فقط یک عدد اشتراک ای دی اس ال داشتم که دلم بهش خوش بود، قطع ش کردند و امکان تمدید هم فعلا نیست
فقط دلم خوش بود که اجاره خانه مان در تهران بالا نیست، که صاحبخانه 3 برابرش کرد.
فقط دلم به دی وی دی های فرندز خوش بود که متوجه شدم اپیزودهای پایانی داستان را اشتباها ندارم.
فقط دلم به یک عدد تخت خواب خوش بود که تمام روز تویش دراز کشیده ام و برای خودم خلوتی دارم، بله! بابا جان همین الان پایش را گذاشت روی تختم که از پنجره بیرون را نگاه کند ، تختم شکست!
اول که سرو صداها را شنیدم با نگرانی رفتم توی اتاقم، بابا گفت: تختت شکست. من نفس راحتی کشیدم گفتم: خدا رو شکر، من فکر کردم سقف خراب شد رو سرمون

اشباع

آدم ها توی خیابون ها زیادند، همه احتیاج به خونه خوب دارند پس آپارتمان درست و حسابی خالی نمی ماند، همه ماشین لازم دارند، توی هیچ کوچه پس کوچه ای جای پارک حتی دوبله هم نیست. آدم ها پول می خواهند ، تا خرخره کارمند و شغل کاذب و جدی و مهم وجود دارد، دانشگاهها تا دکترا از استاد و مربی و پرفسور اشباع هستند. آدم ها فوق لیسانس باید بگیرند، همه ی پاسخنامه ها پر از سیاهی ِ گزینه ی صحیح است. شب ها صف های تاکسی دراز است، توی اتوبوس ها هم جا نیست. وقتی که توی دنیا تعداد آدم ها زیاد شده،وقتی جوان های هم سن و سالت خیلی زیاد اند، وقتی که صدها نفر مانند تو با درصدهای کنکور مشابه وجود دارند، وقتی که از همان اول به اندازه یک صندلیِ اتوبوس هم جایی برای تو نبود، پس چرا وارد این دور باطلت کردند؟

درست وسط میدان ولی عصر، توی یک رستوران فست فودی نشسته بودم. فقط لحظه ای به دختر و پسر میز بغلی گوش دادم: داستان دختر چادری ای است که وقتی از تاکسی پیاده می شود، چادر لای در گیر می کند و زمین می خورد. دختر می گوید: حق شه، می خواست چادر نپوشه. بعد هم صدای خنده. درست موقعی که قهقهه هنوز توی سرم می پیچد، چیزی راه گلویم را می گیرد، از گوش ها تا سرم تیر می کشد، به قیافه پیتزا نگاه می کنم ، دستم می لرزد، پلاستیک سس را پاره می کنم، روی دستم می پاشد، چند سرفه ی عمیق ؛ راه گلویم باز نمی شود.

درست از وقتی که لپ تاپ را می گذارم روی شکمم و فرندز تماشا می کنم ، موفق شده ام شب ها بخوابم.

اصغر فرهادی یکی از فیلم سازهای محبوب من است. دو فیلم اخیرش "درباره ی الی" و "چهارشنبه سوری" که یکی درباره ی قضاوت و دومی درباره ی امنیت است، جز فیلم های برجسته و مهم اند. من چهارشنبه سوری را دوست تر دارم. فضای فیلم روز چهارشنبه سوری است؛ دائم صدای ترقه و مواد منفجره می آید، زن داستان بی خواب و کلافه از خیانت همسرش هراس دارد، مرد داستان از ادامه ی زندگی با او و رابطه ی پنهانی با زن همسایه می ترسد، پسرک داستان خواب جهنم می بیند و دندان قرچه می کند چرا که سر صف مدرسه درباره ی آتش جهنم برایش حرف زده اند. زن همسایه از اینکه صاحبخانه از خانه بیرون ش کند می ترسد. کارگر خانه از اینکه دوست ش را یکی مثل خفاش شب دزدیده حرف می زند. زندگی آنها درست مثل یک رسم قدیمی (چهارشنبه سوری) است که از شکوه و زیبایی آن فقط ناامنی اش باقی مانده.
اصغر فرهادی را دوست دارم چرا که مسائل ساده جامعه ایران را می فهمد، نگرش اش به زنان و مسائل آنها مثبت است، شعار نمی دهد و پایان بندی فیلم هایش هوشمندانه و حساب شده است. در سکانس آخر فیلم چهارشنبه سوری ظاهرا زن داستان در کنار فرزندش خوابیده، مرد چند بار او را صدا می زند ولی درست وقتی که ناامید از در اتاق بیرون می رود، زن چشمهایش را باز می کند، در واقع او خود را به خواب می زند؛ همان تسکین موقتی که بارها همه ی ما برای عدم امنیت روانی مان امتحانش کرده ایم.

فقط اگر می شد مسلسلی به دست می گرفتم، اینایی که وسط فرندز غش غش می خندند را به گلوله می بستم

این حقیقت که یکی از حرفه ها و یا تفریح های پسرها و مردهای ساری این است که در خیابان ها و پارک ها به شما چپ چپ نگاه کنند، مستقیما به کمبود سینماهای این شهر و علاقه و شور این مردمان به هنر سینما مربوط است و باقی دلایل موجود قویا تکذیب می شود!

اینجا را چه خاکی برداشته، مدت هاست می خواهم بنویسم اما مدتی قبل سرعت اینترنت خیلی کند بود که برای باز کردن ادیتور بلاگر حوصله م را سر می برد. مدتی بعد که ای دی اس ال گرفتم همه ش با فیلم دیدن خودم را سرگرم کردم و وقتی می خواستم وبلاگ بنویسم اینقدر ذهن پریشان و خسته ای داشتم که باز برای نوشتن بی حوصله بودم.
امشب اما دلم برای وبلاگ نوشتن تنگ شده. برای نوشتن از درونیات ام و ثبت آنها روی این صفحه، برای هیجان اینکه در گودر غریبه ها یک 1 بولد کرده ام! و انتظار برای سالها بعد، که طبق عادت همیشه آرشیو وبلاگم را می خوانم، با غصه ها ، غمگین می شوم، از حماقت ها حرص می خورم، به بچگی ام پوزخند می زنم و چند ساعت تمام توی اتاق تاریک به این صفحه زل می زنم و صدها فکر مختلف از ذهنم می گذرد.
امسال برای من سال خوبی بود. سال مواجه شدن و جنگیدن بود. حتما بعدها با خودم نمی گویم سال 88 چه سال بی خودی و بی تاثیری در زندگی ام بوده است. خیلی چیزها عوض شد. ما در سرزمینی هستیم که هر روزش به طرز شگفت انگیزی ماجراست. این ماجراها اما در این یک سال همگی مان را تکان عجیبی داد، طوری که دروغ است اگر کسی بگوید چیزی حس نکرده.
امسال من خیلی کارها صرفا برای دلم کردم. اولی اش نوشتن یک مجموعه بود که اسم ش را شاید بشود کتاب گذاشت! یادم هست یک مغازه برای صحافی کتاب در ذهنم داشتم، تاکسی سوار شدم به آن کوچه پس کوچه ها که رسیدم دیدم جای آن صحاف خانه یک کافی نت باز شده ، پرس و جو کردم گفتند خانوم صحافی سالهاست که از اینجا رفته! البته من که حسی شبیه یک غریبه را در ساری داشتم هیچ صحافی کتاب دیگری بلد نبودم و مجبور شدم نصف شهر را برای پیدا کردنش پیاده بروم!
دومی هم تحمل کلاس کنکور های طولانی فقط برای یک ساعت استراحت ناهار بین ش بود! که تا تایم کلاس تمام نشده از آن آخر بساطم را جمع می کردم و تند تند توی دستشویی تیوب رژ لب را به لبم می مالیدم و منتظر عزیزی می شدم که دستش را بگیرم و تند تند و جویده جویده حرف بزنم و بعد از آن یک ساعت هم با عجله به کلاسی که شروع شده بود و همه مشغول جزوه نوشتن بودند برگردم و دوباره بروم آن ته کلاس و به تخته خیره شوم.
سوم آن مهمان دعوت کردن های عاشقانه بود، لذت جاروبرقی کشیدن خانه، غذا پختن ناشیانه، ست کردن رنگ لباس و آرایش صورت، طمع ساعت ها در انتظار بودن، در آغوش کشیدن ها و گریه های بعد از خداحافظی.
امسال ، سالِ پرسه زدن هایم در تهران وقتی که همه چیز برایم تازه و پر از کشف بود ، سالِ توی ذوق خوردن هایم و وحشت کردن ها و اشک ریختن های بی وقفه. سالی که بعضی روزهایش از ته دلم راضی و شاد بوده ام و بعضی روزهایش هم بی نهایت غمگین و عصبانی و درمانده. حالا که فکرشان را می کنم می بینم راه را درست آمده ام، اینجا شبیه همان جایی ست که آن بیرون بهش می گویند زندگی.

استفاده از یک عدد اشتراک ای دی اس ال جهت رفع مشکلات و غصه های زندگی از جمله فقدان یار، پوچی زندگی، قبول نشدگی در کنکور، داشتن خانواده ی پرخاشگر و فقر فرهنگی! توصیه می شود.

داوطلب گرامي: با سلام و احترام در پاسخ به نامه شما در خصوص بررسي نتايج اوليه آزمون تحصيلات تكميلي سال 1389 به اطلاع مي رساند،بر اساس بررسي هاي بعمل آمده نمرات، نمره و رتبه كل مندرج در كارنامه اوليه مجددا مورد تاييد قرار گرفت. سلامت و توفيق شما را از خداوند متعال خواستاريم. روابط عممي سازمان سنجش آموزش كشور.

باید بلند شوم ، وبلاگ بنویسم ، کتاب آلبر کامو را تمام کنم و خودم را به دست رومن گاری ، مارکز یا دولت آبادی بسپارم و با کاغذ و سرب آشتی کنم، باید خودم را ببندم به فیلم ، به فرندز معتاد شوم، نرمش کنم و شیرجه بزنم توی استخر و زیر آب به مردم وی نشان دهم ، تست های کنکور علوم پزشکی را نگاه کنم و از اینکه هنوز بیوشیمی بلدم افتخار کنم ، فلشم را بزنم به رسیور ماهواره و موسیقی کشورهای غریبه را ضبط کنم ، موسیقی و مستند از اینترنت پر سرعت خانه دانلود کنم، با آدمهای جدید آشنا شوم ، کارهای جدید انجام دهم، جاهای جدید را کشف کنم ... من زنده ام ، اما تمام روز دراز کشیده ام روی تختم ، از موبایلم موسیقی غمگین روسی گوش می کنم و با چسب زخم انگشتم ور می روم، من زنده ام، زندگی هم مثل قبل است: مردمی که از پنجره اتاقم دیده می شوند توی صف شیر می ایستند و نون می خرند، ماشین ها ورود ممنوع می آیند و پشت سر هم بوق می زنند، من هم زنده ام، گمانم فقط باید هر چه زودتر بروم بخش تزریقاتی رو به روی خانه، بگویم خیلی بی حس شده ام، آمپولی ندارید که حس هایم را برگرداند؟

آخ! ای بیچارگی!آورگی! در به دری! بی پولی! آس و پاسی! پس کِی گورت را گم خواهی کرد؟!

اول مخ تان را می گائِِـ ـند
دوم در معده تان اسید می پاشند
سوم صبر می کنند تا شکم تان ور بیاید
بعد که به مدت 8 ماه در فریزر نگه داری شدید ، یک تو دهنی بهتان می زنند
بله شما در کنکور قبول نشده اید!
در صورت هر گونه اعتراض تا تاریخ فلان از سیستم پاسخگویی بهمان استفاده نمایید

گذراندن شب سخت ترین قسمت کار است. چند شبی تا ساعت سه نیمه شب پای اینترنت بودم. امشب غرغر خواهرم در آمده است ، چرا که کامپیوتر در اتاق اوست و نور صفحه ، صدای تیک تیک موس ، صدای تق تق کیبورد و صدای قرچ قروچ صندلی چرخ دار مانع خوابیدنش می شود. من البته چندان به غرهایش توجهی ندارم ولی امشب سرعت اینترنت وحشتناک است و عملا من دارم توی کامپیوترم می چرخم و سه تا بروزر اکسپلورر، فایرفاکس و گوگل کروم همزمان دارند برای خودشان تلاش می کنند به یک جاهایی برسند! علاوه بر آن شارژ موبایلم تمام شده و یک صداهای ناجوری از خودش تولید می کند که ممکن است همه را بیدار کند، بنابراین اینترنت را دیسکانتک می کنم و کامپیوتر را خاموش می کنم و با نور نصفه نیمه ی موبایلم راه دستشویی را پیدا می کنم.
قبل از این با مجید مشغول اس ام اس بازی بودیم. بنابراین نمی دانم موبایلم را به شارژ بگذارم یا چراغ مطالعه ام را. ( نگویید نصف شبی بروم دنبال سه راهی بگردم که ضایع ترین کار دنیاست) احتمال می دهم مجید خوابیده باشد پس چراغ مطالعه را روشن می کنم و از کتابخانه ام نقشه ی دفترچه ای تهران را باز می کنم. از وسط دفترچه شروع می کنم که میدان ولی عصر است. چند بار بالا و پایین میدان را بررسی می کنم؛ فکر می کنم بعضی ها چطور می روند شرکتشان، اسم خیابان ها را به خاطرم می سپرم. ولی عصر را می گیرم و می روم بالا، سعی می کنم چهار طرف میدان ها را به خاطرم بسپرم که باز اینقدر گیج بازی در نیاورم و چهار راه پارک وی را با پل گیشا اشتباه نگیرم! مثل اینکه مجید رفته بود حمام ساعت 1 و نیم نصف شب! می گوید: تو از تهران هنوز نکشیدی بیرون؟ جواب می دهم اتفاقا هر چه بیشتر فکر می کنم از این شهر تخمی ِاسترس زای هولناک بیشتر متنفر می شوم ولی اینها دلیل نمی شود از ساری هم متنفر نباشم! فکر کنم مجید حالا دیگر خوابید. اما دنبال فکرهایم را می گیرم و از کوچه خیابان های تهران بالا پایین می روم. کتابچه را پایین می آورم و فکر می کنم یاد گرفتن این همه خیابان و میدان این وقت شب چه کار سختی ست و مثل جزوه ی درسی می گذرامش گوشه ی تخت و موبایلم را بر می دارم. فکر می کنید نیمه شب با این موبایل نسبتا مدل پایین چه کار می شود کرد؟ وقتی که اس ام اس بازت خوابیده باشد، می توانی خاطرات روزانه ات را بنویسی و برای خودت درفت کنی، می توانی اس ام اس های قدیمی را مرور کنی، می توانی با گیم یک عدد بازی کشکی و لوس را شروع کنی که تریال است و فقط اجازه می دهد یک مرحله اش را بازی کنی و دوباره همان مرحله را ری استارت کنی! ، می توانی عکس هایت را مرور کنی ، می توانی با تایمر موبایل ضربان قلبت را بشمری که همیشه بالای 80 تا در دقیقه می زند. یا می توانی همه را ول کنی و با خودت ور بروی . بهرحال هیچ فرقی نمی کند ، از این همه کار مسخره و تکراری و بی هیجان خسته ام. کاش همین الان بخوابم و فردا صبح روحیه ی بی حوصله و خسته ام خوب شده باشد و دنیا هم قول بدهد جای بهتری برای زندگی باشد.

اگر روزی بعد از روزهای متمادی خانه نشینی دیگر علاقه ای به بیرون رفتن نداشتید، اگر نیمه شب ها دیگر به جای گریه کردن ساسی مانکن با صدای بلند گوش می دهید، اگر تا حالا از جلوی تلویزیون رد نمی شدید ولی حالا از برنامه آشپزی شبکه 1 دسر یاد می گیرید و درست می کنید و برای هر که از در آمد تعریف می کنید، اگر تا الان حوصله ی هیچ کتابی را نداشتید ولی وقتی پسر خاله تان از مدرسه می آید و غمگینانه می گوید تا فردا وقت دارد چهار کتاب داستان بخواند و خلاصه کند شما ناگهان تصمیم می گیرید غم زندگی اش را کم کنید پس چهار داستان از چخوف می خوانید و خلاصه می کنید ، اگر از باز کردن فیس بوک با فی.لتر شکن آنقدر خوشحال و هیجان زده اید که انگار همه ی درهای زندگی به سوی تان باز شده اند! شما مرحله ی افسردگی را با موفقیت به پایان برده اید و وارد مرحله ی شیدایی شده اید!

بالاخره دست از کلاس گذاشتن برداشتم و طی یک اقدام انتحاری تمام کتابامو بسته بندی کردم گذاشتم زیر تخت. جاش کتابهای ارشدو گذاشتم تو قفسه کتاب!

طبقه ی دوم سمت راست میزان نوت هایی ست که این مدت از درسهایم نوشته ام :)))