اگر بخواهید من را توصیف کنید یک دختر با قیافه خواب آلود داریم که معمولا حوصله ندارد آرایش کند و هر روز فقط یک رژ صورتی به لب ش می زند، معمولا حوصله ندارد سئوال بپرسد و کلا موجود منفعلی ست که به نظرش تمام نظراتش مسخره ست و به ساکت بودن معتقد است! در طول کلاس همیشه به دیگران یا استاد یا برگه درس خیره می شود . انگار که همه چیز یک فیلم سینمایی باشد و او هم منتقد ، تحلیل گر و گزارشگرِ مجله.

یک جایی تو گودر خیلی وقت پیش خوانده بودم خانومی نوشته بود : من فمینیست نشده ام تا مردها را عوض کنم، نمی شود منتظر عوض شدن مردها بود، من آمده ام تا زن ها را عوض کنم. و زیاد دیده ام همه می گویند تا وقتی خود زن ها خواهان تغییر وضع موجود نیستند از مردها چه کاری ساخته است؟ یا اینکه روایتی بود در اتوبوس گویا زنی از حق خودش صرفنظر کرده بود آن وقت یکی از مردها گفته بود تا وقتی این طوری هستید همین قدر جا در اتوبوس هم زیادتان است! حقیقت ش من خیلی با این قبیل سخنان موافق نیستم. انگار آقایان محترم چه عرضه ای داشتند خودشان! عمری با استثمار زنان ورداشته اند مهندس شده اند ، شاعر شده اند ، سیاست مدار شده اند و کارهای مهم را از آن خود کرده اند و اگر ظلمی در حق شان روا شود هم هیچ غلطی نمی کنند ، حق هم دارند، چون همیشه سیستم حق شان را برایشان گرفته گذاشته کف دستشان. به نظر می رسد این بحث زیادی بچگانه و ابلهانه است. من اگر به جای آن خانوم اول سطر بودم می نوشتم: من فمینیست نشده ام تا مردها را عوض کنم، فمینیست نشده ام تا زن ها را هم عوض کنم. من با آدم ها نمی جنگم. من فمینیست شده ام تا با بینش و منش مردسالارنه مبارزه کنم. فمینیست شده ام تا اندیشه را عوض کنم.

چند وقت است دارم با خودم کار می کنم که کلا مقایسه کردن غلط است. جمله هایی از قبیل " خانوم ها را ببینید توی اروپا با تمام قرطی بازی شان به اندازه دخترهای ایرانی آرایش نمی کنند" یا "زمان ما هیچی کلاس کنکور نمی رفتیم رتبه یک رقمی می آوردیم"... را باید برای همیشه از ورد زبانمان حذف کنیم. مقایسه وقتی معنا دارد که همه ی پارامترها را ثابت فرض کنیم و تنها یکی را متغیر در نظر بگیریم که همچین شرایطی خیلی خیلی کم در زندگی ما واقعیت دارد. مدتی بود یادم هست مد شده بود که قضاوت کردن غلط است و هر جا می رفتی با اولین اظهار نظر می گفتند قضاوت نکن، نقد کن! حالا لطفا یکی بیاید افه روشنفکری بگذارد که "مقایسه نکن" تا همه یادشان بیفتد و باشد که به راه راست هدایت شویم.

در بین دوستان و اطرافیان من یک مسئله ای هست به نام " ما ایرانیها! ". آخرین باری که بالاخره تصمیم گرفتم بحث کنم شیراز بودیم، یکی از دوستان معتقد بود "ایرانی ها درست نمی شوند، کوروش را با آن همه قوانین درست و حسابی و عظمت ش بیرون کردند ، فقط بلدند انقلاب کنند، اصلا این مردم لایق همین حکومت فعلی هستند." من با کوروش و قوانین به ظاهر بی نقص ش کاری ندارم، من نمی دانم مردم آن موقع چه کار می کرده اند و علت سقوط حکومت های هزار سال پیش چیست، فقط مشکل من با قسمت "ما ایرانی ها" است، بنده معتقدم مردم همه جای دنیا با توجه به دیتاهایی که حکومت بهشان می دهند، عمل می کنند. وقتی از ما ایرانی ها حرف می زنیم دقیقا از چه حرف می زنیم؟ ایرانی های کدام قرن و کدام سال و دهه؟ ایرانی ها هزار تا طبقه می شوند، هزار جور تقسیم بندی دارند، چرا باید بتوانیم با اطلاعات کتاب های تاریخ مان راجع به همه آنها نظر بدهیم؟ متاسفانه دانسته های تاریخی من مانند شما وسیع نیست دوست من! اما همین قدر را می دانم که تاریخ شاید حقیقت را بگوید اما همیشه آنقدر تحریفات و روایت های دروغی از آن لابه لا نشت می کنند که نتوان تنها کتابهای تاریخ را از حفظ بود و خود را صاحب نظر در بحث های جامعه شناسی دانست و راجع به مردم یک کشور و جدیدترین شیوه ی اعتراضی شان به وضع موجود نظر داد.

هیچ چیز هیچ وقت خوشحال کننده تر از این نیست که یک شب سرد غمگین با اینترنت کند اعصاب خوردکن کانکت شوی و در اینباکس ایمیل ت از طرف دوست عزیزی دو عدد بلیط تئاتر هدیه فرستاده شده باشد .
:* :*

هر چی که بزرگ تر می شوم دعوا راه انداختن با خودم سخت تر می شود. نمی توانم به عکسهایم نگاه کنم و بگویم خیلی هم ژست هایت مسخره است، روابط اجتماعی ت مشکلات اساسی دارد، تصمیمات احمقانه می گیری، بدون مطالعه حرف می زنی ، فکرهایت ابلهانه است، هیچ هنری نداری و دیگران تق و توق می زنند قلب ت را می شکنند و کلا مرده شورت را ببرند. چون که دیگر آن دختر 16 ساله نیستم که بگویم حق دارد بشیند گریه کند و امیدوار باشد اعتماد به نفس ش ترمیم می شود، چون که 23 ساله است و دیگر بافت ترمیمی را هم پس می زند...

خدایا نمی شود یک نفر به ما هم آمپول بی هوشی بزند و سر چه چه بلبل های بهاری بیدارمان کند؟
خیلی سرد و خسته و بی پول می باشیم
مچکرم

شهر خاطره

سفرنامه به شیراز
چهارشنبه 5 آبان؛ دو مال باخته ی جا مانده ی گاگول
طبعا برای این که ساعت 9 صبح به پرواز شیراز برسیم از دو ساعت قبل در فرودگاه مهرآباد حضور به عمل رساندیم و تمام مراحل تحویل بار ، بازدید بدنی و دریافت کارت پرواز را انجام داده و به سالن ترانزیت منتقل شدیم. اما انگار برای رسیدن به شیراز مرحله ی سوار شدن به هواپیما را از یاد برده بودیم! و البته خانم بلندگو شماره پروازمان را اعلام نکرد و روی مانیتور شماره گیت را ثبت نکردند و بدین ترتیب موفق شدیم از پرواز جا بمانیم! بارها را تحویل گرفته، بازدید بدنی شویم، کارت پرواز را باطل کنیم و به سالن اولیه مهرآیاد منتقل شویم! در این بین البته مخلوطی از فامیلی هایمان را با پیشوند "آقا " پیج کرده بودند و ما هم شنیده و با خود گفته بودیم عجب تشابه اسمی ای ! راهی که پیش رو بود سرو کله زدن با کارمندهای دفترفروش بود تا لطف کنند برای پرواز بعدی به ما بلیط بفروشند. آقای خیلی مهربان ترافیک آسمان ما را راهنمایی کرد و ما در ابتدای سفر نفری 63 هزار تومن پیاده شدیم و با پرواز ساعت 1 به سمت شیراز پرواز کردیم و به خانواده گفتیم هواپیما 3 ساعت تاخیر دارد! واقعا این مملکته که ما داریم؟ سه ساعت تاخیر به خاطر یک پرواز؟!
پنجشنبه 6 آبان؛ کار مال اصفهایی هاس
کل روز پنجشنبه در ورک شاپ دانشکده علوم بودیم و در برگشت همراه اتوبوس همایش به حافظیه و سعدیه رفتیم، فال گرفتیم و بسی لذت بردیم. در هتل- مسافرخانه ای که دانشگاه شیراز در اختیارمان گذاشته بود با دو دانشجوی آدم حسابی آشنا شدیم . هتل ما در خیابان پیروزی (خود شیرازی ها هم بلد نبودند!) نزدیک میدان شهرداری بود. شب ساعت 8 از هتل بیرون زدیم و در محوطه ی پشت ارگ کریم خان قدیم می زدیم که از قضا اشتباه ترین جای ممکن برای قدم زدن در آن موقع شب بود! به جز ما که با دلی خوش آنجا بودیم بقیه پسرهای لات و لوت و بچه های گدا و زنان چادری بودند. به اولین تاکسی که رد می شد وضعیت مان را توضیح دادیم و گفتیم ما را به یک رستوران حسابی ببرد. نکته ی بسیار برجسته ی شیراز راننده تاکسی های مهربان و خوش اخلاق ش است، به جز چند راننده که اینقدر لهجه داشتند و ما اصلا متوجه صحبت هایشان نمی شدیم بقیه بسیار خوش مشرب و صاف و ساده بودند. راننده تاکسی مذکور ما را با خیابان عفیف آباد برد و توضیح داد اینجا خیابان "دور دور کردن" جوانها در شیراز است! وقتی درباره ی ساعت کار مغازه های شیرازی پرسیدیم جواب داد : کار مال اصفهانی هاس! بالاخره وارد رستوران صوفی شدیم و کباب بره و چند نوع غذای محشر دیگر خوردیم ( ولی چشممان به جمال کلم پلوی شیرازی روشن نشد!) وقتی از یکی از گارسون ها پرسیدم اجازه دارم از گروه موسیقی رستوران فیلم بگیرم؟ جواب داد: "بله حتی از من هم می توانید فیلم بگیرید! "که بعد از پر کردن حافظه ی دوربینم در نهایت از گارسون مورد نظر هم عکس مشتی ای گرفتم!
یکی از بامزه ترین لحظه های سفر موقع برگشت به هتل بود. یک آپارتمان کنار رستوران وجود داشت که روی یکی از زنگها نوشته بود: تاکسی سرویس. وقتی که زنگ زدیم آقایی جواب داد ماشین پراید سفید سر خیابان است. ما در حالی که فکر می کردیم لابد الان به راننده سر خیابان بیسیم می زنند که ما کی هستیم یا به مویایل ش زنگ می زنند عربده ای از بالای آپارتمان توجه مان را جلب کرد : مهدییییییییییییی! این خانومای این پایینو ببببببببببر! در حالی که به زور خنده مان را کنترل می کردیم سوار ماشین شدیم. پسر جوان آژانس وقتی خنده های ما را دید توضیح داد حالا کجاشو دیدی! همیشه از اون بالا واسه ما موشک پرت می کنند! هر کس موشک ها را بتواند بگیرد امتیاز هم دارد! ما که از خنده پهن بودیم دقیقا وسط اتوبان ماشین را نگه داشت تا به ما قبض موشک شده را نشان بدهد! شیرازی ها به طور جد آدم های باحالی ای هستند!
جمعه 7 آبان ؛ دومین جا مانده
جمعه ظهر همایش دانشگاه شیراز را پیچاندیم و به باغ ارم و حافظیه رفتیم. حافظیه به نظرم بعد از شکوه تخت جمشید بهترین جای شیراز است. موسیقی و فضای دلنشین ش را با هیچ کدام از باغ های شیراز عوض نمی کنم. دو سه ساعت بعد به دانشگاه برگشتیم و تا مراسم اختتامیه آنجا بودیم. وقتی برمی گشتیم همه ی جای شیراز بسته شده بود و فقط باید هتلی که خودمان رزرو کرده بودیم را تحویل می گرفتیم. با کلی بار به میدان اطلسی آمدیم و بعد هم دوباره زدیم بیرون، این بار باغ جهان نما. یکی از هم اتاقی های هتل قبلی که بسیار ما را نصیحت کرده بود بابت جا ماندن از پرواز و ولخرجی هایمان آن شب دیر به فرودگاه شیراز رسید و خودش جا ماند! یکی از نکات فرودگاه شیراز که باید به آن توجه داشت این است که نیم ساعت زودتر گیت را می بندند و یک ربع مانده به پرواز ، هواپیما در آسمان است ! این نکته احتمالا از دخالت های نابجای اصفهان در کار شیرازی ها محسوب می شود!
شنبه 8 آبان ؛ از زمین تا چنگ کوه رنگ بهاری داره*
کل روز شنبه در اختیار خودمان بود و شب ش ساعت 9 پرواز داشتیم. پولهایمان ته کشیده بود و هیچی نخریده و هیچ جا نرفته بودیم! به آژانس هتل زنگ زدیم و برای ساعت 8 صبح هماهنگ کردیم که با 30 هزار تومن، تخت جمشید و نقش رجب و نقش رستم را ببینیم. وقتی داشتیم از شیراز خارج می شدیم ایست بازرسی ماشین را نگه داشت ، اقای راننده آژانس با معصومیت خاصی در لهجه ش گفت:چرا؟من که کمربند بستم! چند دقیقه بعد آزادمان کردند. از شکوه تخت جمشید هر چه بگویم کم است. وقتی توضیحات را می خواندیم و یا پای صحبت های تورلیدرهایی که داشتند توضیح می دادند می ایستادیم اشک در چشمم حلقه زده بود. البته بیشتر از ایرانی ها، توریست های خارجی در تخت جمشید بودند ، یکی شان را دیدم که داشت از خانوم لیدر سئوال می کرد: چرا تصویر هیچ زنی در این سنگ ها نیست؟ از این بعد وقتی آناهیتا یا زنان محدود دیگر را می دیدیم حسابی عکس می گرفتیم و کیف می کردیم. بعد از 3 ساعت با سه تا فالوده برگشتیم و راننده آژانس اینقدر خونسرد بود که کلی هم از ما تشکر کرد و در برگشت همراهمان به یک عرقیات و مسقطی فروشی شیرازی آمد و پلاستیک های خرید را برایمان به هتل برد و ما را دم در نارنجستان پیاده کرد. همان اول شروع کردیم به عکاسی و کاملا ناگهانی هوس کردیم لباس محلی شیرازی بپوشیم و ازمان عکس فوری بگیرند! میزان خنده داری عکس در هیچ توصیفی نمی گنجد و هر وقت در سفر بهش نگاه می انداختیم غش می کردیم! خانه ی زینب الملوک را هم دیدیم. مجسمه های واقع در زیر زمین واقعا زیبا و شکوه مند بودند. به ما گفته بودند عکاسی ممنوع است ولی ما یواشکی عکس می گرفتیم و مطمئن بودیم جلوی دوربین مدار بسته کسی ننشسته! روسری مان را در می آوردیم و دست بر شانه ملاصدرا عکس می گرفتیم! تا اینکه یک آقایی از آن دور دیدیم ترسیدیم و دوربین را جمع کردیم. دوستم هم چند دقیقه ای از یک آقای که پشت میز نشسته بود ترسیده و بعدا کاشف به عمل آمد که آن آقا مجسمه بوده!
بعد هم رفتیم بازار وکیل و سرای مشیر و تا قران های آخر پول نه چندان زیادمان را خرج کردیم ولی از رو نرفته و از آنجا به ارگ کریمخان رفتیم! حمام خانه کریم خان بسیار دیدنی بود ولی دیگر شب شده بود و آقای نگهبان ما را بیرون کرد! در همین حال که پول نداشتیم، گشنه بودیم و وقت تنگ بود دوستم گفت بریم دروازه قرآن! که البته با توجه به اینکه اگر از پرواز جا می ماندیم دو مال باخته ی جا مانده ی گاگول کارتن خواب می شدیم، تصمیم گرفتیم خودمان را هتل برسانیم و وسایل را از لابی هتل تحویل بگیریم. از 4 تا ساکی که رفتن در دست داشتیم نفری 3 تای دیگر هم به آن اضافه شده بود و در فرودگاه احساسی شبیه قطع نخاع شدن داشتیم. این بار از پرواز جا نمانده و به شهر شلوغ، عصبانی و دودگرفته برگشتیم.
* قسمتی از یک ترانه شیرازی