کلونازپام

چهارشنبه بهترین شب هفته است. شبی که می تونم یه دونه کلونازپام بخورم و نگران فردا نباشم. و صبح پنجشنبه؟ از بهترین ساعت های هفته است. صبح در حالی چشماتو باز می کنی که انگار از خواب چند روزه بیدار شدی. انگار تو کما بودی و تازه برگشتی به زندگی جدید. سر و صداها رو تو خونه حس نمی کنی. آن چنان راحت و آسوده چشماتو می ذاری رو هم که انگار به دنیا اومدی که فقط بگیری بخوابی. بعد کم کم بیدار می شی. بلند که شدی منگی و سرخوش. به لیوان چایی لبخند می زنی، با نون و خامه و عسل خوش و بش می کنی. بعد در همون حال، خوردن چایی از بهترین حس های دنیاست. مثل بالش خنکه وقتی که گرمته، مثل بوسه و آغوش اول صبح اصلا. بعد میای روی کاناپه می افتی. ذهن ت نمی کشه به فکرای ناراحت کننده و بدبختی ها، واسه خودش خوشحاله. اصلا نمی فهمه که چیزهای سخت توی زندگی وجود دارن، مثل بهتر کار کردن، انتخاب دانشگاه و کشوری برای مهاجرت، مثل پول درآوردن، دندون پزشکی رفتن، پاسپورت رو عوض کردن، اخلاقتو بهتر کردن و رفتارت رو با خانواده ت عوض کردن. اصلا انگار همچین پدیده هایی توی زندگی ت نیستن. زندگی ت ساده است و کوچیک. مثل پوست کندن یه انار و لذت بردن از تک تک دونه هاش، مثل خوردن یک کاسه بستنی کنار شوفاژ و با لباس بافتنی، مثل شامپو زدن به سرت تو حموم. بعد از همه ی اینها خزیدن توی تخت خواب به جهت خواب عصر از بزرگترین لذت هاست. مخصوصا وقتی اتاق تاریکه و یه پتوی نرم رو تختت افتاده. اون وقت یه جوری می خوابی که انگار بالش نقطه ی اتصال تو به جهان آرامش و خوبی هاست.    

امان از وقتی که خوش رنگ شدن قرمزی موهات برات مهم نیست، به گوشواره های فروشی تو مترو نگاه نمی کنی، به بچه ها تو کوچه خیابان لبخند نمی زنی، پُلیش ناخن هات برات مهم نیست، قشنگ کردن تیتر و لید و مطلب برات مهم نیست، امتحان کردن طعم شیرینی جدید برات فرقی نداره، غذاهای چرب و تند برات جذاب نیستن، سریال؟ از شخصیت همه ی آدمای همه ی سریال ها بدت میاد، حوصله ی فیس بوک و وبلاگ نداری، جوش صورتت برات مهم نیست، کرم خریدن خوشحال ت نمی کنه، دغدغه ت خرید کردن نیست؛ حتی اون تاپ صورتی که ونک دیدی، اون گوشواره های بامزه، اون شلوار سبز خوشگله، اون شال بنفش خیلی یکدست، اون کیف چرم قهوه ای سوخته، اون زیر سارافنی های خوش رنگ...

خب خداروشکر، همینو کم داشتم

توانایی، انگیزه و تمایل م رو برای خارج رفتن از دست دادم

گزارش از یک روز در ظاهر دلپذیر و عالی و در باطن جانفرسا و خونخوار

صبح به حالت های بدی رسید. از قایم شدن پشت ستون و لال مونی گرفتن و تصمیم های بزرگ افتضاح گرفتن. بعد هم رسید به قایم شدن تو جمعیت مترو و فرو رفتن تو فکر تا اونجا که یادت بره باید کدوم ایستگاه پیاده شی. تو این فکر که تو آدم بدی هستی واقعا. بد. اینکه مردم باید ازت متنفر باشن. بعد هم غرق در بچگی و خاطرات بدش. بعدازظهر هم به این خیال گذشت که بتونی در سکوت کاری غرق شی بعدش هم بمیری. ولی متاسفانه اینقدر عرق ریختی و بغض کردی و دوباره برگشتی حال اول که تونستی سروایو کنی.

هر چی که می تونم می خوام علائم نگارشی رو رعایت نکنم، نیم فاصله و فارسی نوشتن همه ی کلمات و جملات ساده و فلان و بهمان. حححححححححححححح

هشت ماه شد و من هنوز نکندم. اعتراف بزرگیه که من هنوز نتونسته بودم یک بار هم به زبون بیارم ش یا بنویسم ش. هر بلایی می شد سر خودم آوردم و هر دفعه گفتم حق ت بود. چقدر تو خونه حبس ت کنم؟ چقدر آسیب پذیر و حساس ت کنم نسبت به آسیب های اطراف؟ چقدر با فکر کردن دائم مغزت رو خورد کنم، قلب ت رو بشکنم، حس ت رو نابود کنم؟ پس چرا نابود شدنی نیستی لعنتی؟ این همه مقاومت برای چیه؟ 

-          اون مطلبا چی شد پس داداش؟

-          برات می آرم عشقم.

-          باشه منتظرم، بوس بوس.

مکالمه ی آقای رئیس و یک آقای همکار- واقعی

بازگشت وبلاگ نویس

هر روز داری با سطح انرژی پایین زندگی می کنی ینی همیشه سرگیجه داری، حس افتادن داری، حس خالی شدن از ته وجودت، لرزیدن و سردی دست ها، حس بی تفاوتی، حس بی حسی، حس ناتوانی. انرژی پایین ینی کوتاه جواب می دی یا اصلا جواب نمی دی، ینی از یه راهی وارد می شی که کم ترین حرف توش باشه و بیشترین سکوت، ینی به هر قیمتی هم که شده از تنهایی ت محافظت می کنی، ینی سیاوش قمیشی و یک اتاق تاریک، ینی خیره شدن به سقف، فرو رفتن تو صفحه ی مانیتور، چند تا قرص خواب آور، دروغ ساختن های پی در پی و لبخندهای ساختگی. سطح انرژی پایین حال اون لحظه است که تو بارون اینقدر تو خیابون می مونی که به لرزیدن بیفتی، اون لحظه که تصمیم می گیری غذا نخوری، اون لحظه که خوشحال و راضی می دویی تا برسی به تخت ت، پتوت و سقف ت.

ینی لامصب تو با همه‌ی آهنگای فولدر "میوزیک" گریه کردی؟ با همه سریال ها قهر کردی؟ برای پختن همه ی غذاهای خوشمزه بی حوصله ای؟ وسط تمام کارهات برای وقت استراحت به صفحه‌ی دسکتاپ خیره شدی و رفتی تو فکر؟ هر شب 5 صبح بیدار شدی و تا 7 به سقف خیره شدی و رفتی تو فکر؟ با گوشه گوشه ی اتاق ت خاطره ی بد داری؟ رو تختت، زیر بالش ت، روی این صندلی کذایی شکسته، تو کمد لباسات، وسط ریخت پاش های اتاق، سقف؟ امان از سقف.

می خوام ببینم تو یک چیز خوب تو اتاق ت باقی نذاشتی که آدم تا از باشگاه میاد باهاش حال کنه؟ ینی هر وقت کلید می ندازی میایی تو باید با خودت بگی اه، این چه نکبتیه که من توش زندگی می کنم؟ هر دفعه سعی می کنی. آهنگ جدید دانلود می کنی. سریال های جدید رو امتحان می کنی. سعی می کنی موهاتو رنگ کنی. رو لباس ت می نویسی. تمام پوسترهای اتاق ت رو می کنی جاش یه چیزای فان با رنگ آمیزی جدید می ذاری. ولی چرا باز این زندگی همون نکبتی که بود هست؟ چرا اینقدر غیرقابل کنترل شدی که با بوپروپیون 150 هم قیافه ت نکبته؟ آخه احمق تو چته که حتی با پذیرفته شدن مقاله ت، با موفقیت های تحصیلی ت، با اینکه مدرک ت رو بالاخره تحویل گرفتی و معدل ت 18 شده، با اینکه دوستای خوبی داری که مواظبت ن، با اینکه مامان بابای بدبختت خرج همه ی ریخت و پاشاتو می دن، با اینکه خوشگلی، با اینکه موهات قشنگه، با اینکه به هر کوفتی که می خواستی رسیدی خوشحال نمی شی؟ فقط گیر دادی به باشگاه؟ چرا صبح تا شب دغدغه ت باشگاه رفتنه؟ باشگاه؟ حوزه ای از این سالم تر وجود داره؟ آدم باید شاهکار باشه که با ورزش بتونه خودکشی کنه! آدم باید روانی باشه، یه هورمون کوفتی تو مغزش ترشح نشه که وقتی فشارش پایینه، رنگ ش پریده، تاندون دستش کشیده شده و از بی خوابی رنج می ره به جای اورژانس پاشه بره باشگاه. فقط برای باشگاه رفتن آرایش کنه، براش لباس های جدید بخره، چون اونجا همه دوستش دارن؟ خب احمق تو چرا کمبود محبت داری درحالی که این همه آدم دوستت دارن؟ چون اونجا خیلی بهش خوش می گذره و آهنگ های شاد گوش می ده؟ مگه تو نبودی که با آهنگ بپر بپر شکیرا تو اتاق ت گریه کردی؟! چون می خواد عرصه ی ورزش کردن رو هم به فاک بده؟ دقیقا همینه. چون می خوای یه چیز خوب تو زندگی ت باقی نذاری. اینقدر ورزش کنی که غش کنی. اینقدر خودتو خوشگل کنی که مردم بهت حسودیشون بشه. اینقدر دوستای خوب اونجا پیدا کنی که از آدمای دیگه بدت بیاد؟ چرا اون زیر زمین کذایی کثیف رو که زمین ش بوی پای مردای قلچماق می ده رو اینقدر دوست داری آخه؟ 

تو عاشق هرچی تو دنیایی که یه جوری بهت آسیب می رسونه در نهایت. عاشق خراب کردن. عاشق از ریشه کندن و درب و داغون کردن. عاشق اینی که حرکات کششی دست انجام بدی و بیایی خونه از درد درستت بمیری. عاشق اینی که اینقدر مست شی تا دیگه هیچی نفهمی. دوست داری 6 ساعت تمام آهنگ های نامجو گوش کنی و به سقف خیره شی. تو عاشق اینی که تنهایی تو چاه سیاه فرو بری و برات مهم نباشه که هر دفعه که داری خودتو از توش در میاری چقدر دردت میاد، چقدر اذیت می شی، چقدر بهت فشار میاد. بعد هر دفعه که داری دوباره خودتو پرت می کنی، یک لحظه مثل "آنچه گذشت" سریال ها، همه چیز برات دوره شه و بعد بگی فاک اوری تینگ! دوباره خودتو پرت کنی.

چرا تو دیگه یک لحظه نمی تونی آروم و بدون شر و شور زندگی کنی؟ یک لحظه نمی تونی مثل همه از چیزای خوب لذت ببری دیگه؟ چرا پس اینقدر می فهمی ولی بازم هنوز خری؟ چرا پس اینقدر از مشکل ت مطلعی، بلدی مسائل ت رو تجزیه تحلیل کنی، این همه می دونی، این همه می دونی ولی نمی تونی؟ 

حقیقت همیشه تلخ نیست. حقیقت گاهی شرم آوره. اینقدر شرم آور که نمی تونی برا کسی توضیح ش بدی. نمی تونی به نزدیک ترین دوستت بگی. نمی تونی به دکتر روانپزشک ت بگی. تو وبلاگ ت هم نمی خوای بنویسی ش. حتی موقع خیره شدن به سقف هم نمی خوای بهش فکر کنی. حتی دوست نداری یادآوری ش کنی. 

یاد یه جای سریال پرایوت پرکتیس می افتم که توش یه خانومی بود که تو تمام زندگی ش عاشق دختر خدمتکار خونه شون بوده و پنهایی باهاش رابطه داشته، تا وقتی که همه چیز به فاک می ره و خودکشی می کنه و بالای سرش یه نامه برای دخترش می ذاره که توش نوشته: هر کسی پرسید، بگو من ناگهانی تو خواب مردم، آخه متاسفانه حقیقت ماجرا خیلی خجالت آوره.

تعریف زندگی فاکد آپ اینه که شما وقتی می خوای از یکی تو زندگی ت موو آن کنی، بری با یکی دیگه بخوابی. بعد به اون آدمه عادت کنی برا اینکه از این آدمه خودتو بکنی بری با یکی دیگه. بعد که اونم به فاک رفت شما تصمیم می گیری سرتو بکنی تو درس و مشق. بعد با درس ت ازدواج می کنی به گونه ای که کارتون به جاهای باریک می کشه و باید بکنی باز.  بعد تصمیم می گیری بری ورزش کنی اصلا. بعد تو کلاس ورزش هم معتاد می شی و دلت فقط می خواد اونجا باشی تا حدی که جدایی برات سخته. بعد باز می رسی به مرحله ی موو آن. لابد برای خیانت به این باشگاه باید یه باشگاه دیگه پیدا کنی.

امروز، 23 فیلان، فاز اول کندن را آغاز می کنیم.

اتاقک های این فیزیوتراپی که می رفتم 5 یا 6 تا پارتیشن بغل هم بودند. من معمولا می رفتم تو اتاقک 2 و دراز می کشیدم و خیره می شدم به سقف. در تمام این 10 جلسه ای که اونجا بودم کلی داستان زندگی از اتاقک های بغل شنیدم. داستان آدم هایی که هیچ وقت نتونستم ببینم شون. ولی از روی صدا می تونستم بفهمم کدوم شون داره حرف می زنه. اتاقک اول به گمانم یک دختر 12-13 ای بود که دوشنبه هفته ی بعد امتحان ریاضی داشت و باید 150 صفحه درس می خواند برایش. مادرش هم توی اتاقک بود و با هم کل کل می کردند. هیچ وقت نشد ببینم ش که حداقل برایش اسم انتخاب کنم. مثلا سمیرا یا بنفشه. در تمام این 10 روز مادرش صدایش زد: دخترم! اتاقک 3 سیمین خانم بود که زانو درد داشت. پسر سیمین خانوم تازه ازدواج کرده بود و همیشه یا داشت با دخترش تلفنی حرف می زد یا با فیزیوتراپ درد دل می کرد در همین رابطه که پسرها وقتی ازدواج می کنند دیگه مامان بی مامان! حتی نمی کنند تا فیزوتراپی دنبال آدم بیایند یا زنگ بزنند بپرسند زانویت چطور است. سیمین خانم همیشه زودتر از من می آمد و قبل از بیرون آمدنم از اتاقک می رفت. حتی یک بار هم نشد توی اتاق ورزش همدیگر را ببینیم. آرزو داشتم بعد از 10 روز شنیدن صدای صرف، ببینم با آدمی که توی ذهنم ساخته ام چقدر فرق دارد. اتاقک بغلی یک آقایی بود که دستش توی کار نمی دونم چیطو شده بود. دو بار جراحی کرده بود و 40 جلسه باید می آمد فیزیوتراپی. همش می گفت آقای دکتر درد داره. یه تنفس بده بهم. بعد فیزیوتراپ که برمی گشت می گفت خدا خیرت بده! این آقا آمار تلفنی صحبت کردن بالایی داشت. معمولا از سر کار می آمد و دیر می رسید. شاید برای همین نشد ببینم ش. ولی فکر کنم باید 34-30 ساله باشد و سیبیل داشته باشد. منشی شرکت شان حرف توی گوشش فرو نمی رفت و همکارها هیچ وقت همکاری نمی کردند که مرخصی بگیرد. دیروز رفته بود سه راه جمهوری یک وسیله ی فیزیوتراپی بخرد که هر چی فکر کردم نفهمیدم چی هست. اتاقک های بعدی هر چند وقت عوض می شدند. دو تا خانم بودند و یک آقای دیگر. برایم جالب بود که یک بار پرده را بکشم ببینم آیا خانوم ها با مانتو و روسری خوابیده اند روی تخت؟ یا مثل من تاپ تن شان است و کلیپس موها را هم باز کرده اند؟ هیچ وقت نشد بفهمم که این روتین قضیه اس یا من دارم ساختار شکنی می کنم؟ آرزو داشتم یک بار دوربین بذارم روی سقف و از این وضعیت فیلم برداری کنم. من هم گاهی با خانم منشی که می آمد روی دستم ژل بمالد یا برق و هات بگ را آماده کند حرف می زدم. درباره ی لاک دست هایم. ورزش. تمیز کردن خانه. درس. با فیزیوتراپ هم درباره ی بیوشیمی. و اینکه زن ها پر حرف نیستند. یا اینکه توی خانه ورزش می کنم یا نه حرف می زدم. تصویر این آدم های اطراف از من چه بوده است؟ شاید آنها هم همینطور که داشتند به سقف خیره می شدند دوست داشتند یکی پارتیشن ها را بردارد تا از نزدیک همدیگر را ببینیم. فکر کنم آخرین قسمت سریال باید یک همچین اتفاقی می افتاد. یعنی پارتیشن ها برداشته می شد ولی آدم ها همچنان به سقف خیره و منتظر شنیدن صدایی بودند.

باز دارم از مدل سلام کردن مردم عاشق شون می شم

موقعیت : برگشته از باشگاه

افکار پراکنده: چرا من آدم نایس تری نیستم؟ سیرسلی؟! چرا من از مدل آدما نیستم که هر چی سرشون بیاد باز یه لبخند قشنگ رو لب شونه؟ اینا که بی هیچ انگیزه ی خاصی هر روز آرایش می کنند و مو درست کنند؟ بعد افکارشون رو بلند بلند اعلام می کنند تازه با مطالعه و با سنس آو هیومر  هم هستند. چرا من همیشه در ظاهر آدم مظلومه و خوبه ام و مارمولک بازی هام در خفاس؟ الان سخت دارم فکر می کنم کجا اینو یاد گرفتم؟ تو مدرسه برای معلم ها همیشه بچه ی همکارشون بودم که معتقد بودند خیلی دختر خوبیه و شلوغ نمی کنه و درس خونه. دارم فکر می کنم قبل از هر چیزی تو این کشور لازمه همه مدرسه ها رو با تبر کوبید جاش پارک و بستنی فروشی ساخت. چون خیلی خیلی طول کشید تا فهمیدم آدم خوب وجود نداره و دخترهای خوب و ساکت و درس خون یه روزی از یه جایی شون می زنه بیرون که دیگه با هیچ روشی نمی شه جمع ش کرد و راهش همون ابزار خشونت با تبر و این حرفاست. مامانم یک آدم تر و تمیز و اتوکشیده است. در بچگی معتقد بود ما نباید قرص و دارو بخوریم اصلا. توی غذاهامون نباید چربی اضافی باشه و حتی نباید گریه کنیم. بعدش من یک آدم دارو بخور حرفه ای و دوست دار غذای چرب و گریهو  از آب در اومدم. فکر می کردم اگه این چیزها ازم منع شده یه روزی باید به خودم ثابت کنم می تونم بد باشم (طبق تعریف) الان که دارم فکر می کنم زندگی م تبدیل شده به سه بخش از نظر زمانی : دختر خوبی بودن صرف ، حرکت کردن به شدت خارج لاین و یه مخلوط داغون کننده ای از این دو تا. اینجوری شد که ما تبدیل شدیم به دختر ساکته و خیلی خوبه تو باشگاه که صداش اصلا در نمیاد و همه رویکرشون بهش آخی نازیه ولی در عین حال افکار پلیدی از سرش می گذره که هیچ کدوم از بغل دستی ها فکرش رو هم نمی تونند بکنند. 

کانکلوژن: این موجود خطرناک که منم فعلا از یک جاهایی ش زده بیرون و خواست جهانیان را در جریان بگذارد که یک همچین وضعی.